บทที่ 21

กินข้าวบ้านเจ้าหรือไง?

เรื่องที่บ้านพ่อเหยี่ยแปรรูปรากพิษได้ แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ใต้ต้นหร่งเก่ามีชาวบ้านเต็ม แม้แต่คนแก่เด็กเล็กก็มา เสียงวิจารณ์และเสียงเด็กๆ วิ่งเล่นปนกัน

"ผู้ใหญ่บ้านยังไม่มา!"

"ลุงโหย่วเถียนพวกเขาด้วย"

"เอ้า มาแล้วๆ!"

ฝูงชนตื่นเต้นมอง ไกลๆ

บทที่ 22

ตบตีกันสักยก

พูดจบ ยายจ้าวอึ้งไป

ยังไม่ทันเถียงกลับ มีหญิงปากจัดคนหนึ่งหัวเราะพูด:

"ป้าจ้าว บ้านเจ้าย้ายไปอยู่ริมทะเลตั้งแต่เมื่อไหร่ จึงยุ่งกว้างขวางนัก เหมือนทุกเรื่องก็เกี่ยวกับเจ้า"

"ใช่เลย ดูน้องไช่ผิงคล่องแคล่วแบบนี้ก็รู้ว่านางทำงานไม่น้อย" หญิงร่างท้วมอีกคนเห็นด้วย

เหยี่ยไช่ผิง

บทที่ 23

บ้านมีหลุมไฟ

หลังพยายามสามวัน มันสำปะหลังบนเขาขุดและแปรรูปเสร็จ แช่ในแม่น้ำหมด เจ็ดวันหลังจะยกขึ้นมาได้

ในที่สุดก็ว่าง เหยี่ยไช่ผิงนั่งหน้ากระจกทองเหลือง แกะผ้าพันที่หน้าผากออก

แผลที่หน้าผากหายแล้ว เหลือแค่รอยแดงจางๆ เชื่อว่าอีกไม่นานจะจางหายไป

ตอนนี้มีผมปรกปิด ถ้าไม่จ้องมอง มองไม่เห