บทที่ 152 เคยใจหวั่นไหว (ตอนพิเศษ)

"ไม่รู้ว่าพวกเจ้าเป็นเพื่อนของผู้มีพระคุณ ก่อนหน้านี้ดูแลไม่ดี ขออภัยด้วย"

คำพูดสุภาพมีมารยาท ออกจากปากหญิงชราชาวเยียนกั๋วคนหนึ่ง ทำให้เย่หยุนเหนียงแปลกใจพอสมควร

หญิงชราเดินมาข้างเย่หยุนเหนียงกับเวินนวน แนะนำตัว

นางชื่อฉูอวี๋อิ่ง เป็นคนฉิงเฉาเช่นกัน

อายุ 18 ถูกโ

บทที่ 153 ความเห็นใจ

หลังพักฟื้นที่ตระกูลฉูหลายวัน กลุ่มคนก็เก็บข้าวของเดินทางไปเมืองลู่ตู

ลู่ตูเป็นเมืองที่เยียนกั๋วยกให้ฉิงเฉา

ตระกูลฉูก็ตัดสินใจย้ายไปลู่ตู

ฉูอวี๋อิ่งรู้ว่ากลับบ้านที่แท้จริงไม่ได้ จึงคิดจะย้ายไปตั้งรกรากที่ลู่ตู นับว่าได้กลับบ้าน

ตลอดทาง ถงหมึกไม่พูดกับเย่หยุนเหนียงเลย

เย่หยุน

บทที่ 154 ต้องใจเย็น

เสียงของเจียงหมิงเจ๋อ ทำให้ไป๋ซื่อกลืนคำพูดที่กำลังจะหลุดออกมา เปลี่ยนเป็นยิ้มแทน

"ไม่มีๆๆ ข้าแค่ได้ยินมาเท่านั้น"

ไป๋ซื่อหัวเราะฮิๆ ชำเลืองตามองเที่ยอี้

เจียงหมิงเจ๋อมาทำไมไม่บอก?

เที่ยอี้น้อยใจ ตนเองก็เตือนแล้วนี่นา

"สามี เจ้าไอไม่หยุด คอไม่สบายหรือ?"

"ใช่ คอข้าไม่สบาย"

"พว