บทที่44 ฉันเป็นผู้ติดต่อเพียงคนเดียวของคุณ

หลินหยุนซินคิดว่าตัวเองจะไม่มีใจอยากจะทานอะไรแล้ว แต่เมื่อสายตาของเธอมองไปที่ท้อง แม้เธอจะรู้ว่าเด็กยังไม่ได้เป็นรูปเป็นร่าง ยังไม่สามารถเรียกว่าทารกได้ แต่ในสมองของเธอมักจะนึกถึงเขาก่อนอยู่เสมอ ดังนั้นเธอจึงเริ่มทานอาหารบางอย่าง ตอนนี้กำลังทานซุปฟักทอง

บทที่45 อ้อน

“ฉันไม่สนว่าใครอยู่ข้างใน! คุณดูให้ดี ฉันเป็นคนของตระกูลลู่ ดูซิว่าใครจะกล้าขัดใจตระกูลลู่? ในเมื่อคุณบอกว่ามีแขกแค่คนเดียว ก็แสดงว่ายังมีที่ว่างอีกเยอะ พวกเราจะเข้าไปด้านใน! มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่จะจ่ายเงินเพิ่มให้กับแขกคนที่คุณพูดถึงนั่น ฉันจะบอกพวกคุณไว้ ไสหัวออกไป ถ้าไม่อย่างนั้น

บทที่46 คุณกำลังรีบที่จะไปหาสามีของคุณ

หลินหยุนซินอยากจะจิกหัวตัวเอง ตั้งแต่ลู่สิ้นจือพาเธอเข้าไปในรถ สติของเธอก็พึ่งจะกลับมา

เธออดไม่ได้ที่จะทั้งกังวลและไม่สบายใจ ทำไมเธอคิดถึงเรื่องที่เกี่ยวกับลู่สิ้นจือ มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอเลย

ลู่สิ้นจือเอาสูทของเขาคืนไปแล้ว และก็บีบแก้มเธอ