บทที่ 10

ไม่จำเป็นต้องเอาใจใคร

หลังกินข้าว แม่เหยี่ยก็หยิบลูกอมกุ้ยฮวาออกมาพร้อมรอยยิ้ม

นางใช้มีดเล็กแบ่งลูกอมขนาดเท่าหัวแม่มือสองเม็ดเป็นแปดชิ้น ขนาดเท่านิ้วก้อย

"โอ้โห นี่เป็นลูกอมของจิ้นเอ๋อร์กับฮวนเอ๋อร์นะ เอามาแบ่งทั้งหมด ใจกว้างจริงๆ" เหยี่ยต้าเฉวียนภูมิใจ

แม่เหยี่ยก็ยิ้มตาหยี: "เด็กๆ บ้

บทที่ 10

ตอนที่ 010: งั้นไม่ต้องมีลูกกันทั้งหมด

พอพูดออกมา ทุกคนต่างตะลึง

เหว่ยซื่อตะโกน: "เธอว่าเผิงของฉันมีปัญหาไม่สามารถมีลูกได้? แล้วคังคังเป็นลูกใคร หา? หรือว่าเขาเป็นลูกนอกสมรส? ใช่ เป็นลูกนอกสมรส! ฉันก็ว่า ทำไมบ้านเราถึงมีเด็กโง่!"

"พูดบ้าๆ! คังคังเป็นลูกของเหยี่ยเผิง! เธอตาบอดหรือไง ตาจม

บทที่ 11

ใครไม่อยากดู

หลังยามซวย (20 นาฬิกา) ตระกูลเหยี่ยเพื่อประหยัดน้ำมันตะเกียง ทุกคนกลับห้องนอนกันหมด

ตอนนั้น ข้างนอกมีเสียงร้องไห้ดังขึ้นกะทันหัน

"อ้าว นี่ไม่ใช่เสียงแม่เฮยโก่วหรือ?" แม่เหยี่ยพลิกตัวลุกจากเตียง

นางสบตากับพ่อเหยี่ย แล้วคลุมเสื้อออกประตูใหญ่

เห็นหญิงวัยห้าสิบกว่า ร้องไห้พลา