บทที่ 273 รู้ว่าเขามา ข้าคงไม่มา

ครอบครัวหลี่จื้อหยวนและหลี่เจียวเจียวฟังคำพูดนี้ หน้าแดงๆ เขียวๆ สลับกัน

น่าโมโห พวกเขาไม่เพียงอวดไม่ขึ้น ยังรู้สึกอับอายเหมือนโบกดาบต่อหน้ากวนอู

หลี่จื้อหยวนหันหลังจะเดิน

เหยี่ยจินฮวาเบิกตาโต: "จะไปแล้วหรือ? ข้าแค่พูดไม่กี่คำ พวกเจ้าคงไม่ได้ไม่รู้น้ำหนักตัวเอง

บทที่ 274 ของขวัญให้เจ้า

เหยี่ยไช่ผิงพูด: "พูดอะไร ข้าเชิญเจ้ามาไม่ใช่เพื่อเพิ่มบรรยากาศ แต่อยากให้เจ้าดูเฟอร์นิเจอร์ของพวกเรา"

เสิ่นจื้อเยี่ยนยิ้มพูด: "อ้า หมายความว่าอยากแบ่งปันผลงานกับข้าหรือ?"

"หืม?" เหยี่ยไช่ผิงชะงัก แล้วยิ้ม: "อืม! เข้ามาเร็ว"

เสิ่นหมั่นหมั่นถูกเหยี่ยจิ่นเอ๋อร์และเหยี่ยฮว

บทที่ 275 ขโมยข้อสอบและเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่

"อุ้ม--ถุย!" เสิ่นหมั่นหมั่นผลักพัดของเขาออก ทำหน้าบึ้ง:

"ทำไมต้องให้หนูหุบปาก?"

"เตียงของเจ้ากว้างแค่ 5 ฉื่อ (ประมาณ 1.6 เมตร) วางผ้าห่มสองผืนก็แน่นแล้ว พอผ่านเดือนแปด อากาศก็ร้อนๆ หนาวๆ จะให้วันนี้หนาวก็ขุดผ้าห่มออกจากตู้ พรุ่งนี้ร้อนก็ยัดกลับเข้าไปคงไ