บทที่ 412

สองตำลึงเอาไป

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นตกตะลึง ปากอ้าค้างราวกับจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง

ทุกคนมองกลุ่มคนตระกูลกู้อย่างพูดไม่ออก

ตระกูลกู้นี้... ธรรมเนียมครอบครัวช่างประหลาด สืบทอดความชอบสาวใช้กันมาหรือ? แถมยังเป็นสาวใช้ของคู่หมั้นอีก!

หญ้าริมรั้ว... มันช่างอ่อนและอร่อยเป็นพิเศษหรืออย่

บทที่ 413

ชีวิตนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ

พูดจบ แม่นมก็พาบ่าวของตระกูลผางจากไป

กู้เสี้ยวอุ้มจ้าวหรูอิงเข้าจวนมาร์ควิสแห่งหนิงกั๋วท่ามกลางเสียงโห่ไล่

จากนั้นประตูใหญ่ก็ปิดสนิท

หลังจากนั้น ยังมีเหตุการณ์แทรกเกิดขึ้น

อาจเพราะเสียงด่าดังเกินไป หรือไม่รู้ว่ากู้เสี้ยวกับจ้าวหรูอิงคิดอะไร เช้าวันรุ่งขึ้น

บทที่ 414

มาเอาบ้านคืน

ในตอนนั้น แม่นมคนหนึ่งเดินเข้ามา:

"ฮูหยินผู้เฒ่า... จวนกงกั๋วแห่งผิงส่งคนมาถาม ฮูหยินผู้เฒ่าจะว่างเมื่อไหร่ จะได้หาที่นั่งคุยกัน"

เล่าฮูหยินกู้เหนื่อยล้าและอ่อนแรง: "ตอนนี้ยามอะไรแล้ว?"

"ผ่านยามเว่ยครึ่งแล้ว"

"บอกพวกเขาไป ถ้าว่างตอนนี้ ก็เชิญพบที่ร้านไป๋เว่ย"

"เจ้าค่ะ"