บทที่ 116 เขาจัดการทุกอย่างชัดแล้ว

ลูกสาวแต่งกลับบ้านเกิด ไม่เพียงกลับบ้านพ่อแม่ ต้องถือของไปเยี่ยมบ้านลุงอาด้วย

ปีก่อนล้วนเหยี่ยหูเฟินมาเองนั่งครู่ น้อยมากเห็นพ่อลูกหยางกวงจงมาด้วย

เหยี่ยหูเฟินเดินเข้า วางตะกร้าโต๊ะ

"นี่เอามาให้ลุงใหญ่กับป้าใหญ่พวกท่าน"

แม่เหยี่ยมองตะกร้า เห็นข้าวกล้องครึ่งตะ

บทที่ 117 ยังเข้าใจแบบนี้ได้

หยางกวงจงโกรธแค้น รู้สึกถูกตบหน้าแป๊ะๆ:

"หึ... ข้าแค่พูดเล่น เจ้า เจ้าไม่อยากจ้างคนก็แล้วไป"

เหยี่ยหูเฟินหน้าเหนื่อยลำบาก ฝืนยิ้มกลมกล่อม: "พูดเล่น น้องสาวอย่าคิดมาก"

เหยี่ยไช่ผิงเห็นแก่แม่ลูกเหยี่ยหูเฟิน จึงไม่แกล้งเขาต่อ

แม่เหยี่ยกลัวแม่ลูกเหยี่ยหูเฟินกลับบ้านถูกเ

บทที่ 118 ต้องค่อยๆ ล้างสมอง

"คราวหน้าแค่เขาตีท่าน ท่านไม่พอใจก็ตีกลับ พวกหยางกวงจงแบบนี้ ต้องตีให้ยอมถึงสงบ"

แม้เหยี่ยหูเฟินฟังเลือดพล่าน แต่ความคิดเชื่อฟังฝังรากลึกทำนางส่ายหน้า: "นี่ ไม่ได้... ข้าทำไม่ได้... ข้าหนังหนาเนื้อหนา โดนตีก็ตีไป..."

เหยี่ยไช่ผิงขมวดคิ้ว: "ถ้าเขาตีเสี่ยวเยี่ยนทำไง? เ