บทที่ 170 นี่ก็เป็นแผนของเธอ

หลังกินข้าวเสร็จ ครอบครัวเหยี่ยเอ้อร์เฉวียนสี่คนก็กลับบ้าน

ตอนกลางคืนก่อนนอน เหว่ยซื่อพูด: "พรุ่งนี้เสวียนต้องวิ่งไปมาสองที่ ไม่เอาอย่างงี้บ้างหรือ? ให้เผิงไม่พักที่บ้านอาจารย์เฉียน เอาข้าวไปกินเอง จ่ายแค่เดือนละหนึ่งตำลึง เป็นไง?"

เหยี่ยเอ้อร์เฉวียนพูดอย่างหงุดหงิด:

บทที่ 171 โชคดีมากจริงๆ

หลังจากขายขวดใบนั้นไปแล้ว เธอก็คิดว่าใครกันนะที่เป็นคนโง่ซื้อของแบบนี้

ไม่นึกว่าจะเป็นเสิ่นจื้อเยี่ยน

เหยี่ยไช่ผิงรีบปฏิเสธ: "อ๊ะ ไม่ใช่! ขวดใบนี้หนูไม่เคยเห็นมาก่อน อาจารย์ซื้อมาจากที่ไหนหรือคะ?"

เสิ่นจื้อเยี่ยนตอบ: "คนอื่นเขามอบให้"

เหยี่ยไช่ผิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

บทที่ 172 เห็นชื่อเสียงอะไรของฉัน

คราวนี้เป็นแม่สื่อฮวามา เป็นหญิงอ้วนวัยสี่สิบกว่า

ครั้งที่แล้วตอนเหยี่ยหย่งกับซิ่วซิ่วแต่งงาน ที่จัดการเรื่องหมั้นและแต่งก็คือนาง

"เชิญนั่ง" แม่เหยี่ยยิ้มพลางยกน้ำชามาเสิร์ฟ

แม่สื่อมองลานบ้าน แล้วชมไม่หยุด: "นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ามาที่นี่ ได้ยินว่าน้องสาวใหญ่เหย