บทที่424 ทำไมถึงทำแบบนี้

ฉันวางขวดนมลง แล้ววิ่งออกไปนอกห้องอย่างรวดเร็ว เมื่อออกไปแล้วฉันเห็นท่านปู่นอนคว่ำหน้าตรงมุมบันได ไม่ขยับเขยื้อน บนศรีษะ มีเลือดสีแดงสดไหลออกมา

โซมั่นนั่งอยู่บนรถเข็นด้วยความมึนงง อ้าปากค้างเล็กน้อยแล้วมองดูฝ่ามือของตัวเอง

“คุณทำอะไรคะเนี่ย? คุณเป็นคนผลักท่านป

บทที่425 ไม่ใช่ทุกคนที่จะชอบฉัน

โซมั่นตะลึง เธอไม่คิดว่าหลินย่งถิงจะตัดสินใจแบบนี้

แต่สุดท้าย เธอก็พยักหน้า

บางที การอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆแบบนี้เธอก็ทนมามากพอแล้ว

“พอเถอะย่งถิง ไม่ต้องโมโหแล้ว ท่านปู่ไม่เป็นอะไรหรอก”

ฟางหุยพูดด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น

ฉันใช้สายตาเตือนมองไปท

บทที่426เธอน่าสงสาร

ท่านปู่ยืนยันให้ฟางหุยอยู่ต่อ หลินย่งถิงยืนอยู่อีกด้าน เขามองมาที่ฉันตลอดเวลา

ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่สายตาของเขา ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ

เพื่ออาการป่วยของท่านปู่ สุดท้าย หลินย่งถิงก็ต้องตอบตกลง

“คุณพักที่นี่ก่อนดีกว่านะครับ รออาการของท่านปู่ดีขึ้