บทที่ 541ขอให้คุณปล่อยฉันไป

ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้ เกลียดตัวเองที่ไร้ซึ่งความสามารถไม่มีประโยชน์

ฉันรู้ฉันไม่สามารถปล่อยให้จื่อหยูเกิดเรื่องร้ายแรงได้ แต่ตอนนี้ฉันเองก็ไม่สามารถวาดอะไรออกมาได้เลย ฉันควรทำอย่างไร?

ตรงข้าม จู่ๆก็มีคนนั่งลง

น้ำตานั้นพร่ามัว แต่เพียงแวบแรกที่มองฉันก็สา

บทที่ 542 อย่าให้เขาเป็นอันตราย

เสี่ยวเสี่ยวหมดหนทาง เธอทำได้เพียงแค่ให้ยืมเงิน 100,000 ตามที่ฉันบอก

ฉันได้โอนเงินไปให้แม่ ให้เธอพาจื่อหยูไปโรงพยาบาล

หลังจากแก้ปัญหาของจื่อหยูแล้ว ฉันต้องสงบสติอารมณ์ตัวเองลงและคิดวางแผนภาพวาด

ในทุกวันฉันนั้นเดินไปมาอยู่ริมถนนมองคู่รักเดินผ่านไปม

บทที่543 เพียงคุณเท่านั้น

ฉันรู้สึกโล่งใจและพยักหน้าเห็นด้วยกับคำตอบรับของถางช่าวหัว

เมื่อนึกถึงว่าเร็วๆนี้จะไม่ต้องคอยกังวลกับฟางหุยแล้วอารมณ์ของฉันก็ดีอย่างบอกไม่ถูก

ถ่างชาวหัววางแผนให้ฉันเรียกหลินย่งถิงมาในวันพรุ่งนี้ แต่ฉันไม่แน่ใจจริงๆว่าเขาจะออกมาหรือไม่

ครั้งที่แล้วที่ฉัน