บทที่ 243

ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้

เหยี่ยไช่ผิงขมวดคิ้ว: "หมายความว่าอย่างไร?"

เสิ่นจื้อเยี่ยนพูด: "ปีที่แล้วเจ้าเมืองแถบนี้รายงานวิธีการกินมันสำปะหลัง ก่อนหน้านี้ทุกคนคิดว่าท่านเจ้าเมืองลู่เป็นคนค้นพบ แต่จนกระทั่งเมื่อคืน ข้าถึงรู้ว่าแท้จริงแล้วเป็นความดีความชอบของเจ้า?"

เหยี่ยเสวียนนึกอะไรขึ้นมา

บทที่ 244

ร่วมมือเพื่อผลประโยชน์ทั้งสองฝ่าย

เสิ่นจื้อเยี่ยนพูด: "ดีแล้ว ข้ากำลังจะเขียนจดหมายถึงบ้านที่เมืองหลวงพอดี หวังว่าฎีกาของผู้ว่าการจะไม่ทำให้ผิดหวัง"

ผู้ว่าการชิ่นคำนับด้วยความตกใจกลัว: "ท่านรองเสิ่นวางใจได้ ฎีกาของข้าน้อยจะบรรยายเรื่องราวตามความเป็นจริง ให้คำอธิบายแก่คุณเหยี่ย"

พูดจบ

บทที่ 245

รู้หน้าไม่รู้ใจ

"พ่อ แม่ ทำไมออกมาล่ะ? ไม่ได้ป่วยหรือ? รีบกลับห้องเถอะ!" เหยี่ยไช่ผิงนึกขึ้นได้ว่าแม่เหยี่ยยังป่วยอยู่

แม่เหยี่ยยิ้ม: "กินยาแล้วดีขึ้นมาก หมอก็บอกให้ออกมาสูดอากาศ ข้าก็อึดอัดในคุกมามาก"

"งั้นก็ได้ นั่งที่ระเบียงนี่แหละ" พูดพลางมองรอบๆ "เอ๊ะ พี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รอง