บทที่ 12 นี่เป็นบ้านฉัน

สุรภายืนหน้าประตู เอามือปิดปากตัวเองไว้ เธอไม่กล้าเชื่อภาพนี้ที่เขาเห็น

มีคนเดินผ่ายบริเวณแถวนั้น

เธอรั้งคนที่เดินผ่านถามถือเรื่องราว คนคนนั้นมีอาการโมโหขึ้นมาทันทีว่า ：“คุณหมายถึงคนที่พักในบ้านหลังนี้หรอ？ คนที่ช่างเลวนั้นถูกจับเข้าไปแล้ว เหมือนว่าบริษัทล้มสลาย ยังไงก็ต

บทที่ 13 การคลอดที่ลำบาก

เวลาผ่านไปได้อย่างรวดเร็ว มักจะปิดบังความลับได้ง่ายในเวลาหนึ่ง

เวลาสี่เดือนผ่านไปในวูบเดียว

สุรภาได้เช่าแฟตเล็กที่ไม่ไกลจากอพาร์เมนท์ของแม่ โชคดีที่เธอได้มีเงินเก็บไว้บ้าง แม้ว่าไม่ต้องทำงาน แต่ก็สามารถที่จะเลี้ยงลูกและตัวเองได้......

จากในข่าว มีแต่เรื่องที่แจ้งว่

บทที่ 14 เสียชีวิตแล้ว

สุรภาตาลอยตื่นทั้งสองข้าง

ในสมองเริ่มมีความทรงจำม่อนหนึ่งขึ้นมา เหมือนตอนนั้นที่เขามึนตัว เธอได้ยินคนพูดอะไรกันบางอย่าง เหมือนเป็นฝัน แต่ก็เหมือนเธอตื่นอยู่

ไม่！

มันไม่ฝัน！

เธอมองไปที่แม่ษาด้วยสายตาอันแค้น ：“คุณเป็นคนที่อุ้มสั่งมาใช่ไหม?”

แม่ษาใจตื่นขึ้นมา ถามกลับ：