บทที่560 ฉันกลายเป็นที่คนน่ากลัวมาก

“ฉันไม่ต้องการ! ”

ฉันโผเข้าหาหลินย่งถิง แล้วก็กอดเขาไว้แน่น

ก่อนนี้ที่ฉันนึกว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉัน ฉันยังสามารถอดกลั้นอารมณ์ของตัวเองไว้ได้

แต่ว่าตอนนี้ ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว แล้วจะให้ฉันแสร้งทำเป็นไม่รู้ได้ยังไงกัน

จะให้ฉันเห็นเ

บทที่561 ขอฉันอีก1นาที

ฉันไม่มีทางจินตนาการได้เลย ว่าวันเวลาที่ขมขื่นเหล่านั้น มันต้องยาวนานแค่ไหนกัน?

ทั้งๆ ที่รู้ว่าอาการป่วยของจื่อหยูมันร้ายแรงขนาดนั้น ไม่รู้แม้แต่ว่าเธอจะมีชีวิตได้อีกนานแค่ไหน แล้วฉันจะทนที่จะต้องแยกกับเธอได้ยังไงกัน?

ถ้าเกิดว่าเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่แน่ว่าอาจจะไม

บทที่562 ปลุกใจอีกครั้ง

ไม่พูดไม่ได้ว่า ทักษะในการปิดบังอารมณ์ตัวเองของหลินย่งถิงนั้น แข็งแกร่งมากจริงๆ

แม้แต่ตัวฉันเองยังสงสัยเลยว่า ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อกี้มันเป็นความฝันรึเปล่า

รปภ.รีบพยักหน้า และดึงฉันขึ้นมาและลากออกไปข้างนอกอย่างไร้ความเมตตา

สุดท้ายฉันก็หันกลับไปมองหล