บทที่ 176

ไม่ไป

ไม่นานนัก เหยี่ยอินฮวาก็มาแล้ว

เหยี่ยไช่ผิงมอบห่อเล็กๆ ให้แต่ละคนข้างในมีปากกาหมึก กระดาษ และแท่นหมึก

พวกเขาขึ้นเกวียนวัวแล้วออกเดินทางด้วยกัน

เมื่อมาถึงบ้านของเสิ่น จากไกลๆ ก็เห็นเสิ่นมั่นมั่นยืนอยู่ที่ประตูมองออกไป

เมื่อเห็นเหยี่ยไช่ผิงมา เสิ่นมั่นมั่นยิ้มออกมาแล้วเดินไปข้างหน้

บทที่ 177

เทศกาลฮวาจาว

วันถัดไป เหยี่ยจินฮวาตื่นแต่เช้าแต่งตัวเสร็จ

เธอสวมชุดกระโปรงสีชมพูที่มีลักษณะคอปกตรง เสื้อคลุมปักลวดลาย และเกล้าผมเป็นหางมวยที่สวมเครื่องประดับเงินรูปดอกไม้ที่ทำจากเงินดูสวยงามและสดใส

“ฉันจำได้ว่าไปซื้อชุดให้เธอเป็นสีดอกมะลิไม่ใช่เหรอ?” หยางเสี่ยวเยี่ยนถาม

เหยี่ยจินฮวาหน้

บทที่ 178

แย่งโอกาส

ใกล้ถึงหมู่บ้านหลี่แล้ว แต่ท่านหญิงกั๋วกงยังไม่ปรากฏตัว ทำให้เหยี่ยไช่ผิงรู้สึกกังวลเล็กน้อย

"ช่วยด้วย—ช่วยด้วย—" เสียงกรีดร้องดังขึ้น

เห็นได้ไม่ไกลจากทางแยก มีรถม้าคันหนึ่งวิ่งเข้ามา

รถม้าไม่มีคนขับ วิ่งไปด้วยความเร็วสูง หญิงสาวคนหนึ่งเอาหัวโผล่ออกจากหน้าต่างและร้องขอความช่ว