บทที่ 3

บทที่ 03: หลี่เจียวเจียว: เจ้าตายเพราะความขี้เกียจ

เหยี่ยไช่ผิงมองเธอด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะหยัน:

"เจ้าทำอะไรให้ข้าหรือ? เจ้าไม่รู้หรือ? แต่ก็สมควรแล้ว เจ้าเป็นตัวเอกนี่นา! ส่วนข้าเป็นแค่ตัวประกอบที่ต้องตาย แม้แต่ชื่อก็ไม่ควรมี ดังนั้นในใจเจ้า ชีวิตข้าจึงไม่สำคัญ"

หลี่เจียวเจียวงุนงง ตัวเอกต

บทที่ 4

จะบอกให้รู้ว่าอะไรคือของขาดทุน

หมู่บ้านตระกูลหลี่ —

หลี่จื้อหยวนกับแม่เฒ่าหลี่กำลังกินข้าว บนโต๊ะมีซุปกระดูกชามใหญ่และไข่ต้ม

เนื้อและไข่เหล่านี้ไม่ได้ซื้อ แต่เป็นของที่ชาวบ้านนำมาให้หลังจากหลี่จื้อหยวนสอบได้เป็นซิ่วไฉ

แม่ลูกกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย

"ลุงจื้อหยวน! ลุงจื้อหยวน!" เด็กชายอายุ

บทที่ 4

ตอนที่ 004: ผลัดกันกินทีละชาม

เหว่ยซื่อแค่นเสียงหึด้วยความไม่พอใจ อุ้มน้องคังคังเดินจากไป

ตู๋ซื่อถึงได้รู้สึกตัว มองไปทางเหยี่ยเอ้อร์เฉวียนด้วยสีหน้าสำนึกผิด พูดว่า "คือว่า... น้องสอง เมื่อกี้ฉัน..."

"พี่สะใภ้ใหญ่ พี่แค่โมโหเขาเท่านั้น ผมเข้าใจ" เหยี่ยเอ้อร์เฉวียนยิ้มขมๆ "เอาเถอะ ในเมื่