บทที่ 500

ตอนที่ 500 ลั่วเสี่ยวชิงผู้น่าสงสาร

“ซวย?”

ซังหลินจวินคิดว่าสถานการณ์ในตอนนี้ของพวกเขาซวยแล้ว ถึงจะซวยนิดหน่อย ก็ไม่เป็นอะไร

เซิ่งยวี่มองออกว่าตอนนี้ซังหลินจวินไม่ได้จริงจังกับสถานการณ์อันตรายที่เกิดขึ้นกับพวกเขาเลย บางทีอาจกล่าวได้ว่าในสถานการณ์นี้ เขาเริ่มสนุกในความทุกข์แล้ว

แต่ถึงอย่าง

บทที่ 501

ตอนที่ 501 พ้นขีดอันตราย

กูจื่อหยานเห็นโม่ถิงเซียวหยุดเดินแล้วคิดว่าโม่ถิงเซียวกำลังฟังที่เขาพูด แล้วจึงพูดต่อ : “คิดถึงเธอขนาดนี้ก็ไปรับเธอกลับมาสิ”

สายตาที่เย็นชาของโม่ถิงเซียวที่ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เขาเดินตรงไปเปิดประตูแล้วก็จากไป

กูจื่อหยานบ่นกับตัวเอง : “มีเมียแล้วไม่สนในเพื่อน

บทที่ 502

ตอนที่ 502 สารภาพความในใจ

มู่ซีซีมองลั่วเสี่ยวชิงที่ยืนลังเลอยู่หน้าประตูจึงยิ้มให้ จากนั้นจึงดันลั่วเสี่ยวชิงเบาๆ “เสี่ยวชิง แกเข้าไปดูอาการของลู่เฉิงฮ่าวก่อนสิ เดี๋ยวฉันกับจี้หลิงชวนไปทำเรื่องย้ายห้องพักฟื้นให้ลู่เฉิงฮ่าว”

มู่ซีซีพูดจบจึงลากจี้หลิงชวนเดินจากไป

ลั่วเสี่ยวชิงจึงดึงสติกลับ