บทที่ 271 มันมาแล้ว

ซานจื่อนั่งอยู่บนหินสีเขียวหน้าประตู

ตวนอู๋ขับรถม้าค่อยๆ เข้ามาจนมาหยุดที่หน้าประตู "เจ้าคือคนรับใช้ที่คุณเหยี่ยซื้อมาใช่ไหม?"

ซานจื่อกระโดดลุกขึ้น "ใช่ครับ พี่ชายต้องการพบใคร?"

ตวนอู๋ยื่นตะกร้าปลาให้ซานจื่อ "นี่ สำหรับคุณเหยี่ย เจ้าเอาไปให้นางก็เข้าใจเอง"

พูดจบก็ขับรถม้าจา

บทที่ 272 เปิดกิจการ

เมื่อเดือนแปดใกล้เข้ามา การตกแต่งหน้าร้านเฟอร์นิเจอร์ก็เข้าสู่ช่วงสุดท้าย

เหยี่ยไช่ผิงรับเถ้าแก่และพนักงานบัญชีเข้ามาที่โรงงาน

นอกจากหูเสี่ยวซื่อและเหยี่ยฟูไหลแล้ว ยังรับพนักงานที่พูดจาคล่องแคล่วอีกสามคน

เหยี่ยไช่ผิงวาดป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ด้วยตัวเอง ติดที่หน้าประตู เขียนว่าเปิ

บทที่ 273 รู้ว่าเขามา ข้าคงไม่มา

ครอบครัวหลี่จื้อหยวนและหลี่เจียวเจียวฟังคำพูดนี้ หน้าแดงๆ เขียวๆ สลับกัน

น่าโมโห พวกเขาไม่เพียงอวดไม่ขึ้น ยังรู้สึกอับอายเหมือนโบกดาบต่อหน้ากวนอู

หลี่จื้อหยวนหันหลังจะเดิน

เหยี่ยจินฮวาเบิกตาโต: "จะไปแล้วหรือ? ข้าแค่พูดไม่กี่คำ พวกเจ้าคงไม่ได้ไม่รู้น้ำหนักตัวเอง