บทที่ 539 ฉันเกลียดที่ต้องรักเขา

เจ็บจัง

มือของฉันแดงและบวมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ฉันเป่าลมเย็น ๆ ออกไป

เห็น ๆ อยู่ว่าเครื่องบินไม่ได้ตกหลุมอากาศแต่อย่างใด แต่ท่าทางโซเซนี้คือ …….

พนักงานต้อนรับตื่นตกใจไม่น้อย จากนั้นก็รีบเข้ามากล่าวขอโทษฉัน : “ขอโทษค่ะ ขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ ดิฉันไ

บทที่ 540 ฉันควรทำอย่างไร

ความห่วงใยของเขา มันทำให้ฉันมีความหวังและทำให้ฉันไม่สามารถปล่อยวางได้

ความห่วงใยแบบนี้ ฉันไม่ได้ต้องการมันเลย

ริมฝีปากของเขาขยับเหมือนกับว่าจะกล่าวอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็อดกลั้นเอาไว้

เมื่อฟางหุยกลับมาจากห้องน้ำ เธอนั่งลงจากนั้นเธอก็เอนกายพิงไหล่ของเข

บทที่ 541ขอให้คุณปล่อยฉันไป

ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้ เกลียดตัวเองที่ไร้ซึ่งความสามารถไม่มีประโยชน์

ฉันรู้ฉันไม่สามารถปล่อยให้จื่อหยูเกิดเรื่องร้ายแรงได้ แต่ตอนนี้ฉันเองก็ไม่สามารถวาดอะไรออกมาได้เลย ฉันควรทำอย่างไร?

ตรงข้าม จู่ๆก็มีคนนั่งลง

น้ำตานั้นพร่ามัว แต่เพียงแวบแรกที่มองฉันก็สา