บทที่ 101 กำดาบด้วยสองมือ

คำพูดของเย่หยุนเหนียงทำให้หลายคนน้ำตาไหล โดยเฉพาะพวกผู้หญิงที่เป็นแม่ต่างเข้าใจดี พวกเขามองโจรด้วยความรังเกียจ

ผู้ชายบางคนที่เคยมองเย่หยุนเหนียงด้วยสายตาไม่ดีก็รู้สึกละอายใจ ยกเว้นคนตระกูลหวังและหนิวต้าเจี้ยวที่จ้องมองด้วยความตื่นเต้น คิดว่าพรุ่งนี้จะนำเรื่องนี้ไปป้ายสีเ

บทที่ 102 หาเรื่อง

กลุ่มคนเดินมาถึงหน้าบ้านตระกูลหลี่ แล้วเคาะประตูดังปังๆๆ อย่างแรง

ภายในไม่มีการตอบสนอง

"พวกเขาไม่อยู่บ้านหรือ?" หญิงสาวสงสัย

"เป็นไปไม่ได้ ข้าถามหนิวต้าเจี้ยวที่ปากซอยแล้ว เขาบอกว่าเย่หยุนเหนียงอยู่บ้าน" หญิงชรามั่นใจว่ามีคนอยู่

"เย่หยุนเหนียง ออกมาสิ หลบอะไร?" หญิงสาวเดินไป

บทที่ 103 สู้จนถึงที่สุด

ปากนี่ พูดไม่เป็นก็ไม่ต้องมีไว้ เย่หยุนเหนียงไม่สนใจบาดแผลที่มือ ตบหน้าหวังชุ่ยชุ่ยอย่างแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ป้าหวังเห็นลูกสาวถูกตบ จึงจะเข้าไปช่วย

เหลียงม้ายเหมียวจะยอมให้เพื่อนสนิทถูกรังแกได้อย่างไร จึงวิ่งเข้าไปขวางป้าหวังไว้

ป้าหวังสู้เหลียงม้ายเหมียวไม่ได้ จึงตะโกนบอก