บทที่ 512 ไม่ได้ยิ้มนานแล้ว

ก็ถือว่าฉันสามารถหลบอยู่ในคุกได้นานถึงห้าปี แต่ว่าหัวใจของฉัน ก็คงจะไม่ได้รับความช่วยเหลือมาตลอดชีวิต

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่ออกมาจากคุก ฉันจะไปหลบอยู่ที่ไหนล่ะ

ก็คงจะต้องล่องลอยอย่างเบื่อ ๆ ไปเรื่อย แต่ว่าก็คงจะไม่อยู่ในเมืองนี้ แล้วมาฟังข่าวคราวเรื่องพัวพัน

บทที่ 513 ฉันอยากจะพบหลินย่งถิง

เลือดที่ไหลออกมาข้างล่าง ยิ่งไหลก็ยิ่งเยอะ การรับรู้ตัวของฉัน ก็เลือนรางขึ้นทุกที

ตอนที่สะลึมสะลือเลือนรางอยู่นั้น ก็เหมือนกับว่ามีคนมาเปิดประตู

ต่อมา ก็มีเสียงกรีดร้อง แล้วก็มีเสียงพูดอย่างเอะอะ

หลังจากนั้น ฉันก็รู้สึกเหมือนกับว่าถูกยกตัวขึ้น

บทที่ 514 เขามาแน่นอน

ตอนที่พูดประโยคนี้ออกมา แทบจะใช้พลังทั้งหมดในชีวิตของฉันจนหมดเกลี้ยง

คุณหมอพูดอะไรฉันไม่รู้ ต่อมา ฉันก็ไม่มีสติรับรู้

ฉันคิดว่า ฉันคงจะต้องตายไปแบบนี้

ชีวิตต่อชีวิต ก็นับว่าได้ชดใช้หนี้ให้กับหลินย่งถิงไปแล้ว

แบบนี้ ตอนที่เขาเกลียดฉัน ก็คงจะต้องคิดถึง