ตอนที่ 61 หน้าไม่อาย

เขาได้สวมชุดสูทสีเทาเงินที่ดูสง่างาม ออร่าของเขาโดดเด่น แม้ว่าคนรอบตัวเขาเยอะขนาดไหน ฉันมอบแวบเดี่ยวก็รู้ว่าเป็นเขา

คนอย่างหลินย่งถิงนี้นะเป็นคนมารับฉัน ฉันล่ะแปลกใจมาก

เท่าที่ฉันดูนะ เขารับคนระดับอื่นสิถึงจะถูก

“ไปกันเถอะ”

หลินย่งถิงพูดจบ ก็ก้าวเท้าที

ตอนที่ 62 คนรวยเป็นคนที่ไร้ความรู้สึกที่สุด

พึ่งเดินเข้าไป ฉันก็มีความรู้สึกว่าอยากถอยกลับ

ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นการทานข้าวอะไรแบบนี้ อย่างมากก็มีไม่กี่คน

แต่ไม่คิดว่า แค่เดินออกไป จะมีผู้คนมากมายขนาดนี้

ฉันรู้สึกว่าเป็นเอ๋อทันที ยืนตรงนั้นตั้งนานไม่ออกไป

สายตาพวกเขามองมาที่พ

ตอนที่ 63 ใจของผู้ชายนั้นเมื่อเข็มในมหาสมุทร

ฉันค่อยๆ นำเนื้อที่อยู่บนมือฉันยัดเข้าปาก แล้วมองไปยังสาวที่กำลังพูด

ฉันจำได้ เธอเป็นผู้หญิงในกลุ่มที่รอบหลินย่งถิงเมื่อกี้

ด้านหลังเธอยังมีผู้หญิงอีกสองคน หนึ่งในสองคนนั้น คือคนที่ยังมีคาบน้ำตาบนใบหน้าฟันหลินเฟย ตอนที่เธอมองฉันสายตานั้นคงอ