บทที่24

สายตาของญาณินจากสำรวจเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก ความ สงสัยในใจเหมือนมั่นใจขึ้นเล็กน้อย

เธอเดินเข้าไปถึงแขนของธิชา ท่าทางสนิทสนมมาก แสดง ท่าทางร้อนรนกังวลใจ ยื่นมือดึงแขนเสื้อเธอขึ้น ปากก็พึมพำไป “ซา เธอไม่เป็นไรนะ ต้องโทษฉันที่จะลากตัวเธอไปสถานที่แบบ นั้นให้ได้ พี่ชายเธอนิสัยไม่ดี ทำให้เธอล

บทที่25

ถ้าหากญาณินใช้น้ำเสียงไร้เดียงสาไม่มีอันตรายถามเธอ เธอ ต้องยิ้มและตอบอย่างดีใจแน่นอน

แต่เขามองเห็นความเย็นชาที่ดูแปลกตา ในแววตาของเธอ

เมื่อก่อนญาณินไม่มีทางใช้สายตาแบบนี้มองเธอ

เธอค้นพบแล้ว หรือว่าเดาออกแล้ว

อายุอย่างธิชายังไม่รู้ว่าควรรับมือกับเรื่องแบบนี้ยังไง

มิหนําซ้ำฝ่

บทที่26

สาวน้อยหลบไม่ทัน ถูกเขาใช้นิ้วที่มีเรี่ยวแรงจับคางของเธอไว้

ลมหายใจอันเร่าร้อนของเขาไม่ได้ออกห่างจากแก้มของเธอเลย

พูดเสียดสีไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย “งานหมั้นของเขาให้คุณมา กล่าวคำปราศรัย คุณชายตระกูลธนาภูวนัตถ์ช่างโหดเหี้ยมไร้ เยื่อใยจริงๆ คุณไม่เสียใจเหรอ ไม่รู้สึกอึดอัดเหรอ”

ธิชาข