บทที่ 03: หลี่เจียวเจียว: เจ้าตายเพราะความขี้เกียจ

เหยี่ยไช่ผิงมองเธอด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะหยัน:

"เจ้าทำอะไรให้ข้าหรือ? เจ้าไม่รู้หรือ? แต่ก็สมควรแล้ว เจ้าเป็นตัวเอกนี่นา! ส่วนข้าเป็นแค่ตัวประกอบที่ต้องตาย แม้แต่ชื่อก็ไม่ควรมี ดังนั้นในใจเจ้า ชีวิตข้าจึงไม่สำคัญ"

หลี่เจียวเจียวงุนงง ตัวเอกตัวประกอบอะไร ฟังไม่เข้าใจสักคำ!

เหยี่ยไช่ผิงพูดต่อ: "ลองนึกดูดีๆ ข้าตายอย่างไร! ข้าตายเพราะเจ้าผลักตกเขา! เจ้าเอาชีวิตข้า ทำไมข้าจะทำลายอนาคตเจ้าไม่ได้?"

สีหน้าหลี่เจียวเจียวเปลี่ยนไป นึกได้ว่าเหยี่ยไช่ผิงตายด้วยน้ำมือตน รีบพูด:

"ที่เจ้าตาย เพราะเจ้ามาแย่งโสมกับข้า! โสมข้าเป็นคนเจอ พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาแย่ง? ตอนผลักกัน เจ้าตกลงไปเอง! ไม่เกี่ยวกับข้า!"

เหยี่ยไช่ผิงพยักหน้า: "ใช่ นั่นเป็นความพลั้งมือของเจ้า ข้าไม่โทษเจ้า ดังนั้นพอเกิดใหม่ ข้าไม่อยากพัวพันกับเจ้าอีก ข้ารีบห้ามจิ่นเอ๋อร์ไม่ให้แย่งโสมกับเจ้า เกิดใหม่แล้วข้าแค่อยากมีชีวิตที่ดี มันผิดตรงไหน?"

หลี่เจียวเจียวพูดไม่ออก ใช่ เกิดใหม่แล้วแค่อยากมีชีวิต มันผิดตรงไหน?

เหมือนตอนที่ตัวเองเกิดใหม่ครั้งแรก ก็แค่อยากมีชีวิตที่ดี!

หลี่เจียวเจียวกัดฟันพูด: "เจ้าขโมยพื้นที่วิเศษของข้า! ไม่งั้นข้าจะจนขนาดนี้หรือ?"

เหยี่ยไช่ผิงหัวเราะ: "เจ้าต้องเข้าใจให้ชัด พื้นที่วิเศษนี้เป็นของข้าแต่เดิม! นี่เป็นป้ายหยกของข้าใช่ไหม? เป็นของที่ข้าใส่มาตั้งแต่เด็กใช่ไหม?"

"ชาติก่อนที่ตกไปอยู่ในมือเจ้า ก็เพราะเจ้าเก็บได้ ชาตินี้ไม่ให้เจ้าเก็บ กลับกลายเป็นว่าข้าขโมยของเจ้า? ช่างพลิกขาวเป็นดำ!"

หน้าหลี่เจียวเจียวแข็งค้าง ดวงตากลอกไปมา พยายามหาความผิดของเหยี่ยไช่ผิง: "เจ้า...เจ้า... ไม่ให้ป้ายหยกก็ไม่ให้ แล้วทำไมต้องใช้ของปลอมหลอกข้า! โกงเงินข้าสองร้อยต้าหยวน!"

เหยี่ยไช่ผิงยิ่งขำ: "จุ๊จุ๊ ที่จริงหลี่จื้อหยวนเล็งสูตรน้ำซุปเผ็ดของข้าก่อน เจ้าเพื่อคนเลวอย่างหลี่จื้อหยวน ทำให้รถวัวพลิก จิ่นเอ๋อร์บาดเจ็บ ยังไง อนุญาตให้เจ้าทำร้ายข้าได้ แต่ข้าโต้กลับไม่ได้?"

หลี่เจียวเจียวพูดไม่ออกอีก: "นั่น...นั่น... เรื่องนั้นผ่านไปแล้ว! ข้าก็บอกแล้วว่าเราเคลียร์กันแล้ว เจ้าขัดขวางโชคชะตาข้าทำไม! ทำให้ข้าช่วยท่านหญิงกั๋วกงไม่ได้ แถมยังทำให้อาจารย์หมอเทวดาของข้าต้องตาย!"

เหยี่ยไช่ผิงหัวเราะเยาะ: "ตอนที่เจ้ามาถึงเมืองหลวง เจ้ากลัวข้าจะเปิดเผยเรื่องที่เจ้าติดคุก เจ้าเลยลงมือก่อน ใส่ร้ายข้าที่จวนติ้งกั๋วโหวว่าข้าขโมยปิ่นปักผม เรื่องนี้เจ้าจำได้หรือไม่?"

สีหน้าหลี่เจียวเจียวยิ่งแย่ลง เรื่องน่าอายแบบนี้ ไม่พูดถึงไม่ได้หรือ?

"เจ้า...เจ้า... พูดเรื่องนี้ทำไม!"

เหยี่ยไช่ผิงพูด: "แม้แต่เจ้ายังเข้าใจการลงมือก่อน ทำไมข้าจะทำไม่ได้? ที่ข้าตัดโชคชะตาเจ้าสองครั้ง ก็เพื่อป้องกันตัว มันผิดตรงไหน? หลักการที่เจ้าเข้าใจ ทำไมข้าจะเข้าใจไม่ได้?"

หลี่เจียวเจียวถูกโต้จนพูดไม่ออกอีกครั้ง

เหยี่ยไช่ผิงพูดต่อ: "ไม่พูดถึงเรื่องที่ข้าช่วยท่านหญิงกั๋วกง พูดแค่หมอเมิ่งคนนั้น เขาฆ่าคนไม่เลือกหน้า สมควรตายอยู่แล้ว แค่เพราะเขาให้ประโยชน์กับเจ้า คนอื่นก็ต้องตายอย่างไม่เป็นธรรมหรือ? ข้ารายงานทางการเป็นเรื่องถูกต้อง! ประหารเขาเป็นการกำจัดภัยให้ประชาชน!"

หลี่เจียวเจียวพูดไม่ออกอีกครั้ง กัดฟันพูด:

"อย่าทำเป็นคนดีไปหน่อยเลย... เจ้า... ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า ทำให้กู้ฮั่นกลายเป็นคนบ้า!"

"เขาเป็นคนสูงศักดิ์ขนาดไหน! เขาเป็นรองแค่องค์เดียว เป็นองค์ชายผู้สำเร็จราชการที่ประชาชนเคารพนับถือ! เหยี่ยไช่ผิง เจ้าทำลายเทพเจ้าองค์หนึ่ง! เจ้าทำใจได้อย่างไร! โหดร้ายได้ขนาดนี้! มโนธรรมเจ้าไม่เจ็บปวดหรือ?"

เหยี่ยไช่ผิงหัวเราะ: "ขอโทษด้วย ไม่เจ็บปวดเลยจริงๆ"

"เจ้า—"

เหยี่ยไช่ผิงสีหน้าเคร่งขรึม: "หลี่เจียวเจียว ความขี้เหนียวของเจ้าทำให้เขาขาพิการ! แล้วก็เจ้าที่เปิดเผยว่าเขาเคยติดคุก ทำให้เขาเสียตำแหน่งรัชทายาทของจวนโหว! ทุกอย่าง เจ้าทำลายด้วยมือเจ้าเอง! มโนธรรมเจ้ายังไม่เจ็บปวด ข้าจะเจ็บปวดทำไม?"

หลี่เจียวเจียว: "......"

เหยี่ยไช่ผิงพูดต่อ: "องค์ชายผู้สำเร็จราชการที่ประชาชนเคารพนับถือ เทพเจ้าอะไร? ฮ่าๆ ขำจะตาย เขาไต่เต้าขึ้นตำแหน่งองค์ชายผู้สำเร็จราชการได้ยังไง? ด้วยการขโมยมันสำปะหลังหรือ? เขาเคยทำอะไรที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติและประชาชนบ้าง?"

หลี่เจียวเจียวพูดไม่ออก นึกย้อนกลับไป เหมือนว่า จริงๆ ไม่มีเลย!

เหยี่ยไช่ผิงพูดต่อ: "ไม่ว่าจะเป็นเจ้า หรือกู้ฮั่น ที่พวกเจ้าประสบความสำเร็จ ก็เพราะพวกเจ้าเป็นที่โปรดปรานของสวรรค์ เพราะพวกเจ้าฉวยโอกาส!"

"หลี่เจียวเจียว ตั้งแต่เจ้าได้พื้นที่วิเศษมา เจ้าทำอะไรบ้าง? เจ้าเคยพยายามไหม? เจ้าเคยหาเงินด้วยสองมือตัวเองไหม? นอกจากนอนเอกเขนก อาศัยระบบพื้นที่วิเศษ เจ้าเคยทำอะไรอีกบ้าง?"

"ที่เจ้าไต่เต้าขึ้นไปทีละก้าว ก็เพราะเจ้าโชคดี! เจ้าโชคดีที่เจอกู้ฮั่นและฮูหยินกงกั๋ว! เจ้าโชคดีที่เจอหมอเทวดา แถมเขายังตามติดจะรับเจ้าเป็นศิษย์"

"เจ้ายังมีตาทิพย์ ช่วยพ่อพี่เจ้าโกงแล้วโกงอีก! ที่กู้ฮั่นขึ้นเป็นองค์ชายผู้สำเร็จราชการได้ ก็เพราะหมอเทวดาวางยาพิษฮ่องเต้น้อย! วางยาพิษ! นี่เป็นสิ่งที่มนุษย์ควรทำหรือ?"

"หลี่เจียวเจียว เจ้าไม่รู้สึกผิดบ้างหรือ?"

สีหน้าหลี่เจียวเจียวเขียวบ้างขาวบ้าง เธอเคยคิดว่าที่ไต่เต้าขึ้นสู่ที่สูงได้เป็นเพราะความสามารถและความฉลาดของตน

เธออยากโต้แย้งคำพูดของเหยี่ยไช่ผิง แต่กลับหาเรื่องที่จะโต้แย้งไม่ได้สักเรื่อง

ตัวเอง... นอกจากโชคดีและเก็บคนได้ ดูเหมือนจะไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ

หลี่เจียวเจียวพูดติดอ่าง: "ข้าโชคดีแล้วยังไง! สามารถใช้โชคก้าวขึ้นมาได้ แม้ไม่ต้องทำอะไร ก็เป็นความสามารถของข้า!"

เหยี่ยไช่ผิงเลิกคิ้ว: "อ้อ? เจ้าก้าวขึ้นที่สูงแล้ว แล้วผลเป็นยังไง?"

หลี่เจียวเจียวชะงัก: "ผลอะไร? ข้ามีความสุข!"

เหยี่ยไช่ผิงหัวเราะ: "มีความสุข? มีความสุขที่นั่งล้างถังอุจจาระในเรือนหลังหรือ?"

หน้าหลี่เจียวเจียวแข็งค้าง: "......"

เหยี่ยไช่ผิงหัวเราะเยาะ: "เจ้าโชคดีจนน่าจะจบอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว แต่กลับตูมเดียว เกิดใหม่มารับความทุกข์ทรมานที่นี่!"

สีหน้าหลี่เจียวเจียวซีดขาว ถอยหลังด้วยความหวาดกลัวหนึ่งก้าว

เหยี่ยไช่ผิง: "เจ้ามีความสุขจนครึ่งชีวิตที่รุ่งเรืองกลายเป็นความฝัน พอตื่นจากฝันก็ต้องมานั่งทุกข์ทรมานด้วยตัวเอง?"

หลี่เจียวเจียวหน้าซีดลงอีก ถอยหลังด้วยความหวาดกลัวอีกก้าว

เหยี่ยไช่ผิงพูดเสียงเย็น: "เจ้าเคยคิดไหมว่า สภาพเจ้าตอนนี้ คือจุดจบที่แท้จริงของเจ้า?"

หลี่เจียวเจียวเบิกตากว้าง: "ไม่......"

เหยี่ยไช่ผิงพูด: "เจ้ารู้ไหมว่าทำไมพื้นที่วิเศษและระบบถึงทิ้งเจ้า?"

หลี่เจียวเจียวชะงัก: "พื้นที่วิเศษและระบบทิ้งข้า? ระบบจะ—"

พูดแล้วหน้าเธอก็แข็งค้าง

ชาติก่อน เธอได้ทุกอย่างมาครอง มีความสุขสมบูรณ์ตลอดชีวิต

คราวนั้น เธอดื่มสุรากับองค์ชาย ตอนที่เธอเมาหลับบนเตียง จู่ๆ ก็มีเสียงดังในหัว: 【บายบาย เจ้าคนที่เอาแต่รับไม่ให้ โลภมาก ชอบแต่ขูดรีด ไอ้หลี่ใจดำ!】

พอเธอตื่นขึ้นมาอีกที เธอก็มาอยู่ในโลกประหลาดนี้!