บทที่ 331

จะต้องได้รับเกียรติ

เหยี่ยอินฮวาน้ำตาคลอ พูดทั้งน้ำตา:

"ฉันเรียนมานานแค่ไหนมันจะมีประโยชน์อะไร กลับบ้านมาฉันได้เรียนต่อไหม? เวลาของฉันถูกแม่เรียกไปทำงานบ้านหมด ในเมื่อแต่ก่อนแม่ให้ฉันตัดฟืนเลี้ยงหมู ตอนนี้จะมาโทษว่าฉันรู้แค่เก็บหญ้าให้หมูได้ยังไง?"

"อีกอย่าง พี่สาวเปิดร้านปัก ป้าใหญ่

บทที่ 332

ใครจะไม่รู้ความคิดของพวกเธอ

แต่เหยี่ยไช่ผิงกลับไม่สะทกสะท้าน: "เขาไม่ยอมทูลแจ้ง แสดงว่าไม่อยากรับเธอน่ะสิ!"

สีหน้าป้าหรงแข็งค้าง จะบอกว่าไม่อยากรับได้ยังไง ในเมื่อยังไม่ได้เจอตัวคนเลย?

ป้าหรงไม่อยากพูดถึงเรื่องการทูลแจ้งอีก จึงพูดอย่างเก้อเขิน: "เพราะงั้น...วันนี้พวกเราถึงมาหาเธอไง"

บทที่ 333

ถึงเวลาย้ายห้องแล้ว

ไม่นานก็มาถึงบ้านเสิ่นจื้อเยี่ยน

เหยี่ยไช่ผิงลงจากรถม้า มองคนงานติดตั้งเฟอร์นิเจอร์

แต่เพราะมีมากเกินไป การติดตั้งจึงค่อนข้างช้า

เหยี่ยไช่ผิงดูอยู่สักพัก รู้สึกเบื่อ เสิ่นจื้อเยี่ยนจึงจูงเธอออกไปเดินเล่น

ไม่คาดคิดว่า เดินไปเดินมา จู่ๆ ก็เจอสาวน้อยอายุสิบหกสิบเจ็