บทที่ 20 กินแล้วตายไปก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา

หัวเราะจบ ก็วิจารณ์มันสำปะหลังที่บ้านพ่อเหยี่ยกันใหญ่

ตาผู้ใหญ่บ้านเหยี่ยเป็นประกาย: "พี่ชาย เมื่อกี้พูดจริงหรือ? ไช่ผิงกำจัดพิษรากพิษได้?"

พูดพลางมองแม่เหยี่ยและเหยี่ยไช่ผิง เห็นทุกคนสีหน้าจริงจัง ไม่เหมือนล้อเล่น

พี่ชายไม่ใช่คนชอบเล่นสนุก ถึงเขาจะเล่น

บทที่ 21 กินข้าวบ้านเจ้าหรือไง?

เรื่องที่บ้านพ่อเหยี่ยแปรรูปรากพิษได้ แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ใต้ต้นหร่งเก่ามีชาวบ้านเต็ม แม้แต่คนแก่เด็กเล็กก็มา เสียงวิจารณ์และเสียงเด็กๆ วิ่งเล่นปนกัน

"ผู้ใหญ่บ้านยังไม่มา!"

"ลุงโหย่วเถียนพวกเขาด้วย"

"เอ้า มาแล้วๆ!"

ฝูงชนตื่นเต้นมอง ไกลๆ เห

บทที่ 22 ตบตีกันสักยก

พูดจบ ยายจ้าวอึ้งไป

ยังไม่ทันเถียงกลับ มีหญิงปากจัดคนหนึ่งหัวเราะพูด:

"ป้าจ้าว บ้านเจ้าย้ายไปอยู่ริมทะเลตั้งแต่เมื่อไหร่ จึงยุ่งกว้างขวางนัก เหมือนทุกเรื่องก็เกี่ยวกับเจ้า"

"ใช่เลย ดูน้องไช่ผิงคล่องแคล่วแบบนี้ก็รู้ว่านางทำงานไม่น้อย" หญิงร่างท้วมอีกคนเห็นด้วย

เหยี่ยไช่ผิงจำ