ตอนที่ 41 เปิดประตูนะหลินย่งถิง

ฉันคิดว่า ฉันเหมือนกับคำที่สงเจ๋อเคยพูดไว้ไม่มีผิด ผลักตัวเองเข้าไปในวังวนที่ไร้ซึ่งทางออกด้วยตัวเอง

แต่ฉันไม่มีวิธีอื่นแล้ว หัวใจคนมันเกิดจากก้อนเนื้อ และฉันตัดใจไม่ลงจริงๆ

สงเจ๋อลงบันไดมาแล้ว และไปส่งแม่ที่โรงพยาบาลกับฉัน

ถึงแม้ว่าไข้จะขึ้นถึง40

ตอนที่42 เธอเห็นว่าฉันโง่หรอ

ทำไมถึงมีเลือดเต็มไปหมดล่ะ!? ฉันตกใจมาก

"ม...มือของคุณ...มีเลือดเต็มเลย" ฉันพูดอย่างตะหนก

"ฉันต้องการเธอ"

เขาไม่ได้สนใจในสิ่งที่ฉันพูด เขาผลักฉันให้ชนกับประตู แนบชิดร่างกายเข้ากับฉัน ลมหายใจร้อนๆรดบนหน้าฉัน ปนไปด้วยกลิ่นเหล้าชั้นดี

ฉันล่ะไม่ชอ

ตอนที่43 เฉินเคอเธอทำอะไรลงไป

ฉันหลบหนีออกมา วิ่งเข้าไปแอบในห้องน้ำแล้วลงกลอน

ร่างกายอิงกับประตูไว้ ใจของฉันเหมือนมีหินก้อนใหญ่มาถ่วงไว้ให้ฉันหายใจอย่างลำบาก

ฉันคิดไปเองว่าเรื่องนี้มันจะจบง่ายๆ คิดไม่ถึงจริงๆว่า เพียงแค่เพิ่งเริ่มต้น พื้นที่ยืนข้างหลินย่งถิง ไม่ใช่ที่ที่ฉันจะไปอยู่ได้