บทที่ 245 รู้หน้าไม่รู้ใจ

"พ่อ แม่ ทำไมออกมาล่ะ? ไม่ได้ป่วยหรือ? รีบกลับห้องเถอะ!" เหยี่ยไช่ผิงนึกขึ้นได้ว่าแม่เหยี่ยยังป่วยอยู่

แม่เหยี่ยยิ้ม: "กินยาแล้วดีขึ้นมาก หมอก็บอกให้ออกมาสูดอากาศ ข้าก็อึดอัดในคุกมามาก"

"งั้นก็ได้ นั่งที่ระเบียงนี่แหละ" พูดพลางมองรอบๆ "เอ๊ะ พี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รอง หย

บทที่ 246 ส่งข่าวถึงทุกคน และความร่วมมือ

จวนมาร์ควิสแห่งติ้งกั๋ว ในเมืองหลวง—

มาร์ควิสแห่งติ้งกั๋วกำลังเขียนฎีกาอยู่ด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว

คนรับใช้เดินเข้ามา: "ท่านมาร์ควิส จดหมายจากคุณชายรองมาถึงแล้วขอรับ"

"หืม?" มาร์ควิสวางพู่กันลง ดูมีชีวิตชีวาขึ้นทันที "เร็วเข้า เอามา"

คนรับใช้ยื่นจดหมายให้

ม

บทที่ 247 เชิดหน้าขึ้นมาแล้ว

เหยี่ยไช่ผิงกลับถึงบ้าน เดินเข้าห้องโถง เห็นแม่เหยี่ยยิ้มแย้มเต็มหน้า เดินมาอย่างลับๆ ล่อๆ:

"ไช่ผิง ฉันจะบอกข่าวดีให้..."

"อะไรหรือ?"

"ซิ่วซิ่วท้องแล้ว"

"ฮะ? กี่เดือนแล้ว?"

"เพิ่งท้องได้เดือนเดียว ตอนกลับมาจากคุกครั้งที่แล้ว หมอจ้าวตรวจพบแล้ว แต่เพราะร่างกายอ่อนแอเ