ตอนที่ 1 กับดัก

"มู่ซีซี! ตอนนี้พี่ของแกอยู่บาร์ แกรีบไปพาพี่สาวของแกกลับมา!" แม่มู่มองไปยังมู่ซีซีที่อยู่ตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ สัมผัสของความรังเกียจปรากฏขึ้นในแววตาโดยไม่ตั้งใจ

"แม่…." มู่ซีซีมองไปยังแม่ของเธอและเธอยังไม่ทันที่จะกล่าวจบ จากนั้นเธอก็ถูกแม่ของเธอขัดจังหวะอย่างหมดความอดทน "บอกให้แกไปตามก็ไปซะ จะมัวพูดอะไรให้มากมาย! หากว่าพี่สาวของแกเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา เดี๋ยวแกจะเจอดี!"

เมื่อได้ยินคำพูดที่ไร้ซึ่งความเห็นใจของแม่ มู่ซีซีก็หลับตาลง ปกปิดอารมณ์เศร้าโศกในสายตาของเธอ…

บางครั้งเธอเองก็คิดสงสัยจริงๆว่าสุดท้ายแล้วเธอใช่บุตรสาวของตระกูลมู่จริงๆหรือไม่ ทำไมทั้งๆที่เธอและมู่อวี๋เฟยต่างก็เป็นบุตรของตระกูลมู่ แต่พ่อและแม่ปฏิบัติต่อพวกเธอสองคนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

มู่อวี๋เฟยเป็นหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ และเธอก็เป็นดั่งซินเดอเรลล่าที่ไม่มีสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย

"แม่ หนูเข้าใจแล้ว หนูจะไปเดี๋ยวนี้…" มู่ซีซีเก็บสีหน้าและควบคุมอารมณ์ เธอรีบเดินออกจากบ้าน จากนั้นเธอเรียกรถแท็กซี่และตรงไปยังบาร์ที่มู่อวี๋เฟยอยู่ในทันที

และสิ่งที่มู่ซีซีไม่รู้เลยก็คือหลังจากที่เธอก้าวเท้าออกจากบ้านไป ทางด้านหลังแม่มู่รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาและต่อสายโทรศัพท์ไปยังมู่อวี๋เฟย

สายโทรศัพท์เชื่อมต่อกันอย่างรวดเร็ว แม่มู่รีบกล่าวกับมู่อวี๋เฟยทันที "อวี๋เฟย มู่ซีซีออกไปแล้ว ทางหนูเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง?"

เสียงหัวเราะที่มีความนัยของมู่อวี๋เฟยดังขึ้นในสายโทรศัพท์ "แม่ ทางฉันน่ะเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว ตอนนี้ก็แค่รอให้มู่ซีซีมาเท่านั้น"

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป แท็กซี่ก็มาถึงทางเข้าบาร์

มู่ซีซีลงจากรถ เธอยืนอยู่ที่ทางเข้าบาร์และขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัว ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวเข้าไปด้านใน มู่ซีซีก็สามารถได้ยินเสียงเพลงแดนซ์แล้ว

เธอกัดฟันฝืนใจและก้าวเข้าไปด้านในบาร์ แสงไฟระยิบระยับไปทั่ว บนฟลอร์เต้นรำมีร่างกายที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ทุกหนทุกแห่ง เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มทำให้ขมับของมู่ซีซีขยับในทันที

สายตาของมู่ซีซีกวาดไปทั่วอย่างรวดเร็ว หลังจากใช้สายตาค้นหาอยู่เป็นเวลานาน ในที่สุดมู่ซีซีก็พบร่างมู่อวี๋เฟยพี่สาวของเธออยู่บริเวณเคาน์เตอร์บาร์

เธอถอนหายใจ มู่ซีซีรีบตรงเข้าไปหามู่อวี๋เฟย

"พี่ ไม่ต้องดื่มแล้ว กลับบ้านกับฉันเถอะ" มู่ซีซีเห็นว่ามู่อวี๋เฟยกำลังยกแก้วไวน์เพื่อดื่ม จิตใต้สำนึกของเธอก็คว้าแก้วไวน์จากมือของมู่อวี๋เฟย

มู่อวี๋เฟยได้ยินเสียงของมู่ซีซี ดวงตาที่ปัดมาสคาร่าและแต่งแต้มด้วยอายแชโดว์ที่ละเอียดอ่อนและมีเสน่ห์ได้เงยหน้าขึ้น เธอเหลือบมองที่มู่ซีซีอย่างเย็นชา จากนั้นเธอจ้องมองมู่ซีซีพร้อมกับหัวเราะเยาะ เธอชี้ไปที่แก้วไวน์ในมือของมู่ซีซีและพูดกับมู่ซีซีว่า "อยากให้ฉันกลับบ้านนั้นช่างง่ายดาย เธอดื่มไวน์แก้วนี้ให้หมดซะแล้วฉันจะกลับบ้านกับเธอแต่โดยดี"

ชั่วขณะนั้นเมื่อมู่ซีซีได้ยินเธอก็ขมวดคิ้ว เธอเหลือบมองมู่อวี๋เฟย โดยไม่พูดไม่จา เธอก็ยกแก้วและดื่มไวน์ทั้งหมดในแก้วในลมหายใจเดียว

เธอคว่ำแก้วลง ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว มู่ซีซีมองไปยังมู่อวี๋เฟย "หมดแล้ว จะกลับไปกับฉันได้หรือยัง?"

"แน่นอนว่าได้" ในขณะที่กล่าว บนใบหน้าของมู่อวี๋เฟยก็ปรากฏรอยยิ้มที่ประสบความสำเร็จ เธอเหลือบมองมู่ซีซีอย่างมีนัยแฝงและค่อยๆกล่าว "แต่ว่านะ ซีซี ตอนนี้เธอยังเดินไหวหรือเปล่า?"

เมื่อได้ยินคำพูดของมู่อวี๋เฟย คิ้วที่ขมวดของมู่ซีซีก็ขมวดแน่นมากยิ่งขึ้น เธอเริ่มก้าวเท้า ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าโลกหมุนและที่ขมับของเธอก็รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้น

เนื่องด้วยการก้าวเท้าที่ไม่มั่นคงนั้นทำให้มู่ซีซีรีบประคองตัวไว้กับเคาน์เตอร์บาร์ วินาทีถัดมา ภาพตรงหน้าของมู่ซีซีก็กลายเป็นสีดำและเธอก็เป็นลมหมดสติไป

มู่อวี๋เฟยที่อยู่ด้านข้างมองไปยังมู่ซีซีที่สลบอยู่พร้อมกับยิ้มแสยะ เธอเอื้อมมือออกไปและลากมู่ซีซีที่หมดสติออกจากบาร์

เมื่อเดินไปถึงโรงแรมด้านข้าง มู่อวี๋เฟยก็โยนร่างที่ไร้สติของมู่ซีซีลงบนเตียงขนาดใหญ่ในห้องพักของโรงแรม เธอมองไปยังมู่ซีซีที่กำลังนอนอยู่บนเตียงสีขาวราวกับหิมะของโรงแรม ริมฝีปากของมู่อวี๋เฟยแสยะยิ้มและกล่าวเสียงทุ้มต่ำ "มู่ซีซี อย่าโทษฉัน นี่คือสิ่งที่แกเป็นหนี้ฉัน!"

เมื่อกล่าวเช่นนั้นมู่อวี๋เฟยก็เดินหันหลังกลับและปิดประตูจากไปโดยไม่ลังเล

"ร้อน…ร้อนมาก…" มู่ซีซีนอนกระสับกระส่ายไปมาโดยไม่รู้ตัว เธอร้อนจนแทบทนไม่ไหว เธอลืมตาขึ้นมาอย่างพร่ามัวและพบว่าตอนนี้เธอกำลังนอนอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นเคย

มู่ซีซีไม่มีเวลาคิดอะไรมากนัก ในตอนนี้ร่างกายที่กำลังร้อนผ่าวของมู่ซีซีคิดเพียงว่าอยากจะฉีกชุดที่กำลังสวมอยู่ออกไปจากร่างกายของเธอ

เธอกัดริมฝีปากอย่างรุนแรง จากนั้นความรู้สึกนึกคิดของเธอก็ชัดเจนมากยิ่งขึ้น เธอบังคับแขนขาที่กำลังอ่อนแรงให้ลุกขึ้นจากเตียง ในขณะเดียวกันมู่ซีซีก็ได้ยินเสียงน้ำไหลดังออกมาจากห้องอาบน้ำ… ภายในห้องนี้มีคนอื่นอยู่ด้วย!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หัวใจของมู่ซีซีก็เต้นอย่างตื่นตระหนก มู่ซีซีลากร่างกายที่อ่อนแรงของเธอ เดินโซเซไปยังประตูห้อง

โชคดีที่ประตูไม่ได้ปิด มู่ซีซีเปิดประตูได้อย่างราบรื่นและคิดหนี

เธอเดินไปอย่างเวียนศีรษะ จิตใจของเธอว้าวุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ มู่ซีซีไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอกำลังเดินไปที่ไหน เธอรู้เพียงแค่ยิ่งเดินยิ่งลำบาก ร่างกายของเธอร้อนมากขึ้น ริมฝีปากของเธอแห้งและเธอก็สูญเสียพลังของเธอไปทั้งหมด

ด้วยการก้าวเดินที่ไม่มั่นคง มู่ซีซีล้มลงบนพื้นตรงประตูห้อง

เนื่องจากการล้มของมู่ซีซี ประตูห้องก็ถูกเปิดออก

มู่ซีซีรู้สึกร้อนมาก ดูเหมือนว่าอย่างไรเธอก็ไม่สามารถออกไปได้ ในตอนนี้เมื่อเห็นว่าประตูถูกเปิดออกแล้ว มู่ซีซีลุกขึ้นยืนและประคองร่างกายไว้กับผนัง เธอผลักประตูและเดินเข้าไป

ทันทีที่เธอเอนกายลงบนเตียงขนาดใหญ่ มู่ซีซีรู้สึกร้อนจนสลบไป

มู่ซีซีตื่นขึ้นด้วยความเจ็บปวด!

เจ็บ เจ็บเกินไปแล้ว!

มู่ซีซีเจ็บปวดจนเธอขมวดคิ้วแน่น เธอลืมตาขึ้นด้วยความตื่นตระหนก และในวินาทีถัดมา เธอได้พบกับดวงตาที่เย็นชาและลุ่มลึกราวกับก้นเหว

ยังไม่ทันที่มู่ซีซีจะตอบโต้ เสียงทุ้มต่ำ แข็งกร้าวและเย็นชาก็ดังขึ้นในหูของเธอ "เธอเป็นใคร? ใครให้เธอมาที่นี่?!!!"

มู่ซีซีพูดไม่ออก เธอหายใจอย่างลำบาก เป็นเพราะว่ามันทรมานเป็นอย่างมาก ความรู้สึกที่ทรมานของมู่ซีซีก็ชัดเจนมากยิ่งขึ้น ตอนนั้นเองมู่ซีซีก็พบว่าไม่น่าแปลกใจเลยที่ร่างกายของเธอจะรู้สึกทรมานเช่นนี้ เธอกำลังถูกชายที่อยู่ตรงหน้ารัดคอ

เธอแทบจะขาดอากาศหายใจ…

ในช่วงเวลาที่มู่ซีซีรู้สึกว่าเธอกำลังจะตาย ชายคนนั้นกลับปล่อยมือและโยนร่างของมู่ซีซีลงบนเตียง

"ไสหัวไปซะ!"

เมื่อมู่ซีซีได้ยินเช่นนั้นแขนและขาของเธออยากจะลุกออกไปจากเตียงนี้ แต่ร่างกายของเธอกลับหมดเรี่ยวแรงจนไม่สามารถลุกขึ้นได้ เธอเวียนศีรษะเป็นอย่างมาก เธอยังไม่ทันลุกออกจากเตียง มู่ซีซีก็กอดตัวเองเอาไว้แน่นและฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเธอพร้อมกับบ่นพึมพำโดยไม่รู้ตัว "ร้อน..ร้อนมาก..ช่วยด้วย..พาฉันไปโรงพยาบาลหน่อย…"

ในวินาทีถัดมา มู่ซีซีรู้สึกว่าตัวเธอเบาหวิวจากนั้นก็พบว่าชายที่เธอไม่รู้จักคนนั้นกำลังอุ้มเธอ…

ตอนที่ 2 เธอเป็นใครกันแน่!

เขาก้าวเท้าเข้าไปในห้องน้ำ วินาทีถัดจากนั้น มู่ซีซีถูกโยนลงไปในอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำเย็นเฉียบ

ความเย็นของน้ำเกิดปฏิกิริยาต่อผิวของมู่ซีซี โดยไม่รู้ตัวมู่ซีซีร้องครวญครางอย่างไม่อาจควบคุมได้

เธอรีบร้อนประคองตัวเองไว้กับผนังและพรวดพราดลุกขึ้นจากอ่างน้ำที่เย็นเฉียบ

มู่ซีซีเงยหน้าขึ้นในทันที เธอจ้องมองชายคนนั้นที่โยนเธอลงไปในอ่างอาบน้ำ

เมื่อครู่ภายในห้องนอนที่ไม่ได้เปิดไฟนั้น ทั้งสองต่างก็มองไม่เห็นหน้าตาของกันและกัน ตอนนี้ภายใต้แสงไฟที่สว่างจ้าภายในห้องน้ำ ทั้งสองต่างก็เห็นหน้าตาของกันและกันได้อย่างชัดเจนจากนั้นพวกเขาต่างก็ตื่นตะลึงไปชั่วขณะ

มู่ซีซีดูเหมือนจะงุนงงไปเล็กน้อย ผู้ชายคนนี้ดูดีเกินไปแล้ว…เขาเป็นดั่งลูกรักของพระเจ้า ใบหน้านั้นงดงามปราณีตเหมือนถูกแกะสลักมาอย่างไรอย่างนั้น งดงามจนไม่อาจละสายตาได้เลย… หากไม่ใช่เพราะว่าเขาทำหน้าตาเย็นชาจนเกินไป ใบหน้านี้ก็คงจะงดงามและสมบูรณ์แบบ!

ยังไม่ทันที่มู่ซีซีจะชมหนุ่มรูปงามคนนี้จนพอใจ ในชั่วพริบตา มู่ซีซีถูกชายหน้าตาหล่อเหลาคนนั้นผลักเข้ากับกำแพงอย่างรุนแรง

"ให้ตาย! เธอเป็นใครกันแน่!"

ชายคนนั้นจ้องมองไปยังใบหน้าที่งดงามละเอียดอ่อนของมู่ซีซี เขาอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงอีกครา เหมือนกันมาก! เหมือนกันมากจริงๆ บนโลกนี้จะมีคนสองคนที่หน้าตาเหมือนกันขนาดนี้ได้อย่างไร! ถ้าไม่ใช่เพราะนัยน์ตาโตสองชั้นดั่งดอกท้อคู่นี้บนใบหน้าของผู้หญิงคนนี้ เกรงว่าเมื่อครู่เขาเองก็อาจจำผิดคนได้

ด้วยฤทธิ์ของยาทำให้มู่ซีซีขาดสติสัมปชัญญะไปอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูดเลย

เลือดทั้งหมดที่กำลังไหลเวียนอยู่นั้นล้วนแต่เป็นความปรารถนาและความโหยหา ความรู้สึกร้อนรนและทรมานทำให้น้ำตาของเธอรินไหลออกมา

ผิวที่ร้อนระอุของเธอกระทบกับกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งของชายคนนั้นทำให้มู่ซีซีรู้สึกสบายและถอนหายใจอย่างโล่งใจ..

ราวกับว่าการที่ได้สัมผัสเขาทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น มู่ซีซีเอื้อมมือไปโอบเอวของชายผู้นั้นโดยไม่รู้ตัว ร่างกายที่อ่อนแรงของเธอในชั่วขณะนั้นก็กระชับขึ้นมาในทันที

ร่างกายของมู่ซีซีสวมเพียงกระโปรง เสื้อผ้าของเธอถูกตัวเธอนั้นฉีกออกไปแล้วและเมื่อครู่เธอถูกโยนลงไปในอ่างอาบน้ำ ตอนนี้ร่างกายของเธอเปียกโชกไปทั้งตัว กระโปรงของเธอแนบชิดไปกับผิวของเธอเผยให้เห็นส่วนเว้าโค้งอย่างชัดเจน

"ร้อน ร้อนมากจริงๆ ฉันทรมานจนจะตายอยู่แล้ว… คุณช่วยฉันหน่อย… ขอร้อง.. ช่วยฉัน…" เสียงคร่ำครวญของมู่ซีซีดังขึ้นในห้องน้ำที่เงียบสงัด

เป็นเพราะความทรมาน ร่างกายของมู่ซีซีจึงแนบชิดกับร่างของชายคนนั้นและเธอขยับเบาๆโดยที่เธอไม่รู้ตัว

ให้ตายเถอะ! ชายคนนั้นสูดลมหายใจหนักหน่วงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผู้หญิงคนนี้รนหาที่ตายเสียจริง!

เขาเองก็เป็นผู้ชาย ชายที่มีความสามารถทำหน้าที่ได้อย่างปกติในแบบที่ว่าไม่มีอะไรจะปกติเท่านี้อีกแล้ว

"ได้! นี่คือสิ่งที่เธอร้องขอฉัน!" น้ำเสียงเย็นชาและเย้ยหยันดังขึ้นทันใด

หลังจากสิ้นเสียง สายตาของมู่ซีซีก็หมุนวนรอบทิศ เมื่อมู่ซีซีกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง เธอก็ถูกโยนลงบนเตียงขนาดใหญ่แล้ว

ร่างสูงใหญ่กดร่างกายแนบชิดกับเธอในทันที มู่ซีซีไม่มีแม้แต่เวลาที่จะตอบโต้ เธอก็ได้ยินเสียงเสื้อผ้าของเธอฉีกขาด

ร่างกายรู้สึกเย็นขึ้น ฝ่ามือขนาดใหญ่ที่ร้อนระอุวางอยู่บนตัวของเธอ เขาคว้าเอวของเธอไว้อย่างหละหลวม

วินาทีถัดมา ระหว่างขาทั้งสองเกิดอาการเจ็บปวดขึ้นอย่างรุนแรง คิ้วที่ละเอียดอ่อนของเธอก็ขมวดแน่นขึ้น

มู่ซีซีรู้สึกว่าตัวของเธอนั้นถูกม้วนกลมจนคล้ายลูกบอล ในชั่วขณะหนึ่งราวกับถูกย่างบนกองไฟ จากนั้นอีกชั่วขณะหนึ่งก็ถูกโยนลงในน้ำ

ร่างกายของเธอดิ้นรนและกระสับกระส่ายไปมา ความสุขและความเจ็บปวดปะปนกันอยู่เช่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระทั่งอาการของมู่ซีซีตกอยู่ในสภาวะที่งุนงงและสะลึมสะลือ

เช้าวันรุ่งขึ้น มู่ซีซีตื่นขึ้นอย่างสะลึมสะลือพร้อมกับความเจ็บปวด เธอพยายามเพ่งสายตาที่พร่ามัว มู่ซีซีเหม่อมองเพดานที่งดงามด้วยสายตาว่างเปล่า เธอรู้สึกเหมือนกับว่าร่างกายของเธอเพิ่งถูกรถบรรทุกวิ่งทับไปมานับครั้งไม่ถ้วน

ถ้าไม่ใช่เพราะมู่ซีซีได้ลองขยับมือของเธอแล้วยังรู้สึกว่ามือขยับและเคลื่อนไหวได้ ไม่อย่างนั้นมู่ซีซีก็คงคิดว่าตัวเองได้ตายไปแล้ว

ความทรงจำที่วุ่นวายและบ้าคลั่งถาโถมเข้ามาในหัวของเธอ ร่างกายของมู่ซีซีแข็งทื่อในทันใด เธอเบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ…เมื่อคืนนี้ เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น?

เหมือนกับว่าตรงหน้าของเธอมีภาพที่ไม่เหมาะสมแก่เด็กน้อยฉายขึ้นซ้ำไปซ้ำมา หลังจากที่สติของเธอฟื้นคืน มู่ซีซีจับผ้าปูที่นอนไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เธอรีบหันศีรษะไปมาด้วยความตื่นตระหนก จากนั้นเธอก็ได้พบกับนัยน์ตาที่เยือกเย็นและลึกราวกับขุมนรกซึ่งเหมือนกับดวงตาในความทรงจำเมื่อคืนนี้

"เอ๊ะ!" มู่ซีซีตื่นตกใจ เธอกรีดร้องออกมาโดยไม่รู้ตัวจากนั้นเธอก็รีบถอยร่างของเธอออกห่างจากเขา มือทั้งสองของเธอดึงผ้าห่มและห่อพันตัวเองไว้อย่างรวดเร็ว

ตอนนี้มู่ซีซีสามารถยืนยันได้ว่าเรื่องบ้าๆที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้มันไม่ใช่ความฝันโดยที่ไม่ต้องหยิกตัวเองเลยแม้แต่น้อย เรื่องราวทั้งหมดได้เกิดขึ้นกับเธอแล้วจริงๆ

ดวงตาของมู่ซีซีแดงระเรื่อในทันที ครั้งแรกของเธอ…

"พูด เธอเป็นใครกันแน่? ใครให้เธอมาที่นี่?" โดยไม่ต้องรอให้มู่ซีซีได้ครุ่นคิด จู่ๆข้อมือของเธอก็ถูกชายหน้าตาหล่อเหลาคนนั้นคว้าเอาไว้

มู่ซีซีขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด เมื่อเห็นท่าทางที่ดุร้ายและเย็นชาของชายผู้นี้ หัวใจของเธอก็เต้นระรัวด้วยความกลัว เธอไม่รู้ว่าความกล้าหาญนั้นโผล่มาจากที่ไหน เธอรีบพุ่งตัวไปด้านหน้าและกัดแขนของชายคนนั้นอย่างเต็มแรง

ทันใดนั้นชายคนนั้นก็สูดลมหายใจด้วยความเจ็บปวด โดยไม่รู้ตัวเขาปล่อยข้อมือมู่ซีซีทันที มู่ซีซีกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวดบริเวณขาของเธอ ในขณะที่เจ็บปวด เธอลุกจากเตียงอย่างรวดเร็วและหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นด้วยมือข้างหนึ่ง เธอพลางเดินและสวมใส่ชุดของเธอ

ภายในใจของเธอคิดเพียงแค่สิ่งเดียว! หนีให้เร็วที่สุด!

กระโปรงที่เธอใส่เมื่อคืนนี้ขาดและมีสภาพเละเทะเป็นอย่างมาก มู่ซีซีไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหยิบเสื้อสูทของชายคนนั้นที่ตกอยู่บนพื้นสวมใส่ให้กับตนเอง จากนั้นเธอรีบวิ่งออกจากห้องพักของโรงแรม

จี้หลิงชวนที่นอนเปลือยกายอยู่บนเตียง เขาจึงรีบสวมเสื้อผ้าและไล่ตามเธอไปให้ทัน แต่ทว่าหญิงสาวคนนั้นวิ่งไวกว่ากระต่ายตัวน้อย เมื่อออกมาเขาก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอแล้ว

เมื่อมองดูความยุ่งเหยิงบนเตียงแล้วก็พบกับรอยสีแดงสดบนผ้าปูที่นอนสีขาวราวกับหิมะ จี้หลิงชวนหรี่สายตาลงในทันที ให้ตายเถอะ!

เขาสบถเล็กน้อย จี้หลิงชวนยกมือขึ้นและขมวดคิ้วแน่น เมื่อคืนนี้เขาได้ทำลายกฎเกณฑ์ไปแล้ว!

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา จี้หลิงชวนได้พบเห็นหญิงสาวที่นอนเปลือยกายมามากมายนับครั้งไม่ถ้วน

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าอีกฝ่ายจะงดงามหรือรูปร่างดีขนาดไหน จี้หลิงชวนก็ไม่เหลียวมองพวกเธอเลยแม้แต่น้อย เขาแสดงออกเพียงสีหน้าที่เย็นชาและบึ้งตึงจนทำให้ผู้คนต้องสวมเสื้อผ้าและหนีจากไป

จนตอนนี้มีข่าวลือไปทั่วว่าคุณชายอันดับหนึ่งแห่งเมืองหรง คุณชายจี้อาจจะชอบผู้ชาย

แต่เมื่อคืนที่ผ่านมา จี้หลิงชวนเพิ่งถูกผู้หญิงที่ไม่เลือกปฏิบัติยั่วยวนเพียงไม่กี่ครั้ง เขาก็ตอบสนองทันที!

และทันทีที่สัมผัสผู้หญิงคนนั้น เขาก็ดูบ้าคลั่งและควบคุมตัวเองไม่ได้

นั่นต้องเป็นเพราะว่าผู้หญิงคนนั้นมีใบหน้าเหมือนกับชูเหยา! ดังนั้นนั่นเป็นเหตุผลที่เขาสูญเสียการควบคุม! ใช่ มันต้องเป็นเพราะเหตุนี้อย่างแน่นอน

ตอนที่ 3 การหมั้นหมาย

สีหน้าของจี้หลิงชวนเย็นชา ในสายตาที่สงบนิ่ง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและต่อสายโทรศัพท์หาผู้ช่วยฟางเซิ่งของเขา

หลังจากเสียงรอสายดังขึ้นไม่นานนัก สายโทรศัพท์ก็เชื่อมต่อกัน

"ฟางเซิ่ง ตรวจสอบหน่อย เมื่อคืนไม่รู้ว่าใครที่ไหนส่งหญิงสาวมาที่ห้องของฉัน?" น้ำเสียงของจี้หลิงชวนเย็นชาราวกับน้ำแข็ง สายตาของเขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองรอยฟันที่เห็นเด่นชัดบนข้อมือ ให้ตายเหอะ หลับนอนด้วยกันแล้วก็จากไปแค่นั้นก็จบเรื่อง ยังกล้าที่กัดเขาอีก!

เขาอยากจะรู้ว่าคนตระกูลไหนที่กล้าหาญมากขนาดนี้

หลังจากนั้นไม่กี่นาที จี้หลิงชวนก็ได้ยินเสียงที่แสดงความเคารพจากฟางเซิ่งทางสายโทรศัพท์ "คุณชายจี้…เมื่อคืนนี้ไม่มีใครส่งหญิงสาวมายังห้องของคุณชายเลย…"

จี้หลิงชวนขมวดคิ้วแน่นในทันที! โดยไม่รู้ตัวภายในสมองของเขาปรากฏภาพของหญิงสาวเมื่อคืนนี้ขึ้น เห็นได้ชัดว่าเธอถูกวางยา เกรงว่าอาจเป็นการบังเอิญและเผลอเข้าไปในห้องของเขา

นี่ทำให้เขาอยากตรวจสอบมากแต่ไม่รู้จะไปตรวจสอบได้จากที่ไหน! ท้ายที่สุดแล้วเขาก็แสดงสีหน้ามืดมนและวางสายไปในที่สุด

ในอีกด้านหนึ่ง มู่ซีซีรีบวิ่งออกจากโรงแรมและเรียกรถแท็กซี่กลับบ้าน

มู่ซีซีผลักประตูห้องรับแขกและก้าวเข้าไปภายในบ้าน ในเวลานั้นร่างกายของเธอก็แข็งทื่อทันที เธอยืนนิ่งบริเวณประตูบ้านอย่างช่วยไม่ได้ เธอเพียงจ้องมองพ่อ แม่และมู่อวี๋เฟยที่นั่งอยู่บนโซฟาภายในห้องรับแขก

ตอนนี้เวลาก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว โดยปกติแล้วในช่วงเวลานี้พ่อ แม่และมู่อวี๋เฟยต่างก็ต้องไปทำงานที่บริษัท

ทันทีที่ได้ยินเสียงของการเคลื่อนไหว สายตาของทั้งสามคนที่นั่งอยู่บนโซฟาก็หันไปทางมู่ซีซี

เมื่อมู่ซีซีสัมผัสได้ถึงสายตาของทั้งสามคน มือข้างกายของเธอ คว้าบริเวณชายเสื้อของตัวเองในทันที คงไม่ใช่เพราะพวกเขากำลังรอเธออยู่หรอกใช่ไหม….

เมื่อนึกถึงเรื่องบ้าบอทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ สายตาของมู่ซีซีก็จมลึกลงไป จากนั้นเธอจ้องมองไปยังมู่อวี๋เฟยทันที

มู่ซีซีไม่ได้โง่ สภาพเมื่อคืนของเธอนั้นเห็นได้อย่างชัดเจนว่าถูกวางยาและในตอนนั้นเธอก็ดื่มเพียงแค่ไวน์แก้วนั้นของมู่อวี๋เฟย!

ดังนั้นมู่อวี๋เฟยกำลังทำร้ายเธอใช่ไหม? ทำไมต้องทำเช่นนี้ เธอเองก็เป็นน้องสาวของมู่อวี๋เฟย!

ผู้นำในการทำสิ่งเลวร้ายมู่อวี๋เฟยจ้องมองมู่ซีซีด้วยใบหน้าที่สงบนิ่งและกล้าหาญ จากนั้นเธอหยุดนิ่งสายตาอยู่ชั่วครู่พร้อมกับมองไปยังเสื้อสูทของผู้ชายที่มู่ซีซีสวมอยู่ เธอยิ้มและมองมู่ซีซีด้วยสายตาที่มีความนัย "ไอ ซีซี เธอเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร? ไม่กลับบ้านตลอดทั้งคืน เธอรู้ไหมว่าพวกเราเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน?"

เมื่อเห็นมู่อวี๋เฟยทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มู่ซีซีกัดริมฝีปากและระงับอารมณ์ เธอคิดจะถามมู่อวี๋เฟย แต่เธอยังไม่ทันที่จะกล่าวอะไรออกมา จู่ๆแม่มู่ที่อยู่ด้านข้างก็โยนหนังสือในมือของเธอลงบนโต๊ะกาแฟพร้อมกับลุกขึ้น เธอกวาดสายตาอย่างเย็นชาและชำเลืองมองมู่ซีซี "มู่ซีซี! แกดูตัวแกเองสิว่าสภาพแกในตอนนี้เป็นอย่างไร! หน้าไม่อาย แกเพิ่งจะอายุ19ก็รู้วิธีที่จะออกไปยั่วยวนผู้ชายแล้วงั้นหรือ แถมแกยังไม่กลับบ้านทั้งคืนอีก! แกอย่ามาทำลายชื่อเสียงและเกียรติของตระกูลมู่สิ!"

มู่ซีซีมองไปที่แม่ของเธอด้วยความประหลาดใจ ในสายตาของเธอมีแววตาแห่งความไม่น่าเชื่อฉายผ่าน ตอนแรกเธอคิดว่าเธอกลับมาในสภาพนี้ อย่างน้อยแม่ของเธอก็ต้องถามอย่างเป็นห่วงบ้าง แต่นี่….เฮอะ เธอคิดเยอะไปเอง ดูเหมือนว่าภายในใจของแม่นั้นมีเพียงแค่มู่อวี๋เฟยเท่านั้นที่เป็นลูกสาวของเธอ

มู่ซีซีหลับตาลง เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดภายในดวงตาของเธอ แม้แต่การอธิบายเธอก็ไม่อยากจะทำ

พ่อมู่ที่อยู่ด้านข้างทนดูต่อไปไม่ไหว เขาจึงกล่าวกับมู่ซีซี "ซีซี ขึ้นไปพักก่อนเถอะ"

เมื่อได้ยินสิ่งที่พ่อมู่พูด มู่ซีซีรีบก้มหน้าและเดินขึ้นไปชั้นบนราวกับว่าเธอได้รับการอภัยโทษ

เมื่อเห็นร่างของมู่ซีซีลับหายไป มู่อวี๋เฟยและแม่มู่ต่างก็สบสายตาเข้าหากันและรอยยิ้มที่ประสบความสำเร็จก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของกันและกัน

มู่อวี๋เฟยรีบเดินเข้าไปยืนขวางหน้าพ่อมู่และกล่าว "พ่อ ตอนนี้พ่อเชื่อหนูหรือยัง! เมื่อคืนนี้มู่ซีซีไปบาร์และไปทำเรื่องบัดสีจริงๆ พ่อเห็นหรือยังว่ามู่ซีซีน่ะกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว พ่อคงจะไม่ส่งผู้หญิงสกปรกไปเป็นภรรยาของคุณชายจี้หรอกใช่ไหม? ตระกูลจี้คงไม่เอาอย่างแน่นอน หากว่าถึงเวลาที่โดนตีตัวกลับ ตระกูลที่ขายหน้าก็คงจะไม่พ้นตระกูลมู่ของเรา!"

พ่อมู่ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าของเขาสงบและเขาไม่กล่าวอะไร

ในขณะนั้นมู่อวี๋เฟยรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย เธอรีบนั่งลงข้างพ่อของเธอ เธอจับแขนพ่อมู่และกล่าวอย่างออดอ้อน "พ่อ พ่อต้องช่วยหนู หนูน่ะชอบคุณชายจี้มากๆ มากที่สุด! มู่ซีซีน่ะไม่ควรแสดงตนต่อหน้าสาธารณะหรอก พ่อต้องตกลงให้หนูไปแทนมู่ซีซีเถอะ อย่างไรก็ตามคนตระกูลจี้ไม่รู้หรอกว่าคนที่ดวงวันเกิดสมพงษ์กับคุณชายจี้ก็คือมู่ซีซี เมื่อถึงเวลานั้นก็แค่บอกไปว่าดวงวันเกิดน่ะเป็นวันเกิดหนูแค่นี้เอง! แล้วมู่ซีซีเองก็ไม่รู้เรื่องราวอะไรด้วย แค่พ่อกับแม่ไม่พูด แค่นี้ก็ไม่มีใครรู้! นะพ่อ"

แม่มู่ฟังอยู่ เธอจ้องมองสามีของเธอและแอบกดดันอย่างเงียบๆ ท้ายที่สุดแล้วพ่อมู่ก็ทำได้เพียงถอนหายใจและพยักหน้าต่อมู่อวี๋เฟย

บ่ายวันนั้น ของขวัญหมั้นจากตระกูลจี้ถูกส่งมายังตระกูลมู่

วันรุ่งขึ้น กลุ่มคนสำคัญและบรรดาเหล่าตระกูลชนชั้นสูงต่างก็ได้รับคำเชิญให้ไปงานแต่งงานในสัปดาห์หน้าระหว่างคุณชายจี้คุณชายอันดับหนึ่งแห่งเมืองหรงและมู่อวี๋เฟยลูกสาวของตระกูลมู่

"คุณย่า การแต่งงานแบบนี้มันดูน่าขันเกินไปแล้ว"

ภายในโรงพยาบาล จี้หลิงชวนเงยหน้าขึ้นและขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าที่เฉยเมยและแข็งกร้าวอยู่เสมอ ดูอ่อนโยนขึ้นมาบ้างเล็กน้อย เขาจ้องมองนายหญิงจี้ที่กำลังนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลอย่างจนปัญญา

"หลิงชวน นี่คือประเพณีของตระกูลจี้!"

ตระกูลจี้เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงและมีประวัติมาหลายร้อยปี ตลอดเวลาที่ผ่านมาตระกูลจี้นั้นมีประเพณีในการเลือกภรรยา นั่นก็คือจะให้เจ้าอาวาสแห่งวัดหรงมอบวันเกิดที่มีดวงสมพงษ์ต่อลูกชายตระกูลจี้ หลังจากนั้นก็จะเลือกหญิงสาวที่เหมาะสมที่สุดแต่งงานเข้าบ้านตระกูลจี้

จู่ๆครั้งนี้นายหญิงจี้ก็เกิดอาการป่วยอย่างรุนแรง เธอกลัวว่าเธอจะไม่ได้เห็นหลานชายคนเดียวของเธอแต่งงาน ทันใดนั้นเธอจึงเรียกถามวันเกิดหญิงสาวทั้งหมดในเมืองหรงทันทีและเชิญเจ้าอาวาสแห่งวัดหรงมาดูดวงชะตาวันเกิด

ปรากฎว่าครานี้มีตระกูลหนึ่งมีลูกสาวที่มีดวงชะตาสมพงษ์กับจี้หลิงชวน การรวมกันของชะตากรรมของทั้งสองเป็นการจับคู่ที่เกิดขึ้นในสวรรค์ จะมีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง!

นายหญิงจี้รีบส่งคนไปแจ้งข่าวทันที วันแต่งงานถูกกำหนดอย่างรวดเร็ว การ์ดเชิญต่างก็ถูกส่งไปแล้วรวมถึงสินสอดก็ได้มอบไปให้ทางฝ่ายหญิงแล้ว

"คุณย่า…" จี้หลิงชวนขมวดคิ้วแน่นและต้องการจะกล่าวเพิ่มเติม แต่ในขณะนั้นการไอที่รุนแรงของนายหญิงจี้ก็ขัดจังหวะเขา

หลังจากไออยู่ครู่หนึ่ง นายหญิงจี้ก็หยุดลง ด้วยใบหน้าซีดเซียวของเธอมองจี้หลิงชวน เธอจับมือจี้หลิงชวนอย่างอ่อนแรงและพูดอย่างแผ่วเบา "หลิงชวน ครั้งนี้หลานฟังย่าเถอะ เด็กสาวคนนั้นชื่อมู่อวี๋เฟย ย่าเองก็ไปสืบถามเรื่องราวมาบ้าง เธอเป็นผู้หญิงที่ดีงามและยังงดงามมาก เวลาของย่าก็มีไม่มากแล้ว การได้เห็นหลานแต่งงานและเริ่มต้นครอบครัวคือความปรารถนาเดียวของย่าในตอนนี้ หลานเองอยากให้ย่าตายตาไม่หลับหรือ?"

จี้หลิงชวนขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย จี้หลิงชวนอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ย่าของเขา หญิงชราในวัย80ปี ในสายตานั้นมีความกังวลในเรื่องของเขา

พ่อแม่ของจี้หลิงชวนเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก เขาเติบโตมาเพราะการเลี้ยงดูของนายหญิงจี้

คำพูดปฏิเสธมาถึงริมฝีปากของเขา เมื่อได้สบสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของย่า เขากลับไม่สามารถพูดออกมาได้ ท้ายที่สุดแล้วจี้หลิงชวนทำได้เพียงแค่ขมวดคิ้วเบาๆและยินยอม

มันก็แค่การแต่งงาน หากทำให้ย่ามีความสุขได้งั้นก็แต่งไปแล้วกัน!