บทที่ 282 เรื่องมืออาชีพต้องให้มืออาชีพทำ

เหว่ยซื่อลุกขึ้นทันที หยิบตะกร้าจะเดินออกไป

"เอ๊ะๆ น้องสี่จะไปไหน!" หญิงผอมดำคนหนึ่งวิ่งออกมาจากห้อง จับตัวนางไว้ "น้องสี่ก็รู้จักแม่ดี ปากแม่ก็แบบนี้แหละ"

แม่เฒ่าเหว่ยหน้าบึ้ง อยากจะด่าเหมือนแต่ก่อนว่านางเป็นลูกสาวไร้ค่า

แต่ถ้าด่าไป ตะกร้าไข่นี้ก็จะหาย

บทที่ 283 เก็บดอกไม้ได้

เสี่ยวเยี่ยนส่ายหน้า "ข้าเพิ่งได้รับจดหมายจากแม่เมื่อไม่กี่วันก่อน บอกไม่ต้องกลับไป นางสบายดีที่นั่น อีกอย่าง นางขายที่นาของหยางกวงจงหมดแล้ว ตั้งใจจะหย่าหลังไหว้พระจันทร์"

เหยี่ยไช่ผิงอุทานด้วยความประหลาดใจ "เร็วจังเลย ข้านึกว่านางจะเล่นสักสองสามปีเสียอีก"

เสี่ยวเยี่ยนหัว

บทที่ 284 โชคดี

แม่สุ่ยเซิงกำลังนั่งแคะฟันอยู่ที่หน้าประตู เห็นเหว่ยซื่อนำคนใส่ชุดแดงมามากมาย อดประหลาดใจไม่ได้:

"เหว่ยซื่อ เจ้าไปไหนมา? ยังพาแม่สื่อกับของหมั้นมาด้วย ไม่ใช่ไปสู่ขอใครมาหรอกนะ?"

เห็นเหว่ยซื่อหยุดเดิน ยิ้มพูด "ใช่แล้ว!"

พูดจบก็รีบเดินต่อ

ชาวบ้านตามทางต่างมองหน้ากัน

ตอนนี้บ้านเอ