บทที่ 3 ที่พัก

ซานหูกำชับอีกสองสามประโยคแล้วจากไป

"มาทำความรู้จักกัน ข้าชื่อติ้งฟาง อายุ 22 น้องสาวข้าเป็นสาวใช้ในเรือนท่านหญิงใหญ่" ติ้งฟางคือผู้หญิงคนแรกที่บีบนมและพูดในห้องเมื่อครู่

"ข้าชื่อเหยียนจือ อายุ 20" เหยียนจือแนะนำตัว

"ข้าชื่อเย่หยุนเหนียง อายุ 18" เย่หยุนเหนียงพูดตามหลังเหยียนจือ

"ใครแนะนำพวกเธอเข้ามาเหรอ?" ติ้งฟางถามอย่างอยากรู้

"พ่อสามีข้าเป็นลูกพี่ลูกน้องกับลุงหนิวที่เลี้ยงม้าในจวน" เหยียนจือตอบ

"ข้าป้าเถียนที่ประตูเล็กแนะนำมา"

ติ้งฟางฟังจบตอบรับ "ในพวกเราสามคน ข้าอายุมากที่สุด น้องๆ ทั้งสอง เข้าไปดูห้องกันก่อนแล้วค่อยคุยเรื่องแบ่งห้องกันไหม?"

ข้อเสนอของติ้งฟาง เย่หยุนเหนียงและเหยียนจือไม่มีความเห็นแย้ง

ห้องฝั่งขวาสองห้องมีขนาดและแผนผังเหมือนกัน ในห้องมีเตียงสองเตียงติดผนังสองด้าน

บนเตียงมีที่นอน หมอน มุ้งปูและติดตั้งเรียบร้อย

ติดกับเตียงมีตู้เสื้อผ้าใหญ่วางชิดผนัง ถัดจากตู้เสื้อผ้าคือโต๊ะเครื่องแป้ง

หลังประตูมีที่วางอ่างล้างหน้า บนชั้นวางอ่างล้างหน้า ใต้ชั้นวางอ่างล้างเท้า

กลางห้องมีโต๊ะสี่เหลี่ยมและม้านั่งสี่ตัวสำหรับกินข้าวดื่มน้ำพูดคุย

หนึ่งในสองห้องมีต้นไม้ใหญ่นอกหน้าต่างด้านหลัง ทำให้ห้องดูมืดทึบ

"มีต้นไม้ กลางคืนน่ากลัว ข้ากลัว ไม่อยู่ห้องนี้" เหยียนจือไม่อยากอยู่

ติ้งฟางไม่พูดอะไร แต่สีหน้าก็แสดงชัดว่าไม่อยากอยู่

"ข้าชอบห้องนี้ บ้านข้าก็มีต้นไม้หลังบ้าน" เย่หยุนเหนียงชอบต้นไม้นอกห้อง เธอกลัวร้อนที่สุด มีต้นไม้นอกห้อง หน้าร้อนจะเย็นสบายกว่า

ติ้งฟางและเหยียนจืออยู่ห้องติดประตูลาน เย่หยุนเหนียงอยู่ห้องติดเรือนหลักของลานเล็ก

เย่หยุนเหนียงเข้าห้อง ในที่สุดก็ถอนหายใจ ตั้งแต่เข้าจวนจนถึงตอนนี้ ต้องยืนให้ตรวจสอบหลายอย่าง เหนื่อยจัง

นอนพักเหนื่อยๆ ไม่รู้หลับไปนานเท่าไหร่ ได้ยินเสียงคุยข้างนอก เย่หยุนเหนียงลืมตา

เปิดประตู เห็นของใช้กองหนึ่งวางอยู่หน้าประตู

"น้องหยุนเหนียงตื่นแล้ว ซานหูพาคนมาส่งของใช้ประจำวันให้พวกเรา เธอกำลังนอน ซานหูใจดีให้วางไว้หน้าประตูก่อน" ติ้งฟางเห็นเย่หยุนเหนียง ทักทายและอธิบาย

เย่หยุนเหนียงขอบคุณ ขนของที่วางหน้าประตูเข้าห้อง

เย่หยุนเหนียงไม่ได้จัดของ มาที่ลาน

ในลานนอกจากติ้งฟางและเหยียนจือที่นั่งบนม้านั่งหิน ยังมีสตรีร่างท้วมคนหนึ่ง

"น้องหยุนเหนียง แนะนำให้รู้จักพี่ชุนเหยา" ติ้งฟางแนะนำให้เย่หยุนเหนียง

"สวัสดีพี่ชุนเหยา ข้าชื่อเย่หยุนเหนียง" เย่หยุนเหนียงแนะนำตัว

"น้องไม่ต้องมากพิธี พวกเราอยู่ห้องเดียวกันดูแลคุณชายหก" ชุนเหยาใบหน้ากลมดังหยก ยิ้มอย่างเป็นมิตร ทำให้คนพบเห็นรู้สึกชอบ

"พี่ชุนเหยา พวกเราเพิ่งมา ไม่รู้อะไรเลย ช่วยเล่าให้ฟังหน่อย" ติ้งฟางขอร้อง

"พี่ขา เล่าเรื่องกฎระเบียบในจวนให้พวกเราฟังหน่อย" เหยียนจือก็เอ่ยปาก

หยุนเหนียงไม่พูด แต่ตาเป็นประกายมองชุนเหยา

"ได้ ข้าจะเล่าให้ฟัง" ชุนเหยาไม่ปิดบัง เล่าเรื่องจวนเจียงให้ทั้งสามคนฟัง

ตระกูลเจียงตอนนี้มีสามรุ่น คือรุ่นปู่ย่า รุ่นพ่อแม่ และรุ่นลูก

ท่านหญิงใหญ่และนายท่านเจียงเป็นผู้มีเกียรติที่สุดในจวน นายท่านเจียงยังมีอนุภรรยาสองคน

คุณชายใหญ่ (เจียงหมิงเต๋อ) คุณชายสอง (เจียงหมิงเจ๋อ) คุณชายสี่ (เจียงหมิงเหรย) เป็นบุตรของท่านหญิงใหญ่

คุณชายสาม (เจียงหมิงอวี้) เป็นบุตรของอนุเสวีย คุณชายหก (เจียงหมิงซู) เป็นบุตรของอนุไป๋ คุณหนูห้า (เจียงหมิงเยว่) เป็นธิดาเพียงคนเดียวของจวนเจียง เป็นบุตรีของอนุเหวินที่ล่วงลับ

คุณหนูห้าเลี้ยงดูอยู่ข้างกายท่านหญิงใหญ่ ได้รับความรักมาก ตอนนี้เพิ่งอายุ 15 จวนกำลังเฟ้นหาคู่ให้คุณหนูห้า

ตระกูลเจียงยังไม่แยกครอบครัว ยกเว้นเจียงหมิงเต๋อที่สอบเข้ารับราชการในเมืองหลวง ที่เหลือสี่คนอยู่ในเมืองเจียง

เจียงหมิงเต๋อมีบุตรชายสองคน เจียงหมิงอวี้มีบุตรีหนึ่งคน เจียงหมิงเหรยมีบุตรีสองคนบุตรชายหนึ่งคน บุตรชายก็คือคุณชายหกเจียงถิงจวิ้นที่พวกเย่หยุนเหนียงจะต้องให้นม

แต่เดิมเตรียมแม่นมไว้ให้เจียงถิงจวิ้นสี่คน

แม่นมสองคนมีเรื่อง คนหนึ่งคลอดลูกปัญญาอ่อน อีกคนน้ำนมไม่พอ

ที่เหลือสองคนคือชุนเหยาร่างท้วมและซือหลิวร่างผอม ซือหลิวอยู่ในเรือนฟางฮวา ดูแลคุณชายหก

เพื่อสะดวกในการดูแลเจียงถิงจวิ้น ฮูหยินสี่จัดให้แม่นมอยู่ที่เรือนจื้อหยวี่ที่ติดกับเรือนฟางฮวา ยังจัดสาวใช้เล็กหลี่เอ๋อร์และย่าสือมาดูแลพวกเธอ

ขณะชุนเหยาพูด หลี่เอ๋อร์และย่าสือหิ้วกล่องอาหารกลับมา

เย่หยุนเหนียงเห็นสองคนหิ้วดูเหนื่อย ลุกไปช่วย

"ขอบคุณแม่นมเย่" หลี่เอ๋อร์อายุเพียงเจ็ดแปด แรงน้อย ตอนนี้เหนื่อยมาก

"เธอรู้ได้ยังไงว่าข้าแซ่เย่?" เย่หยุนเหนียงแปลกใจที่ตนยังไม่ได้แนะนำ

"ตอนแม่นมเย่พักผ่อน ข้าได้พบแม่นมติ้งและแม่นมเหยียนจือแล้ว" หลี่เอ๋อร์อธิบาย

วางกล่องอาหารบนม้านั่งที่เย่หยุนเหนียงลุก ย่าสือเปิดฝา หยิบอาหารของแม่นมออกมา

ตามคำสั่งหมอ ครัวทำอาหารให้แม่นมใส่น้ำมันเกลือน้อย รสชาติจืด และเป็นอาหารกระตุ้นน้ำนมเช่น ซุปขาหมูถั่วลิสง ซุปปลาเฉาเต้าหู้...

ชุนเหยามองอาหารที่ไม่มีรสชาติ กินไม่ค่อยอร่อย

แม้ไม่มีน้ำมันเกลือ แต่สำหรับเย่หยุนเหนียงสามคนที่อยู่เดือนกินไก่แค่ตัวเดียว อาหารพวกนี้อร่อยมาก

กินข้าวเสร็จ ฟ้ามืดแล้ว

จุดไฟในห้อง ชุนเหยาเชิญทุกคนเข้าห้องคุย พร้อมหารือเรื่องจัดเวรยามของทั้งห้าคน พรุ่งนี้เช้าจะรายงานซานหู

แม่นมห้าคนไม่สามารถไปดูแลคุณชายหกพร้อมกันได้

เย่หยุนเหนียงสามคนไม่คุ้นเคย ต้องติดตามชุนเหยาหรือซือหลิวเรียนรู้วิธีดูแลนาย

เมื่อคุ้นเคยแล้วค่อยผลัดเวรห้าคน

ติ้งฟางเป็นคนแรกติดตามชุนเหยาเรียนรู้ เหยียนจือเป็นคนที่สองติดตามซือหลิว เย่หยุนเหนียงเป็นคนสุดท้าย

เมื่อคุ้นเคยแล้ว ห้าคนผลัดเวร กลางคืนเฝ้ายามเหนื่อยที่สุด คนเฝ้ายามคนละสองชั่วยาม กลางวันคนละสามชั่วยาม

ซือหลิวไม่อยู่ ชุนเหยามีอาวุโสมากที่สุด ชุนเหยาจัดเวรเสร็จส่งให้ซานหู

ปรึกษาเสร็จกลับห้องพัก

ตามที่ชุนเหยาจัด พรุ่งนี้เย่หยุนเหนียงได้พักหนึ่งวัน

กลับถึงห้องไม่รีบพักผ่อน จัดของที่ขนเข้าห้อง

เสื้อผ้ารองเท้าถุงเท้าสองชุด ปิ่นปักผมดอกไม้ประดับผมต่างหูหลายอัน อีกก็เป็นของใช้ประจำวันเช่นผงขัดฟัน แปรงสิฟัน ผ้าเช็ดตัว และผ้าเข็มด้ายอื่นๆ

เก็บของเหล่านี้เบาๆ เรียบร้อย เย่หยุนเหนียงจึงล้างหน้าเข้านอน

นอนบนเตียง เย่หยุนเหนียงนอนไม่หลับ กังวลว่าพ่านเอ๋อร์จะร้องไห้จะหาเธอ

พ่านเอ๋อร์ที่เย่หยุนเหนียงกังวล ร้องไห้จ้าในอ้อมอกฉ้ายต้าเม่ย เขายังเล็กพูดไม่ได้ ได้แต่ใช้การร้องไห้แสดงออก

เขาต้องการแม่ อยากได้แม่ แม่อยู่ไหน...

ฉ้ายต้าเม่ยอุ้มพ่านเอ๋อร์ กล่อมเบาๆ "ไม่ร้องไม่ร้อง พ่านเอ๋อร์ไม่ร้อง แม่จะกลับมาเร็วๆ..."

สุดท้ายพ่านเอ๋อร์ร้องจนเหนื่อย หลับไป

ฉ้ายต้าเม่ยจึงนอนอย่างเหนื่อยล้า มีเวลาคิด

หยุนเหนียงไม่กลับมา คงได้รับเลือก เป็นเรื่องดี แต่ทำให้แม่ลูกต้องพลัดพราก

วันรุ่งขึ้นตื่นนอน ฉ้ายต้าเม่ยก็หาฉ้ายเสี่ยวเม่ยให้ช่วยหาบ้าน

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยแรกๆ ไม่เต็มใจ แต่สู้ฉ้ายต้าเม่ยที่ตั้งใจจะย้ายไม่ได้ จึงต้องยอม

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยอยู่เมืองเจียงหลายสิบปี เร็วๆ ก็เช่าลานเล็กที่แยกออกมาให้ฉ้ายต้าเม่ย

ลานเล็กอยู่ซอยหวานเซีย ห่างจากบ้านโจวหนึ่งถนน ฉ้ายเสี่ยวเม่ยสืบมาแล้ว คนที่อยู่ในซอยล้วนเป็นคนซื่อสัตย์

ลานเล็กมีเรือนหลักสองห้อง เรือนข้างหนึ่งห้อง ห้องครัวและห้องเก็บของ

ข้างห้องครัวมีบ่อน้ำ ใช้น้ำก็สะดวก

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยคิดให้ฉ้ายต้าเม่ยทุกด้าน

ค่าเช่าลานเล็กเดือนละ 560 อีแปะ เจ้าของบ้านเห็นพวกเขาเป็นแม่ม่ายลูกกำพร้า อีกทั้งยินดีเซ็นสัญญาห้าปีและจ่ายค่าเช่าทุกครึ่งปี จึงให้ราคาถูก

ก่อนหน้านี้เจ้าของบ้านประกาศราคาเช่าเดือนละ 650 อีแปะ

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยพาเธอซื้อเตียง ตู้ หม้อชามถ้วยตะเกียบ ฯลฯ ใช้เวลาสามวันจัดบ้านเรียบร้อย ซื้อของใช้ในบ้านครบ

ยังไม่สนใจฉ้ายต้าเม่ยค้าน ควักเงินซื้อประทัด ฉลองให้พี่สาว

หลังฉ้ายต้าเม่ยย้ายบ้านครึ่งเดือนกว่า เย่หยุนเหนียงจึงรู้ว่าแม่สามีและลูกชายย้ายออกจากบ้านโจว มีที่อยู่มั่นคงถาวร