บทที่ 125

คิดแคบไป

"ตอนนี้เขากลัวเจ้า หลังปีใหม่พวกเราต้องจับเขาไปหย่าทันที!" ป้าสองเหยี่ยร้อนใจ

แต่เหยี่ยหูเฟินขมวดคิ้ว: "ข้าไม่หย่า ข้ายังตีไม่พอ!"

"ใช่" เหยี่ยไช่ผิงพูด "พี่ใหญ่มีข้อได้เปรียบร่างกายขนาดนี้ จะหย่าทำไม ตายก็ไม่หย่า!"

"แต่..."

"ป้าสองคิดดู พี่ใหญ่หย่ากลับบ้านเดิมต้องทำงานใช่

บทที่ 126

บ้าทุกวัน

"แม่ ตอนนี้ข้าทำไง? ข้าไม่กล้ากลับ" หยางตัวเป่าพูด

หม้ายเฉินสีหน้าเปลี่ยน ไม่กลับ?

เหยี่ยหูเฟินจะมาหาไหม? ไม่เจอตัวจะตีนางด้วย!

"วางใจ นางแค่โกรธชั่วคราว เดี๋ยวก็ดีเอง"

พูดเหมือนปลอบหยางตัวเป่า ก็ปลอบตัวเอง

ใช่ ชั่ววูบเหยี่ยหูเฟินหุนหันพลันแล่น ไม่กี่วันก็กลับอ่อนแอเหมือ

บทที่ 127

แต่งเข้าบ้านเราไหม

เหยี่ยหูเฟินกลัวหยางกวงจงทำอาหารไม่ดี เที่ยงนางจึงทำเอง

เที่ยงต้มเป็ดเค็มที่เหยี่ยไช่ผิงเอามา

เป็ดเค็มตุ๋นหัวไชเท้า ผัดไข่จานหนึ่ง เพิ่มผักอีกหลายอย่าง

กินเสร็จ แม่เหยี่ยและคนอื่นจะไป

แม่เหยี่ยและป้าสองเหยี่ยกำชับลูกสาวตัวเอง จึงขึ้นรถ

เกวียนวัวค่อยๆ จากไป เหลือ