บทที่ 505 รับมือไม่ทัน

ถอดเสื้อผ้าหรือ

พวกเธอนี่คิดจะทำอะไรน่ะ

ฉันรีบกอดตัวเองจนกลมแน่น แล้วก็ส่ายหัวไปทางเธออย่างแรง

“ไม่เอาหรือ”

หญิงสาวหัวเราะอย่างเยือกเย็นออกมา มือข้างหนึ่งก็ได้ดึงฉันขึ้นมาจากเตียง จากนั้นก็เหวี่ยงฉันลงบนพื้น

“มาถึงตรงนี้แล้ว ยังจะต้องให้คุณมาบอ

บทที่ 506 อันตรายมาก

นี่คือข้างในคุก แล้วก็หาซื้อเครื่องตรวจครรภ์ไม่ได้อีก ฉันเลยไม่มีทางที่จะเช็กให้มั่นใจได้เลย

อีกอย่าง เรื่องแบบนี้ ฉันควรจะบอกใครได้บ้าง

ฉันยิ่งไม่รู้เลย ถ้าหากว่าฉันท้องขึ้นมาจริง ๆ ควรที่จะทำอย่างไร

ฉันรู้สึกสับสนงุนงงไปหมด แต่ว่าตามสัญชาตญาณแล้ว ก็ยังคิดท

บทที่ 507 ไปที่บ้าน

ท้องฟ้าที่อยู่ด้านนอก ช่างเป็นสีฟ้ามาก

อากาศก็สดใสบริสุทธิ์

แสงแดดก็ยิ่งแยงตา

ไม่เช่นนั้น น้ำตาของฉัน จะร่วงหล่นไหลออกมาได้อย่างไรกัน

ระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนที่อยู่ข้างในกำแพงสูงนั้น ฉันกลับรู้สึกว่าเหมือนกับผ่านมาหลายชั่วชีวิตแล้ว

ฉันก็ได้สูดล