บทที่ 513

ฉันอยากจะพบหลินย่งถิง

เลือดที่ไหลออกมาข้างล่าง ยิ่งไหลก็ยิ่งเยอะ การรับรู้ตัวของฉัน ก็เลือนรางขึ้นทุกที

ตอนที่สะลึมสะลือเลือนรางอยู่นั้น ก็เหมือนกับว่ามีคนมาเปิดประตู

ต่อมา ก็มีเสียงกรีดร้อง แล้วก็มีเสียงพูดอย่างเอะอะ

หลังจากนั้น ฉันก็รู้สึกเหมือนกับว่าถูกยกตัวขึ้น

บทที่ 514

เขามาแน่นอน

ตอนที่พูดประโยคนี้ออกมา แทบจะใช้พลังทั้งหมดในชีวิตของฉันจนหมดเกลี้ยง

คุณหมอพูดอะไรฉันไม่รู้ ต่อมา ฉันก็ไม่มีสติรับรู้

ฉันคิดว่า ฉันคงจะต้องตายไปแบบนี้

ชีวิตต่อชีวิต ก็นับว่าได้ชดใช้หนี้ให้กับหลินย่งถิงไปแล้ว

แบบนี้ ตอนที่เขาเกลียดฉัน ก็คงจะต้องคิดถ

บทที่ 515

เวลาหนึ่งวันเหมือนหนึ่งปี

“ลูกล่ะ ลูกของฉันล่ะ”

ฉันจับมือของเสี่ยวเสี่ยวเอาไว้ แล้วถามออกมาด้วยความตื่นเต้น

แม้ว่า เหมือนกับว่าฉันเห็นคุณหมออุ้มลูกออกมาจากท้องของฉัน

แต่ว่าฉันกลัว ฉันกลัวว่านี่จะเป็นแค่ความฝัน

ได้เคยสูญเสียแน่ซีไปแล้ว ฉันไม่สามารถที่จะรับกับควา