บทที่ 1 แม่นม

เย่หยุนเหนียงแต่งงานกับหลี่หย่งตอนอายุ 17 ปี

สามวันหลังแต่งงาน หลี่หย่งถูกเกณฑ์ทหารและจากไป

หนึ่งเดือนต่อมา หยุนเหนียงตั้งครรภ์

แปดเดือนต่อมา คลอดลูกชายชื่อหลี่จวิน ชื่อเล่นว่าพ่านเอ๋อร์ หวังว่าหลี่หย่งที่ออกรบจะกลับบ้านเร็วๆ

ความหวังอันงดงามของครอบครัวพังทลาย เมื่อชาวบ้านนำเสื้อผ้าเปื้อนเลือดและจดหมายลาตายของหลี่หย่งกลับมา

หลี่หย่งเสียชีวิตในสนามรบ ไม่เหลือซากศพ

จัดงานศพให้หลี่หย่งโดยใช้เสื้อผ้าเปื้อนเลือดใส่โลง พ่อสามีล้มป่วยและเสียชีวิตหนึ่งเดือนต่อมา

ตระกูลหลี่ต้องจัดงานศพอีกครั้ง

บ้านไม่มีผู้นำครอบครัว แม่ม่ายและลูกกำพร้ามักถูกคนหมายปอง

แม่สามีเป็นคนเด็ดเดี่ยว หลังครบเจ็ดวันจึงขายที่ดินและบ้าน พาลูกสะใภ้และหลานชายไปเมืองเจียงเฉิงเพื่อพึ่งพาน้องสาวหาเลี้ยงชีพ

นั่งเรือสิบวัน ต่อด้วยเกวียนห้าวันจึงถึงเจียงเฉิง

หลังตรวจสอบทะเบียนบ้านและเสียค่าธรรมเนียมเข้าเมือง ทั้งสามคนเดินถามทางมาถึงร้านของตระกูลโจว

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยกำลังเล่นกับหลานอยู่หน้าร้าน ถือกลองเขย่าในมือ

"เสี่ยวเม่ย"

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยหยุดเขย่ากลอง เงยหน้าขึ้น

"พี่สาว!"

สองพี่น้องกอดกันร่ำไห้

หลังญาติๆ ปลอบ จึงหยุดร้องไห้

เล่าเรื่องราวให้ฟัง ฉ้ายเสี่ยวเม่ยถึงรู้ว่าครอบครัวพี่สาวประสบเรื่องร้ายมากมาย

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยจัดที่พักให้ฉ้ายต้าเม่ยและครอบครัว

สามีของฉ้ายเสี่ยวเม่ยแซ่โจว เปิดร้านขายเสื้อผ้าในเจียงเฉิง พ่อแม่สามีเสียชีวิตแล้ว

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยมีลูกชายหนึ่งลูกสาวหนึ่ง ทั้งคู่แต่งงานแล้ว มีหลานชายสองคนหลานสาวหนึ่งคน

ครอบครัวโจวอาศัยอยู่หลังร้าน มีห้องหลักสามห้อง ห้องข้างตะวันออกและตะวันตกอย่างละหนึ่งห้องครึ่ง จัดห้องหนึ่งให้ฉ้ายต้าเม่ยและครอบครัวอยู่

กลางคืนหลังให้นมพ่านเอ๋อร์ เย่หยุนเหนียงเดินไปคุยเบาๆ กับฉ้ายต้าเม่ยที่นอนอยู่

"แม่ พอท่านบอกจะตั้งรกรากที่เจียงเฉิง ข้าเห็นสีหน้าพี่สะใภ้ไม่ค่อยดี เราเช่าบ้านย้ายออกไปก่อนดีไหม"

"เจ้ารู้ไหมทำไมแม่ต้องขายบ้านที่ดินมาเจียงเฉิง" ฉ้ายต้าเม่ยถามเย่หยุนเหนียงแทนที่จะตอบ

เย่หยุนเหนียงส่ายหน้า สามีเสียชีวิต ตามด้วยพ่อสามี

เย่หยุนเหนียงต้องดูแลลูกและไว้ทุกข์กับฉ้ายต้าเม่ย แต่ละวันผ่านไปอย่างมึนงง

การตัดสินใจของฉ้ายต้าเม่ยทำให้เย่หยุนเหนียงประหลาดใจ แต่ด้วยนิสัยว่าง่ายและเชื่อฟังแม่สามี เธอไม่ได้คิดมาก เก็บข้าวของ อุ้มลูกตามแม่สามีมาถึงเจียงเฉิง

ไม่ว่าฉ้ายต้าเม่ยจะตัดสินใจอย่างไร เย่หยุนเหนียงเข้าใจว่าแม่จะไม่ทำร้ายเธอและพ่านเอ๋อร์

"พ่อสามีของเจ้าสั่งให้แม่ทำเช่นนี้" คืนก่อนเสียชีวิต พ่อหลี่วิเคราะห์รายละเอียดกับฉ้ายต้าเม่ย

หลังเขาจากไป ผู้ชายในบ้านมีแค่พ่านเอ๋อร์ที่ยังกินนม ทุกอย่างต้องพึ่งฉ้ายต้าเม่ยและเย่หยุนเหนียง

ฉ้ายต้าเม่ยและเย่หยุนเหนียงแต่งเข้าตระกูลหลี่ ไม่เคยทำนา ไม่เคยไถหว่าน

การจะเลี้ยงพ่านเอ๋อร์ด้วยที่นาลำบาก

อีกทั้งยังมีพ่อและแม่เลี้ยงที่โลภของเย่หยุนเหนียง รวมถึงญาติๆ ฝ่ายสามีที่หวังจะกินสมบัติ

ฉ้ายต้าเม่ยและเย่หยุนเหนียงปกป้องที่นาไม่ได้ ปกป้องบ้านไม่ได้ แม้แต่พ่านเอ๋อร์ก็ยากจะปกป้อง

พ่อหลี่สั่งฉ้ายต้าเม่ยให้จัดงานศพเขาแล้วรีบขายที่ดินและบ้าน พาพ่านเอ๋อร์มาเจียงเฉิง

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยเป็นน้องที่ฉ้ายต้าเม่ยเลี้ยงดูมา สินเดิมตอนแต่งงานก็มาจากฉ้ายต้าเม่ยและพ่อหลี่

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยจำบุญคุณฉ้ายต้าเม่ย แม้อยู่ห่างไกลพบกันน้อย แต่ส่งจดหมายและของทุกปี

"หยุนเหนียง เงินเราเหลือไม่มาก พักที่บ้านน้าก่อน รอเราหางานได้ค่อยย้าย" ฉ้ายต้าเม่ยบอกแผน "ส่วนสีหน้านั้น เจ้าแกล้งไม่เห็นเถอะ"

"ได้ ข้าฟังแม่ทุกอย่าง แม่ว่าอย่างไรข้าทำตามนั้น" เย่หยุนเหนียงไม่คิดมากอีก

"ช่วงนี้ เจ้าต้องดูแลทั้งพ่านเอ๋อร์และแม่แก่ๆ คนนี้ นอนเถอะ"

เย่หยุนเหนียงตอบรับและเข้านอน

พักสองวัน หายเหนื่อย ฉ้ายต้าเม่ยบอกแผนกับฉ้ายเสี่ยวเม่ย

"พี่สาว ที่นี่คือบ้านพี่ พี่อยู่ไปเถอะ ใครกล้าพูดอะไรข้าจะดู" ฉ้ายเสี่ยวเม่ยพูดพลางมองลูกสะใภ้ที่กำลังเย็บรองเท้า สงสัยว่าเธอพูดอะไรหรือเปล่า

"เป็นแม่ยายแล้วยังแก้นิสัยจู้จี้ไม่ได้ ถ้าแค่ข้าคนเดียวอยู่ที่นี่ก็อยู่ได้

แต่หยุนเหนียงกับพ่านเอ๋อร์ยังมีชีวิตยาวไกล ข้าต้องคิดเผื่อพวกเขา" ฉ้ายต้าเม่ยหยุดพูด

"จวินตายเร็ว ตระกูลหลี่มีแค่พ่านเอ๋อร์เป็นทายาทคนเดียว น้องเขย ก่อนตายยังหลับตาไม่ได้ จนข้ารับปากว่าจะเลี้ยงพ่านเอ๋อร์ให้โต เขาถึงหลับตา"

"พี่สาว" ฉ้ายเสี่ยวเม่ยกุมมือฉ้ายต้าเม่ยแน่น

ฉ้ายต้าเม่ยกุมมือน้องกลับ ตบสองที "ตอนนี้ข้ายังแข็งแรง อยากหาเงินให้แม่ลูก วันหน้าข้าไม่อยู่ หยุนเหนียงกับพ่านเอ๋อร์จะได้อยู่สบายหน่อย"

ฉ้ายต้าเม่ยพูดถึงตรงนี้ ฉ้ายเสี่ยวเม่ยไม่รบเร้าอีก เช็ดน้ำตา "พี่สาววางใจ ข้าต้องหางานดีๆ ให้พี่"

"งานดีงานหนัก พี่ทำได้ทั้งนั้น" ฉ้ายต้าเม่ยขอแค่มีงานทำ ให้ตั้งรกรากในเจียงเฉิงได้ก็พอ

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยระดมครอบครัวและญาติพี่น้องช่วยหางานให้ฉ้ายต้าเม่ย

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยหาไม่ได้ แต่จางไฉ่เอ๋อร์ลูกสะใภ้แนะนำงานมา

ไม่ใช่ให้ฉ้ายต้าเม่ย แต่ให้เย่หยุนเหนียง

"หยุนเหนียงไปเป็นแม่นม แล้วพ่านเอ๋อร์จะทำอย่างไร" ฉ้ายต้าเม่ยไม่เห็นด้วย

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยถอนหายใจ "พี่สาว ข้าก็ไม่อยากให้หยุนเหนียงไปทำงาน แต่งานที่พี่ทำได้ เลี้ยงตัวเองพอ แต่จะเช่าบ้านเลี้ยงแม่ลูกด้วยก็..." ฉ้ายเสี่ยวเม่ยไม่พูดจบ ฉ้ายต้าเม่ยเข้าใจ

"พี่ทำให้เจ้าลำบากแล้ว"

"พี่พูดแบบนี้เหมือนคนนอก เราเป็นพี่น้องกัน ข้าดีใจที่ได้ช่วยพี่" ฉ้ายเสี่ยวเม่ยค้าน "พ่านเอ๋อร์แปดเดือนแล้ว หย่านมได้ น้ำนมหยุนเหนียงดี ไปเป็นแม่นมที่จวนเจียงหนึ่งปี เงินที่ได้พอให้ย่าหลานใช้กินใช้สอยห้าปี"

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยชูนิ้วห้านิ้ว

"มากขนาดนั้น!" ฉ้ายต้าเม่ยตกใจ

"จวนเจียงเป็นตระกูลร่ำรวยอันดับหนึ่งในเจียงเฉิงนะ" ฉ้ายเสี่ยวเม่ยเล่ารายละเอียดที่สืบมาให้ฉ้ายต้าเม่ยฟัง

ที่ต้องการแม่นมคือลูกชายของท่านสี่แห่งตระกูลเจียง ผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุด

จวนเจียงเตรียมแม่นมไว้สี่คน มีสองคนเกิดเรื่องขึ้น ตอนนี้ต้องหาสองคนมาทดแทน

น้องสาวแม่ของจางไฉ่เอ๋อร์เฝ้าประตูจวนเจียง รู้ข่าวนี้ และรู้ว่าพี่สะใภ้ของจางไฉ่เอ๋อร์เพิ่งคลอด จึงส่งข่าวให้ตระกูลจางเตรียมส่งคนไป

พี่สะใภ้ของจางไฉ่เอ๋อร์น้ำนมไม่พอ ไปไม่ได้

จางไฉ่เอ๋อร์กลับบ้านเยี่ยมพี่สะใภ้ที่คลอด ได้ยินข่าว จึงบอกแม่เรื่องเย่หยุนเหนียง

"จวนเจียงใจกว้าง แม่นมที่ไปแต่ไม่ได้รับเลือกก็ได้ค่าตอบแทน 500 เหรียญ ถ้าได้รับเลือกได้เดือนละ 2 ตำลึงครึ่ง ทั้งสี่ฤดูยังได้เสื้อผ้าคนละสองชุด เมื่อคุณชายตัวน้อยไม่กินนมแล้ว ตอนออกยังมีเงินขอบคุณอีก"

"ตระกูลใหญ่มีกฎระเบียบมาก ข้าเป็นห่วงหยุนเหนียง" น้ำเสียงฉ้ายต้าเม่ยอ่อนลง

"หยุนเหนียงโตมากับมือพี่ นิสัยเป็นอย่างไรพี่ก็รู้ดี เป็นคนซื่อตรงที่สุด

หยุนเหนียงไปจวนเจียง ไม่ใช่ไปเป็นสาวใช้ที่ต้องแย่งความโปรดปราน แค่ซื่อสัตย์ให้นมเด็กให้ดี ตระกูลเจียงหยิบยื่นนิดหน่อยก็พอกินได้ทั้งชีวิต"

บทที่ 2 การคัดเลือก

เย่หยุนเหนียงที่กำลังดูแลลูกอยู่ข้างๆ ได้ยินคำพูดของแม่สามีและน้าสาว เกิดความคิด "แม่ ข้าอยากลองดู"

ช่วงนี้ เธอเห็นครอบครัวโจวช่วยหางานให้

งานที่ได้เงินง่ายๆ พวกเธอไม่มีโอกาสได้ทำ ส่วนงานที่ทั้งเหนื่อยทั้งยากแต่ได้เงินน้อย เย่หยุนเหนียงไม่อยากให้ฉ้ายต้าเม่ยทำ

พ่านเอ๋อร์เริ่มกินอาหารเสริมแล้ว เย่หยุนเหนียงปรึกษากับฉ้ายต้าเม่ยเรื่องจะให้ลูกหย่านม

เย่หยุนเหนียงเต็มใจใช้น้ำนมที่จะต้องทิ้งไปนี้หาเงินกลับมา

"เจ้าทิ้งพ่านเอ๋อร์ได้หรือ" ฉ้ายต้าเม่ยยังไม่ค่อยเต็มใจ

"ทิ้งไม่ได้หรอก" เย่หยุนเหนียงจะทิ้งลูกชายที่อุ้มท้องมาสิบเดือนได้อย่างไร "แม่ ขอให้ข้าลองดูเถอะ ถ้าไม่ได้รับเลือก ข้าก็ยังได้เงิน 500 เหรียญ ซื้อผ้าให้แม่กับพ่านเอ๋อร์ตัดเสื้อใหม่"

"เฮ้อ" ฉ้ายต้าเม่ยถอนหายใจ "ได้ เจ้าไปลองดู"

ได้รับอนุญาตแล้ว จางไฉ่เอ๋อร์กลับบ้านเกิด

นางจางมาที่บ้านโจวเป็นพิเศษ ยืนยันว่าเย่หยุนเหนียงมีน้ำนมมาก รับปากจะช่วยพูด

คืนก่อนไปจวนเจียง เย่หยุนเหนียงให้นมพ่านเอ๋อร์

มองลูกชายที่ดูดนมอย่างเอร็ดอร่อย น้ำตาเย่หยุนเหนียงคลอ

ฉ้ายต้าเม่ยที่มองอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกปวดใจ ถ้าลูกชายและสามีไม่ตาย หลานชายคงไม่ต้องถูกพรากจากนมแม่

"แม่ พรุ่งนี้ข้าต้องหาทางอยู่ให้ได้ พอได้เงินเดือนจะฝากคนส่งมาให้แม่ ให้น้าเช่าบ้านแถวนี้ให้แม่อยู่" เย่หยุนเหนียงปรึกษากับฉ้ายต้าเม่ยหลังกล่อมลูกนอน

"แม่เข้าใจ" ฉ้ายต้าเม่ยลูบหลังพ่านเอ๋อร์ที่หลับแล้ว ตอนนี้เด็กคือชีวิตของเธอ

ลูบเด็กสักครู่ ฉ้ายต้าเม่ยล้วงถุงผ้าจากอกเสื้อยื่นให้เย่หยุนเหนียง

"แม่ ทำไมต้องให้นี่ด้วย" เย่หยุนเหนียงไม่เข้าใจ

"แม่สืบมาหลายวัน ในบ้านผู้ดีมีเรื่องสกปรกเยอะ เจ้าเอาเงินติดตัวไว้บ้าง ถ้าเกิดอะไรขึ้น ต่อให้แม่ต้องตาย ก็ต้องพาเจ้าออกมาให้ได้" ฉ้ายต้าเม่ยกำชับ

"แม่~" เย่หยุนเหนียงซบอกฉ้ายต้าเม่ย น้ำตาไหลพรั่งพรู

เย่หยุนเหนียงเสียแม่ตั้งแต่เด็ก พ่อแต่งใหม่ มีแม่ใหม่ก็เหมือนมีพ่อใหม่

โชคดีที่แม่แท้ๆ สนิทกับฉ้ายต้าเม่ย จึงได้แต่งงานกับครอบครัวหลี่ ตอนอยู่บ้านตระกูลเย่ อาหารการกินล้วนเป็นฉ้ายต้าเม่ยส่งมาให้ ในใจเย่หยุนเหนียง ฉ้ายต้าเม่ยคือแม่แท้ๆ

"ลูกดีอย่าร้องไห้" ฉ้ายต้าเม่ยเช็ดน้ำตาให้หยุนเหนียง

"ค่ะ ข้าไม่ร้อง แม่ก็อย่าร้องนะ" หยุนเหนียงหยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาให้แม่สามี

แม่ลูกสะใภ้คุยกันครึ่งค่ำ

เย่หยุนเหนียงตื่นแต่เช้า ทำอาหารเช้า ครอบครัวฉ้ายเสี่ยวเม่ยก็ตื่น

กินอาหารเช้าเสร็จ ฉ้ายต้าเม่ยอุ้มพ่านเอ๋อร์ส่งเธอที่หน้าร้าน

มองลูกชายและแม่สามีอีกครั้ง เย่หยุนเหนียงกัดฟัน หันตัวเดินตามจางไฉ่เอ๋อร์ไป

ราวกับรู้สึกอะไรบางอย่าง พ่านเอ๋อร์ร้องไห้โฮ

ฉ้ายต้าเม่ยรีบอุ้มเขาเข้าบ้าน กลัวร้องไห้หน้าประตูจะโดนลม

เย่หยุนเหนียงไปบ้านตระกูลจาง แล้วตามนางจางไปจวนเจียง

"พี่สาว ลูกสะใภ้บ้านข้าไม่มีวาสนา น้ำนมไม่มี หลานชายยังไม่มีนมกิน นี่คือพี่สาวบ้านสะใภ้ของไฉ่เอ๋อร์ น้ำนมทั้งเยอะทั้งดี เลี้ยงลูกก็ขาวอวบน่ารัก"

นางจางดึงตัวเย่หยุนเหนียงให้ป้าเถียนดู เร่งเธอ "เร็ว เรียกป้าเถียน"

"ป้าเถียน" เย่หยุนเหนียงเรียก ก้มหน้าให้คนพิจารณา

ป้าเถียนหรี่ตามองเย่หยุนเหนียง "ตามมา"

นางจางผลักเย่หยุนเหนียง "ตามป้าเถียนให้ดี"

เย่หยุนเหนียงเดินตามป้าเถียน ผ่านสวนดอกไม้เล็กๆ อ้อมผ่านลานหนึ่ง มาถึงลานไม่มีชื่อแห่งหนึ่ง

ป้าเถียนที่เดินหลังตรงก่อนหน้านี้ก้มตัวเดินเข้าไป ไม่นานกลับมาที่ประตูโบกมือเรียกเย่หยุนเหนียง

เย่หยุนเหนียงเดินไปข้างหน้า กวาดตามองในลาน เห็นหญิงสาวยืนสองแถว

"ไป ยืนด้านข้าง" ป้าเถียนชี้ทิศทาง

เย่หยุนเหนียงเดินไปตามทิศทางที่ป้าเถียนชี้ ยืนที่ตำแหน่งในสุดของแถวที่สอง

ได้กลิ่นนมอ่อนๆ จากคนแถวหน้าและด้านซ้าย เย่หยุนเหนียงรู้ว่าคนเหล่านี้มาสมัครเป็นแม่นมเหมือนเธอ

ไม่นานมีหญิงสาวเข้ามาอีกเจ็ดแปดคน

รออีกประมาณหนึ่งเค่อ ไม่มีคนเข้ามาอีก

ปัง! ประตูใหญ่ถูกปิดดังสนั่น

ป้าที่ยืนรอบๆ เริ่มขยับ แถวละหนึ่งคน ตรวจสอบหญิงสาวทีละคน

"ผมมีเหา" พูดจบ มีคนรับใช้มาพาหญิงสาวออกไป

"เล็บมีคราบสกปรก" อีกคนถูกพาออกไป

"นิ้วหยาบเกินไป"

"ปากมีกลิ่น"

...

ป้าที่ตรวจสอบเดินมาหน้าเย่หยุนเหนียง "ยื่นมือ"

เย่หยุนเหนียงยื่นมือ ป้าตรวจดูนิ้วทุกนิ้วอย่างละเอียด

"ลดมือ ก้มหัว"

เย่หยุนเหนียงย่อตัว ป้าแยกผมดูอย่างละเอียด

"อ้าปาก"

เย่หยุนเหนียงอ้าปาก ป้าโน้มเข้ามาดมกลิ่น

"หันหลัง"

เย่หยุนเหนียงหันหลัง ป้าลูบคอ เอว ขา ฯลฯ ของเธอ

"เข้าห้องรอ"

เย่หยุนเหนียงก้มหน้าเดินเข้าห้อง ถูกสาวใช้ดึงไปหลังฉาก ถอดเสื้อผ้าตรวจทั้งตัว

ระหว่างนั้น เย่หยุนเหนียงได้ยินคนตะโกน "มีรอยด่างใหญ่บนตัว" "มีกลิ่นรักแร้" "ขนดกเกินไป" "ของสงวนมีกลิ่น"...

ตรวจเสร็จ เย่หยุนเหนียงถูกผลักเข้าถังอาบน้ำ ถูตัวจนสะอาดตั้งแต่หัวจรดเท้า เปลี่ยนเป็นชุดที่จวนเจียงเตรียมไว้

แต่งตัวเสร็จ ตามป้าผ่านสวน ศาลา มาถึงลานใหญ่มาก

ผ่านกำแพงบังตา ตามระเบียงเข้าสู่ห้องโถงหลัก

เย่หยุนเหนียงและแม่นมอีกห้าคนถูกหมอจับชีพจรก่อน สองคนมีปัญหาทางนรีเวช ถูกพาออกไป

สุดท้ายเหลือแม่นมสี่คนได้พบฮูหยินสี่แห่งจวนเจียงที่แต่งตัวหรูหรา

ฮูหยินสี่ให้พวกเธอบีบนมใส่ชามคนละชาม

สาวใช้สี่คนถือชามยืนหน้าเย่หยุนเหนียงทั้งสี่

ถอดเสื้อบีบนมต่อหน้าคนอื่น ทั้งสี่คนรู้สึกอาย

"ยืดยาดอะไร เร็วๆ" สาวใช้หลังฮูหยินสี่หน้าบึ้งเร่ง

หนึ่งในสี่คนเปิดเสื้อบีบนม เย่หยุนเหนียงตามหลังเล็กน้อย

สี่ชามนมถูกยกไปหน้าฮูหยินสี่

ฮูหยินสี่ดมทีละชาม ชี้สามชาม "เอาไปให้จวิ้นชิม"

สามชามที่ถูกเลือกถูกยกไป ที่ไม่ถูกเลือกถูกพาออกไป

ไม่นานสาวใช้มารายงาน

"พวกเจ้าสามคนอยู่ได้ ดูแลลูกข้าให้ดี มีรางวัลใหญ่ ถ้าคิดไม่ซื่อ ต้องลงโทษหนัก" ฮูหยินสี่เอ่ยปากให้เย่หยุนเหนียงทั้งสี่คนอยู่

"พวกบ่าวได้เข้าจวนให้นมคุณชายน้อย เป็นบุญหลายชาติ จะตั้งใจให้นมคุณชายอย่างเต็มที่" แม่นมที่บีบนมคนแรกรีบตอบ

ฮูหยินสี่ฟังพอใจ สั่ง "ซานหูพาพวกเขาไปจัดที่พัก ให้คนละสิบตำลึงจัดการที่บ้าน"

"ขอบคุณฮูหยินที่พระราชทาน" ประโยคนี้ทั้งสามคนพูดจากใจ

เย่หยุนเหนียงทั้งสามตามซานหูออกจากห้องโถง ผ่านระเบียง ออกประตูด้านตะวันออกของลาน เดินตามทางปูหินประมาณร้อยก้าวมาถึงลานเล็ก

เข้าลาน ซานหูชี้ห้องข้างด้านขวาสองห้อง "ที่พักของพวกเจ้าสามคน จัดแบ่งกันเอง"

บทที่ 3 ที่พัก

ซานหูกำชับอีกสองสามประโยคแล้วจากไป

"มาทำความรู้จักกัน ข้าชื่อติ้งฟาง อายุ 22 น้องสาวข้าเป็นสาวใช้ในเรือนท่านหญิงใหญ่" ติ้งฟางคือผู้หญิงคนแรกที่บีบนมและพูดในห้องเมื่อครู่

"ข้าชื่อเหยียนจือ อายุ 20" เหยียนจือแนะนำตัว

"ข้าชื่อเย่หยุนเหนียง อายุ 18" เย่หยุนเหนียงพูดตามหลังเหยียนจือ

"ใครแนะนำพวกเธอเข้ามาเหรอ?" ติ้งฟางถามอย่างอยากรู้

"พ่อสามีข้าเป็นลูกพี่ลูกน้องกับลุงหนิวที่เลี้ยงม้าในจวน" เหยียนจือตอบ

"ข้าป้าเถียนที่ประตูเล็กแนะนำมา"

ติ้งฟางฟังจบตอบรับ "ในพวกเราสามคน ข้าอายุมากที่สุด น้องๆ ทั้งสอง เข้าไปดูห้องกันก่อนแล้วค่อยคุยเรื่องแบ่งห้องกันไหม?"

ข้อเสนอของติ้งฟาง เย่หยุนเหนียงและเหยียนจือไม่มีความเห็นแย้ง

ห้องฝั่งขวาสองห้องมีขนาดและแผนผังเหมือนกัน ในห้องมีเตียงสองเตียงติดผนังสองด้าน

บนเตียงมีที่นอน หมอน มุ้งปูและติดตั้งเรียบร้อย

ติดกับเตียงมีตู้เสื้อผ้าใหญ่วางชิดผนัง ถัดจากตู้เสื้อผ้าคือโต๊ะเครื่องแป้ง

หลังประตูมีที่วางอ่างล้างหน้า บนชั้นวางอ่างล้างหน้า ใต้ชั้นวางอ่างล้างเท้า

กลางห้องมีโต๊ะสี่เหลี่ยมและม้านั่งสี่ตัวสำหรับกินข้าวดื่มน้ำพูดคุย

หนึ่งในสองห้องมีต้นไม้ใหญ่นอกหน้าต่างด้านหลัง ทำให้ห้องดูมืดทึบ

"มีต้นไม้ กลางคืนน่ากลัว ข้ากลัว ไม่อยู่ห้องนี้" เหยียนจือไม่อยากอยู่

ติ้งฟางไม่พูดอะไร แต่สีหน้าก็แสดงชัดว่าไม่อยากอยู่

"ข้าชอบห้องนี้ บ้านข้าก็มีต้นไม้หลังบ้าน" เย่หยุนเหนียงชอบต้นไม้นอกห้อง เธอกลัวร้อนที่สุด มีต้นไม้นอกห้อง หน้าร้อนจะเย็นสบายกว่า

ติ้งฟางและเหยียนจืออยู่ห้องติดประตูลาน เย่หยุนเหนียงอยู่ห้องติดเรือนหลักของลานเล็ก

เย่หยุนเหนียงเข้าห้อง ในที่สุดก็ถอนหายใจ ตั้งแต่เข้าจวนจนถึงตอนนี้ ต้องยืนให้ตรวจสอบหลายอย่าง เหนื่อยจัง

นอนพักเหนื่อยๆ ไม่รู้หลับไปนานเท่าไหร่ ได้ยินเสียงคุยข้างนอก เย่หยุนเหนียงลืมตา

เปิดประตู เห็นของใช้กองหนึ่งวางอยู่หน้าประตู

"น้องหยุนเหนียงตื่นแล้ว ซานหูพาคนมาส่งของใช้ประจำวันให้พวกเรา เธอกำลังนอน ซานหูใจดีให้วางไว้หน้าประตูก่อน" ติ้งฟางเห็นเย่หยุนเหนียง ทักทายและอธิบาย

เย่หยุนเหนียงขอบคุณ ขนของที่วางหน้าประตูเข้าห้อง

เย่หยุนเหนียงไม่ได้จัดของ มาที่ลาน

ในลานนอกจากติ้งฟางและเหยียนจือที่นั่งบนม้านั่งหิน ยังมีสตรีร่างท้วมคนหนึ่ง

"น้องหยุนเหนียง แนะนำให้รู้จักพี่ชุนเหยา" ติ้งฟางแนะนำให้เย่หยุนเหนียง

"สวัสดีพี่ชุนเหยา ข้าชื่อเย่หยุนเหนียง" เย่หยุนเหนียงแนะนำตัว

"น้องไม่ต้องมากพิธี พวกเราอยู่ห้องเดียวกันดูแลคุณชายหก" ชุนเหยาใบหน้ากลมดังหยก ยิ้มอย่างเป็นมิตร ทำให้คนพบเห็นรู้สึกชอบ

"พี่ชุนเหยา พวกเราเพิ่งมา ไม่รู้อะไรเลย ช่วยเล่าให้ฟังหน่อย" ติ้งฟางขอร้อง

"พี่ขา เล่าเรื่องกฎระเบียบในจวนให้พวกเราฟังหน่อย" เหยียนจือก็เอ่ยปาก

หยุนเหนียงไม่พูด แต่ตาเป็นประกายมองชุนเหยา

"ได้ ข้าจะเล่าให้ฟัง" ชุนเหยาไม่ปิดบัง เล่าเรื่องจวนเจียงให้ทั้งสามคนฟัง

ตระกูลเจียงตอนนี้มีสามรุ่น คือรุ่นปู่ย่า รุ่นพ่อแม่ และรุ่นลูก

ท่านหญิงใหญ่และนายท่านเจียงเป็นผู้มีเกียรติที่สุดในจวน นายท่านเจียงยังมีอนุภรรยาสองคน

คุณชายใหญ่ (เจียงหมิงเต๋อ) คุณชายสอง (เจียงหมิงเจ๋อ) คุณชายสี่ (เจียงหมิงเหรย) เป็นบุตรของท่านหญิงใหญ่

คุณชายสาม (เจียงหมิงอวี้) เป็นบุตรของอนุเสวีย คุณชายหก (เจียงหมิงซู) เป็นบุตรของอนุไป๋ คุณหนูห้า (เจียงหมิงเยว่) เป็นธิดาเพียงคนเดียวของจวนเจียง เป็นบุตรีของอนุเหวินที่ล่วงลับ

คุณหนูห้าเลี้ยงดูอยู่ข้างกายท่านหญิงใหญ่ ได้รับความรักมาก ตอนนี้เพิ่งอายุ 15 จวนกำลังเฟ้นหาคู่ให้คุณหนูห้า

ตระกูลเจียงยังไม่แยกครอบครัว ยกเว้นเจียงหมิงเต๋อที่สอบเข้ารับราชการในเมืองหลวง ที่เหลือสี่คนอยู่ในเมืองเจียง

เจียงหมิงเต๋อมีบุตรชายสองคน เจียงหมิงอวี้มีบุตรีหนึ่งคน เจียงหมิงเหรยมีบุตรีสองคนบุตรชายหนึ่งคน บุตรชายก็คือคุณชายหกเจียงถิงจวิ้นที่พวกเย่หยุนเหนียงจะต้องให้นม

แต่เดิมเตรียมแม่นมไว้ให้เจียงถิงจวิ้นสี่คน

แม่นมสองคนมีเรื่อง คนหนึ่งคลอดลูกปัญญาอ่อน อีกคนน้ำนมไม่พอ

ที่เหลือสองคนคือชุนเหยาร่างท้วมและซือหลิวร่างผอม ซือหลิวอยู่ในเรือนฟางฮวา ดูแลคุณชายหก

เพื่อสะดวกในการดูแลเจียงถิงจวิ้น ฮูหยินสี่จัดให้แม่นมอยู่ที่เรือนจื้อหยวี่ที่ติดกับเรือนฟางฮวา ยังจัดสาวใช้เล็กหลี่เอ๋อร์และย่าสือมาดูแลพวกเธอ

ขณะชุนเหยาพูด หลี่เอ๋อร์และย่าสือหิ้วกล่องอาหารกลับมา

เย่หยุนเหนียงเห็นสองคนหิ้วดูเหนื่อย ลุกไปช่วย

"ขอบคุณแม่นมเย่" หลี่เอ๋อร์อายุเพียงเจ็ดแปด แรงน้อย ตอนนี้เหนื่อยมาก

"เธอรู้ได้ยังไงว่าข้าแซ่เย่?" เย่หยุนเหนียงแปลกใจที่ตนยังไม่ได้แนะนำ

"ตอนแม่นมเย่พักผ่อน ข้าได้พบแม่นมติ้งและแม่นมเหยียนจือแล้ว" หลี่เอ๋อร์อธิบาย

วางกล่องอาหารบนม้านั่งที่เย่หยุนเหนียงลุก ย่าสือเปิดฝา หยิบอาหารของแม่นมออกมา

ตามคำสั่งหมอ ครัวทำอาหารให้แม่นมใส่น้ำมันเกลือน้อย รสชาติจืด และเป็นอาหารกระตุ้นน้ำนมเช่น ซุปขาหมูถั่วลิสง ซุปปลาเฉาเต้าหู้...

ชุนเหยามองอาหารที่ไม่มีรสชาติ กินไม่ค่อยอร่อย

แม้ไม่มีน้ำมันเกลือ แต่สำหรับเย่หยุนเหนียงสามคนที่อยู่เดือนกินไก่แค่ตัวเดียว อาหารพวกนี้อร่อยมาก

กินข้าวเสร็จ ฟ้ามืดแล้ว

จุดไฟในห้อง ชุนเหยาเชิญทุกคนเข้าห้องคุย พร้อมหารือเรื่องจัดเวรยามของทั้งห้าคน พรุ่งนี้เช้าจะรายงานซานหู

แม่นมห้าคนไม่สามารถไปดูแลคุณชายหกพร้อมกันได้

เย่หยุนเหนียงสามคนไม่คุ้นเคย ต้องติดตามชุนเหยาหรือซือหลิวเรียนรู้วิธีดูแลนาย

เมื่อคุ้นเคยแล้วค่อยผลัดเวรห้าคน

ติ้งฟางเป็นคนแรกติดตามชุนเหยาเรียนรู้ เหยียนจือเป็นคนที่สองติดตามซือหลิว เย่หยุนเหนียงเป็นคนสุดท้าย

เมื่อคุ้นเคยแล้ว ห้าคนผลัดเวร กลางคืนเฝ้ายามเหนื่อยที่สุด คนเฝ้ายามคนละสองชั่วยาม กลางวันคนละสามชั่วยาม

ซือหลิวไม่อยู่ ชุนเหยามีอาวุโสมากที่สุด ชุนเหยาจัดเวรเสร็จส่งให้ซานหู

ปรึกษาเสร็จกลับห้องพัก

ตามที่ชุนเหยาจัด พรุ่งนี้เย่หยุนเหนียงได้พักหนึ่งวัน

กลับถึงห้องไม่รีบพักผ่อน จัดของที่ขนเข้าห้อง

เสื้อผ้ารองเท้าถุงเท้าสองชุด ปิ่นปักผมดอกไม้ประดับผมต่างหูหลายอัน อีกก็เป็นของใช้ประจำวันเช่นผงขัดฟัน แปรงสิฟัน ผ้าเช็ดตัว และผ้าเข็มด้ายอื่นๆ

เก็บของเหล่านี้เบาๆ เรียบร้อย เย่หยุนเหนียงจึงล้างหน้าเข้านอน

นอนบนเตียง เย่หยุนเหนียงนอนไม่หลับ กังวลว่าพ่านเอ๋อร์จะร้องไห้จะหาเธอ

พ่านเอ๋อร์ที่เย่หยุนเหนียงกังวล ร้องไห้จ้าในอ้อมอกฉ้ายต้าเม่ย เขายังเล็กพูดไม่ได้ ได้แต่ใช้การร้องไห้แสดงออก

เขาต้องการแม่ อยากได้แม่ แม่อยู่ไหน...

ฉ้ายต้าเม่ยอุ้มพ่านเอ๋อร์ กล่อมเบาๆ "ไม่ร้องไม่ร้อง พ่านเอ๋อร์ไม่ร้อง แม่จะกลับมาเร็วๆ..."

สุดท้ายพ่านเอ๋อร์ร้องจนเหนื่อย หลับไป

ฉ้ายต้าเม่ยจึงนอนอย่างเหนื่อยล้า มีเวลาคิด

หยุนเหนียงไม่กลับมา คงได้รับเลือก เป็นเรื่องดี แต่ทำให้แม่ลูกต้องพลัดพราก

วันรุ่งขึ้นตื่นนอน ฉ้ายต้าเม่ยก็หาฉ้ายเสี่ยวเม่ยให้ช่วยหาบ้าน

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยแรกๆ ไม่เต็มใจ แต่สู้ฉ้ายต้าเม่ยที่ตั้งใจจะย้ายไม่ได้ จึงต้องยอม

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยอยู่เมืองเจียงหลายสิบปี เร็วๆ ก็เช่าลานเล็กที่แยกออกมาให้ฉ้ายต้าเม่ย

ลานเล็กอยู่ซอยหวานเซีย ห่างจากบ้านโจวหนึ่งถนน ฉ้ายเสี่ยวเม่ยสืบมาแล้ว คนที่อยู่ในซอยล้วนเป็นคนซื่อสัตย์

ลานเล็กมีเรือนหลักสองห้อง เรือนข้างหนึ่งห้อง ห้องครัวและห้องเก็บของ

ข้างห้องครัวมีบ่อน้ำ ใช้น้ำก็สะดวก

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยคิดให้ฉ้ายต้าเม่ยทุกด้าน

ค่าเช่าลานเล็กเดือนละ 560 อีแปะ เจ้าของบ้านเห็นพวกเขาเป็นแม่ม่ายลูกกำพร้า อีกทั้งยินดีเซ็นสัญญาห้าปีและจ่ายค่าเช่าทุกครึ่งปี จึงให้ราคาถูก

ก่อนหน้านี้เจ้าของบ้านประกาศราคาเช่าเดือนละ 650 อีแปะ

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยพาเธอซื้อเตียง ตู้ หม้อชามถ้วยตะเกียบ ฯลฯ ใช้เวลาสามวันจัดบ้านเรียบร้อย ซื้อของใช้ในบ้านครบ

ยังไม่สนใจฉ้ายต้าเม่ยค้าน ควักเงินซื้อประทัด ฉลองให้พี่สาว

หลังฉ้ายต้าเม่ยย้ายบ้านครึ่งเดือนกว่า เย่หยุนเหนียงจึงรู้ว่าแม่สามีและลูกชายย้ายออกจากบ้านโจว มีที่อยู่มั่นคงถาวร