บทที่ 295

เหยี่ยหูเฟินกลับมา

มองดูเหยี่ยอินฮวาที่เดินจากไปด้วยท่าทีหม่นหมอง เหยี่ยจิ่นเอ๋อร์และเหยี่ยฮวนเอ๋อร์ไม่ได้ห้ามไว้

ไม่มีใครจะช่วยเหลือใครได้ตลอดไป ทุกคนต้องรับผิดชอบชะตากรรมของตัวเอง

เรียนรู้จากบ้านสกุลเสิ่นมานานขนาดนี้แล้ว ยังตั้งตัวไม่ได้ ไม่รู้จักเลือกทางที่ถูก พวกเธอก็ไม่จำเป็นต้อ

บทที่ 296

เสี่ยวเยี่ยนอยากเปิดร้านปัก

เหยี่ยหูเฟินพูด "ฉันอยากสร้างบ้านเอง ตอนนี้พ่อแม่จะสร้างบ้านใหม่ ถึงตอนนั้นให้ฉันอยู่บ้านเก่าไม่ดีกว่าหรือ?"

แม่เหยี่ยบ่น "มีบ้านใหม่ไม่อยู่ จะไปอยู่บ้านเก่าทำไม เอาไว้ค่อยว่ากันอีกที"

เธอเข้าใจความกังวลของลูกสาว บ้านเดิมจะดีแค่ไหนก็มีลูกสะใภ้หลายคน ถ้าย้า

บทที่ 297

มั่นใจ

วันที่สามเดือนเก้า การสอบประจำมณฑลที่ใช้เวลาหลายวันในที่สุดก็สิ้นสุดลง

หน้าสนามสอบในเมือง นักเรียนที่ดูเหนื่อยล้าทยอยเดินออกมา

หลี่เจียวเจียว จางสุ่ยเหนียง และแม่เฒ่าหลี่ยืนมองอยู่หน้าประตูสนามสอบ

ไม่นาน ก็เห็นหลี่จื่อโม่และหลี่จื้อหยวนหน้าตาหมองคล้ำ ดูเหนื่อยล้าเดินมา

"ออกม