บทที่ 438

ตอนจบ (6)

หนึ่งชั่วยามผ่านไป เหว่ยเสี่ยวจวนร้องด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง

ครั้งนี้ร้องจริงจังกว่าครั้งแรกมาก ครั้งแรกเป็นการร้องแกล้ง แต่ครั้งนี้รู้สึกได้ว่านางเจ็บจริงๆ

เหว่ยซื่อ แม่เหยี่ย และภรรยาผู้ใหญ่บ้านอยู่ในห้องช่วยเหลือ

หมอตำแยหวังเป็นผู้นำ หมอตำแยเหลียวก็เข้าห้องด้วย แต่แค่ส่

บทที่ 439

ตอนจบ (7)

กลับถึงบ้าน นางโยนยาให้เหยี่ยเผิงทันที

เหว่ยซื่อไม่ยอมดูแลเหว่ยเสี่ยวจวนในช่วงอยู่กรรม ตอนนี้เด็กคลอดแล้ว นางยิ่งไม่อยากดูแล

เหยี่ยเอ้อร์เฉวียนก็ไม่ได้จ้างคนรับใช้หรือแม่นม จึงต้องให้เหยี่ยเผิงคอยดูแล

หลังจากเหว่ยเสี่ยวจวนคลอดเหยี่ยเย่าจู่ นางรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้มีบุญคุณ

บทที่ 440

ตอนจบ (8)

เหยี่ยไช่ผิงส่งลูกให้เสิ่นจื้อเอี๋ยน

เสิ่นจื้อเอี๋ยนรับตัวนุ่มนิ่มมา พอได้อุ้ม หัวใจก็อ่อนละลาย

เด็กที่เมื่อครู่ดูไม่สำคัญ ตอนนี้เหมือนเชื่อมต่อกับเขาอย่างแน่นแฟ้น ทำให้เขารู้สึกทั้งรักทั้งซาบซึ้ง

เสิ่นหมั่นหมั่นมองเด็กตัวนุ่มนิ่มในอ้อมกอดเขา "อ๊ะ... ทำไมดูน่าเกลียดจัง?"