บทที่422 เธอต้องเสียใจภายหลังแน่นอน

เมื่อเห็นเธอปฏิกิริยาแรก คืออยากจะหลบ ฉันไม่ได้เจอใครไม่ได้นี่ ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงอยากหลบ

ฟางหุยมีดวงตาที่คมชัด และเห็นฉันได้อย่างรวดเร็ว เธอเอาแว่นกันแดดขึ้น เธอยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินตรงเข้ามาหาฉัน

ความรู้สึกที่ฟางหุยให้ฉันคือเธอใจเย็นมาก ถึง

บทที่423 เขาไม่ได้โกหกฉัน

คำพูดของฟางหุย ทำให้ฉันกังวลมาก

ฉันกลัวว่าเธอจะทำอะไรฉัน และสิ่งที่กลัวมากกว่าก็คือเธอจะทำอะไรคนรอบตัวฉัน

แต่ สำหรับฟางหุยแล้วฉันไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าใจจนไม่รู้ว่าเธอจะใช้วิธีแบบไหนกันแน่

และสำหรับเรื่องนี้ ก็คือเรื่องที่น่ากลัวที่สุด

เมื่อกลับมาถึ

บทที่424 ทำไมถึงทำแบบนี้

ฉันวางขวดนมลง แล้ววิ่งออกไปนอกห้องอย่างรวดเร็ว เมื่อออกไปแล้วฉันเห็นท่านปู่นอนคว่ำหน้าตรงมุมบันได ไม่ขยับเขยื้อน บนศรีษะ มีเลือดสีแดงสดไหลออกมา

โซมั่นนั่งอยู่บนรถเข็นด้วยความมึนงง อ้าปากค้างเล็กน้อยแล้วมองดูฝ่ามือของตัวเอง

“คุณทำอะไรคะเนี่ย? คุณเป็นคนผลักท่านป