บทที่ 1

บทที่ 01: หลี่เจียวเจียว: เธอขโมยชีวิตของฉัน

"มานี่ ล้างพวกนี้ให้สะอาดหมด!"

"หาที่ตายชัดๆ ขี้เกียจอีกแล้ว ครึ่งวันล้างได้แค่นี้?"

เสียงด่าดังขึ้นในจวนมาร์ควิสแห่งหนิงกั๋ว

เห็นหญิงวัย 40-50 ปี ใบหน้าซูบผอมแก่ชรา สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง กำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ล้างถังอุจจาระด้วยท่าทางเหม

บทที่ 2

สามเดือนให้หลัง จะจัดการอย่างไรก็ได้

ความทรงจำของเหยี่ยไช่ผิงจบลง อดแช่งเจ้าของร่างเดิมในใจไม่ได้ว่าเป็นคนจอมป่วนและทำชั่วสมควรตาย

ขณะนี้ ข้างนอกยังทะเลาะกันอยู่ เสียงโมโหของตู๋ซื่อดังขึ้นอีกครั้ง:

"ไม่ว่านางจะกลับไปตระกูลหลี่หรือไปไหน แต่อยู่ตระกูลเหยี่ยไม่ได้!"

ความเงียบปกคลุม

ผ่านไป

บทที่ 2

ตอนที่ 002: นี่เรียกว่าปัญญาเบ่งบานตอนสามขวบ

เหยี่ยเอ้อร์เฉวียนมาถึงบ้านเหยี่ยไช่ผิง ครอบครัวเหยี่ยต้าเฉวียนก็มาด้วย

พวกเขาคุยกันเรื่องเมืองหลวงกับฮวนเอ๋อร์

จูจูน้อยอายุสองขวบกว่าแล้ว หน้าตาน่ารักผุดผ่องดั่งหยก วิ่งไปทั่วบ้าน พอเห็นฮวนเอ๋อร์ก็ยิ้มหวาน: "ป้า อุ้มหนูหน่อย"

เหยี่ยฮวนเอ๋อร์