บทที่ 424

ผลของความเชื่อใจ

หลี่เจียวเจียวหน้าซีดขาว: "ไม่ใช่......"

ความน้อยใจของท่านหญิงกั๋วกงถาโถมมาดั่งคลื่นยักษ์: "ไม่ใช่อะไร? เจ้ารู้ดีกว่าใครว่า ทรัพย์สมบัติของจวนกั๋วกงหมดไปแล้ว!"

"หลิวเจียเซิงก็หย่าข้าแล้ว! เขาพาทุกคนออกจากเมืองหลวง ข้าไม่มีเงินติดตัวสักแดง! ข้ามาพึ่งพาเจ้า! ตอนนี้ข้า.

บทที่ 425

รักษาขาจนเป็นง่อย 1

ท่านหญิงกั๋วกงยืนตะลึงอยู่กับที่ แล้วหัวเราะลั่น:

"ที่แท้ก็เป็นความจริง! ข้าตาบอด ถึงได้รับอีกาเนรคุณมาเป็นลูกบุญธรรม เพื่อเจ้า ทำลายทั้งจวนผิงกั๋วกง ทั้งทำลายตัวเอง! ข้าเอาหมาป่าเข้าบ้าน! ข้านี่แหละที่เอาหมาป่าเข้าบ้าน!"

หลี่เจียวเจียวโกรธจัดด้วยความอับอาย ถึงขั้น

บทที่ 426

รักษาขาจนเป็นง่อย(2)

เล่าฮูหยินกู้ส่ายหน้าแล้วเดินจากไปอย่างหมดเรี่ยวแรง

กู้ฮั่นก็เดินกะเผลกตามไป

"กู้ฮั่น..." หลี่เจียวเจียววิ่งตามไปสองก้าวแล้วหยุด

เมื่อพวกเขาจากไป หลี่เจียวเจียวเช็ดน้ำตาแล้วจ้องท่านหญิงกั๋วกงอย่างเย็นชา "เห็นไหม! ท่านจะทำอะไรข้าได้!"

ท่านหญิงกั๋วกงโกรธจนหน้าแดง