ตอน 2
รักยืนหยัดชั่วนิจนิรันดร์
บทที่ 2 ฉันไม่หย่า
ไม่มีความสุข มีแต่ความเจ็บปวด
ทั้งปาก อ้วกออกมาด้วยฟองน้ำ
เมื่อพ้นจากในน้ำ เธอแค่รู้สึกว่าทางร่างกายของเธอโดนฉีกออกเป็นชิ้นชิ้น เสียแรงไปมากแค่ไหนกว่าจะบังคับให้ตัวท่อนบนร่างกายออกมารับอากาศบริสุทธิ์ได้
“เจ็บ……จูเนียร์ เบาหน่อยได้ไหมขอร้อง……”
“เจ็บหรอ? นี่คุณรู้ถึงอาการเจ็บหรอ?”จูเนียร์คิดว่า มีแต่การปล่อยอารมณ์ด้วยความรุนแรงในการทำโทษ. เธอ เขาจับขาของเธอด้วยความรุนแรงเหมือนกำลังจะแยกชิ้นส่วนด้วยเต็มแรงของเขา จากนั้นยกขึ้นสูงสูงแล้วโยนลงไป แล้วตะโกนด้วยเสียงพลังเต็มทั้งหมดว่า “ผมเก่งกว่าหรือชู้ของคุณที่เก่งกว่า?”
“……”เธอไม่สามารถขยับปากพูดได้ ให้คำตอบเขาไม่ได้
เขายิ่งใช้แรงกระแทกต่อ: “สุรภา ผมจะให้คุณจำวันนี้ไปตลอด จำความเจ็บแบบนี้!”
ถ้าจะเจ็บปวด ถ้านั้นก็ต่างเจ็บไปพร้อมกัน!
สามปีก่อน จูเนียร์อยู่เมืองนอก พ่อเขาได้เกิดอุบัติเหตุอาการสาหัส ทั้งบ้านแย่ลงทันที หลังจากเขากลับประเทศ พ่อเขาก็ขอร้องให้เขาแต่งงานกับสุรภา!
หลังแต่งงาน เขาไม่เคยจับต้องตัวเธอ
ไม่คาดคิด……
นอกใจ!
ฮืม เป็นภรรยาที่แสนดีจริง!
เขาเต็มสุดแรงเหมือนคนบ้าไปแล้ว ไม่หยุดแบบครั้งแล้วครั้งเล่า จนร่างกายสุรภาไม่ไหวแล้ว ค่อยๆหลับตาลง เริ่มเข้าใกล้ความมืดมัว เหมือนเธอมองเห็นไปถึงอดีตที่ไม่นานมานี้มีหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านประตูบ้านเธอไป
ทำให้เธอนึกถึงรอยยิ้มที่แสนจะสดใสนั้น
ทำให้ทั้งวัยใสของเธอเต็มไปด้วยความอบอุ่น เป็นสิ่งที่เธอค้นหามาแล้วครึ่งชีวิต
“จูเนียร์……”เธอเรียกออกมาด้วยความไม่รู้ตัว จากนั้นก็สลบไปเลย
ลืมตาขึ้นอีกที สุรภามองเห็นพวงไฟที่เป็นสไตล์หรูหราแบบยุโรป
นี่เป็นแบบเดียวที่ห้องนอนงานแต่งของเธอกับจูเนียร์
เขากลับบ้านแล้ว
เมื่อคืนจูเนียร์ทำร้ายเธอไปทั้งคืน ตอนนี้ร่างกายของเธอไม่มีแรง หัวหนักไปหมดเท้าไม่มีแรง เหมือนอาการคนเป็นไข้
เธอลงไปตักน้ำชั้นล่าง เพิ่งดึงประตูออกก็ได้ยินเสียงผู้ชายกับผู้หญิงคนหนึ่งกำลังคุยกันอยู่
“ พี่จูเนียร์ ภานอกใจจริงหรอ? อาจจะเป็นเพราะโดนใส่ร้ายหรือเปล่า?” ใต้ตาของอุ้มเริ่มมีน้ำตา
เธอเป็นผู้หญิงที่มีสีหน้าอ่อนโยนอยู่เสมอ
ตอนนั้น สุรภาโดนเธอหลอกเพราะหน้าแบบนี้แหละ เลยเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุด มีความลับอะไรก็บอกเธอหมด ได้ยินมาว่าเธอแอบชอบผู้ชายคนหนึ่งแต่ผู้ชายคนนั้นไม่ได้ชอบเธอ
แต่ใครๆก็คิดไม่ถึง อุ้มปลอดใจเธอด้วย มืออีกข้างหนึ่งก็ดึงไหล่ของจูเนียร์บอกว่า: “ นี่คือพี่จูเนียร์ เราโตมาด้วยกัน ภา เธอควรจะรู้จักเขานะ?”
พอนึกถึงอดีตของเรื่องนี้ สุรภากำมือตัวเองไว้แน่น
“ โดนใส่ร้าย?” จูเนียร์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ คำอธิบายที่มันให้มามันเหมือนเล่นตลก คุณคิดว่ามันเป็นการใส่ร้ายหรอ?”
“ ฉันจะคุยกับผู้ชายคนนั้น ยืนยันความบริสุทธิ์ของฉัน!” จูเนียร์พึ่งจะพูดจบ สุรภาก็รีบที่จะลงมา เธอจ้องไปที่อุ้ม พูดออกมาด้วยความมีพลัง
แต่สำหรับในสายตาของจูเนียร์ไม่มีแม้แต่ความน่าเชื่อถือแล้ว
“คุย? เป็นบทละครใหม่ของคุณหรอครับ?”
สุรภาซึ่งกำลังจะพูดให้เขาเข้าใจ แตกลับได้ยินอุ้มใช้น้ำเสียงอ่อนโยนพูดขึ้นว่า: “ พี่จูเนียร์ ภารักคุณมากแค่ไหนค้า คุณก็เชื่อเธอสักครั้งหนึ่ง ให้ไอ่ชู้มันมาคุยถึงเรื่องกับเธอเถอะค่ะ?”
สุรภามีความสงสัยในใจ
ทำไมอุ้มถึงช่วยเธอพูด?
จูเนียร์เม้มริมฝีปาก นั่งที่เก้าอี้แล้วไขว้ขาขึ้น กำลังคิดอะไรบางอย่าง: “ได้ ผมให้โอกาสคุณครั้งนี้! คุณ! เอามันเข้ามา!”
“ครับ ท่าน”
คนดูแลบ้านสั่งลงไป บอดี้การ์ดที่ใส่ชุดสีดำสองคนได้พาตัวผู้ชายคนหนึ่งที่จมูกช้ำไปหมดหน้าบวมเข้ามาแล้วโยนตัวไปไม่ไกลจากเท้าของจูเนียร์
หน้าของไอ่ชู้ เต็มไปด้วยรอยช้ำ ใต้ริมฝีปากมีรอยเลือดติดอยู่
สุรภา รู้สึกมีความน่ารังเกียจขึ้นมา มีความชันใจ เค้าพยายามบังคับตัวเองให้นิ่ง แล้วเดินไปข้างหน้าถามขึ้น: “คุณบอกว่าฉันยั่วคุณก่อน?คุณมีหลักฐานอะไรไหม ?”
“ผม…… บริเวณหน้าอกของคุณมีปันสีแดงแดงอันหนึ่ง “ มันพูดด้วยความไม่ชัดเจน และพูดต่อว่า: “จุดที่อ่อนที่สุดจะทำให้คนเกิดอารมณ์คือคอ และที่ต้นขามีรอยแผลเก่า” ทุกคำที่เขาพูดออกมาทำให้สุรภาสีหน้าเริ่มไม่ค่อยดี
มัน……
รู้พวกนี้ได้ยังไง!
ตอน 3
บทที่ 3 ขอร้องคุณช่วยฟังคำอธิบายของฉัน
จูเนียร์ก็เหมือนได้ดูละครอันยิ่งใหญ่ไปแล้วฉากหนึ่ง ริมฝีปากเริ่มยิ้มออกมาด้วยความที่มองแล้วไม่น่าจะมีความสุข
เขาสะบัดมือ ให้ลากไอ้ชู้ลงไป แล้วสายตาก็จ้องไปทีสุรภาด้วยความโหดร้าย: “ คุณภรรยาผมครับ นี่หรอที่คุณไม่รู้จักเขา?”
เสียงโฮ่งดังขึ้น
ข้างหูสุรภาเหมือนมีเสียงระเบิดดังขึ้น
เธอต้องตายแน่แน่เลย
หน้าซีดลงทันที เริ่มไม่รู้จะพูดอะไรและพูดไม่รู้เรื่อง เลยหาเหตุผลขึ้นมาว่า: “คือ…… มีคนบอกกับเขาเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของฉัน มันต้องเป็นแบบนี้แน่เลย จูเนียร์คุณเชื่อฉันนะ?”
สายตาจูเนียร์อันมืดมัวไม่พูดสักคำ
สุรภาจึงเปลี่ยนสายตามองไปที่ทางอุ้ม
คือมัน
เป็นเพราะมันจงใจที่จะให้ไอ่ผู้ชายคนนั้นมาคุย
“ภา ฉันไม่คิดว่าเธอกับผู้ชายคนนั้น…..” สุรภาเห็นสายตาที่อุ้มมองมาที่เธอด้วยความอ่อนโยนผิดหวัง พร้อมทั้งน้ำตาคลอแล้วโทษขึ้นมาว่า: “ คุณหักหลังพี่จูเนียร์ของฉันได้ยังไง?!”
น้ำตาเธอไหลลงมา แต่ก็ไม่หยุดที่จะพูดถึงเรื่องนอกใจ
“ ไม่จริง ฉันไม่ได้หักหลังเขา คือเธอไงอุ้ม เรื่องนี้อาจจะเป็นคุณวางแผนไว้ทั้งหมดแล้วก็ได้ คุณเป็นคนใส่ร้ายฉัน”
“ หยุดนะ!”จูเนียร์ทนไม่ไหวเลยตัดคำพูดของสุราภาต่อไป ทำตาเล็กลงด้วยความไม่เข้าใจ: “บังคับให้ผมแต่งงานกับคุณยังไม่พอ พอแต่งงานเสร็จคุณก็ไม่ไหวกับความเหงานอกใจผมก่อน พอตอนนี้ผมจับได้ก็หันมาว่าคนอื่นใส่ร้ายคุณแบบนี้หรอครับ?”
บ้านจูเนียร์กับบ้านอุ้มมีความสัมพันธ์มาตั้งนานแล้ว
อุ้มร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็ก แต่เธอก็เป็นคนดี ทุกปีก็จะไปบริจาคเลือด ให้บริจาคจำนวนเงินกับด้านนี้
ผู้หญิงแบบนี้จะใส่ร้ายสุรภาได้ยังไง?!
“ ฉันไม่เคย!”
เขาเอาเอกสารฉบับหนึ่งโยนใส่หน้าของสุรดา: “เซ็นใบหย่าแล้วออกไปจากตรงนี้ซะ”
กระดาษบางบางตกลงมาจากหน้าผากของเธอ
ตัวหนังสือดำดำเน้นไปที่คำว่าใบหย่า ทำให้เธอรู้สึกเจ็บขึ้นมา
“ ไม่ฉันไม่ยอมหย่า จูเนียร์ เรื่องทั้งหมดนี้มันไม่จริง……”
“ถึงขั้นนี้แล้ว คุณยังจะบอกว่าคุณโดนคนอื่นใส่ร้าย? ผมจะถามคุณครั้งสุดท้าย คุณจะเซ็นหรือไม่เซ็น?
“ฉันไม่เซ็น!” สุรภาน้ำตาคลอ เธอพยายามทำตัวให้ตรง เธอจะไม่สามารถทำให้ความรักความสุขของเธอจบลงง่ายง่ายแบบนี้
เธอสามารถทนความเกลียดชังของเขาได้
เธอก็เข้าใจ ต้องมีสักวันที่เขาจะเลิกกับเธอ เพราะว่าเขาไม่ได้รักเธอ ในสายตาของเขา เธอเป็นผู้หญิงที่ทำให้เขากับอุ้มต้องจากกัน
แต่เธอไม่ยอมทำให้ทุกอย่างมันจบไปแบบนี้
“ ผมมีวิธีเยอะแยะที่จะทำให้คุณเซ็น“
ทิ้งคำเย็นชาไว้ จูเนียร์ให้คนเอาสุรภา ออกจากบ้านหลังนี้ เขารู้สึกแค่เขามองเธอมากวินาทีเดียวเขาก็รู้สึกสายตาเขาจะสกปรก
บริเวณหน้าประตูบ้าน สุรภายังใส่ชุดนอนไว้
ความเย็นของลมฤดูหนาวหนาวพัดมาที่หน้าเธอ เหมือนโดนมีดบาท
เธอไม่ยอมไป
ที่นี่คือบ้านเธอ
เธอใช้สุดแรงตีไปที่ประตู: “ จะให้ฉันทำยังไงคุณถึงจะเชื่อฉัน? คุณเปิดประตูหน่อย ให้ฉันเข้าไปนะ ให้โอกาสฉันไปคุยกับผู้ชายคนนั้นอีกครั้งได้ไหม”
เสียงฝนตกเริ่มมา
ฝนกำลังจะตกหนักเหมือนช่วยเธอร้องไห้ออกน้ำตา
“ คุณช่วยเชื่อฉันหน่อยได้ไหม? ผู้ชายคนนั้นกำลังโกหกคุณ เขาต้องกำลังโกหกคุณแน่นอน……”
คำตอบที่เธอได้มามีเพียงเสียงฟ้าร้องและเสียงของน้ำฝน
“ จูเนียร์ ! ฉันไม่ยอมหย่า คุณอยากคิดที่จะทิ้งฉันไปแบบนี้!” เธอพูดออกมาด้วยความน่าสงสารจากข้างใน: “ คุณเปิดประตูสิค่ะ ฉันขอร้องคุณช่วยเปิดประตูสิ……”
บริเวณรอบๆของเธอเริ่มมีน้ำท่วมขึ้นเรื่อยๆ
สุรภาไม่ยอมที่จะไปไหน
ในค่ำคืนที่ฝนตกพร่ำพร่ำเธอนั่งรอที่หน้าประตูทั้งคืน
เธอไม่สามารถที่จะยอมแพ้แบบนี้ เธอไม่สามารถที่จะยอมรับว่าผิดแบบนี้
แต่เธอก็ได้แต่รอ รอจนเลือดเริ่มเย็นตัว สุดท้ายแล้วประตูบานนั้นก็ยังไม่เปิดอยู่ดี
ตอน 4
บทที่ 4 ท้อง
ฝนเริ่มหยุด ฟ้าเริ่มสว่าง
คืนหนึ่งผ่านไป หน้าของสุราภาชาไปหมด สายตามีแต่ความนิ่งเฉยชา
เธอเช็ดน้ำตา เหมือนแบบว่า ไม่ว่าตัวเองจะทำอะไรมันก็ไม่มีประโยชน์อีกแล้ว เขาแน่ชัดแล้วเธอนอกใจเขาหักหลังเขา
นอกจากว่าเธอจะใช้หลักฐานอย่างอื่น
ทันใดนั้น มือถือที่อยู่ข้างๆเธอก็ดังข