บทที่ 37 นิตา คุณไม่ต้องคิดมากเกินไปแล้ว

สองปีต่อมา

ณ ถนนย่านเศรษฐกิจอันรุ่งเรืองของเมืองเอ มีคู่รักกำลังรับพุทราเคลือบน้ำตาลจากมือของคนแก่ผู้ขายพุทราเคลือบน้ำตาล ในขณะหันตัวกลับก็รู้สึกว่าเท้าไปเตะโดนอะไรบางอย่างเข้าจนเกือบจะหกล้มคะมำ

ดูเหมือนว่าคนที่เดินเซอยู่นั้นจ

บทที่ 38 พวกเราแต่งงานกันเถอะ (ตอนจบ)

เมื่อถูกเสียงก้องคำรามด้วยความโกรธนิตาก็เหมือนได้สติขึ้นมาเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และก้มหน้ามองไปยังหนูน้อยดาวที่กอดขาของตัวเองแล้วร้องไห้ ดวงตาของเธอก็แดงก่ำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“ฮื่อฮื่อฮื่อ…….คุณแม่ครับอย่าโกรธได้ไหมครับ ดาวจะไม่กินอาหารจาก