บทที่ 427

รักษาขาจนเป็นง่อยได้อย่างไร (3)

แต่กู้ฮั่นเดินไปเหมือนซากศพเดินได้

หลี่เจียวเจียวเห็นดังนั้นก็หยุดพูด กลายเป็นระมัดระวังตัว

ไม่ว่าอย่างไร อย่างน้อยนางก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเขา

นางมีเวลามากพอ ต้องทำให้เขาค่อยๆ หันกลับมาได้แน่

ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงห้องโถงใหญ่

กู้ฮั่นเข้าประตูมา

บทที่ 428

กลับหมู่บ้าน

"หลี่เจียวเจียว ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า!" กู้ฮั่นกระโจนเข้าใส่ทันที ตาแดงก่ำ บีบคอนางแน่น

"ปล่อย ปล่อยข้า...ไม่เกี่ยวกับข้า ขาของท่านรักษาไม่หายอยู่แล้ว! จะโทษข้าได้อย่างไร— กู้ฮั่น ท่านอกตัญญู—"

"หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้ อย่าตีกัน!" เล่าฮูหยินกู้ตะโกนด้วยความโกรธ "เสวี่ยฮวา ท้า

บทที่ 429

อย่างน้อยกำแพงต้องตั้งขึ้นมาให้ได้

ในตอนนั้น เสียงประตูเปิดดังเอี๊ยด ในที่สุดประตูก็เปิดออก

แม่นมอุ้มทารกที่ห่อด้วยผ้าดอกเล็กๆ อย่างแน่นหนาออกมา: "ยินดีด้วย ยินดีด้วย ได้ธิดาแล้ว!"

"ฮ่าๆๆ ฉันก็ว่า...อะไรนะ?" แม่ซิ่วซิ่วกำลังจะพูดว่าเป็นเด็กชายตัวอ้วน แต่เสียงหัวเราะกลับค้างอยู่ "เธอว