บทที่ 378 เงื่อนไขของคุณปู่

หลินย่งถิงอึ้งอยู่อย่างนั้นพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน

แต่ฉันอ่านสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจของเขาออก

ข่าวที่น่าตกใจเช่นนี้อย่าว่าแต่หลินย่งถิงเลย ขนาดฉันเองยังรู้สึกทำใจยอมรับลำบากเช่นกัน

เป็นเวลากว่าครู่ใหญ่ๆหลินย่งถิงถึงเดินออกไปถามเบาๆว่า

"คุณปู่

บทที่ 379เธอคือใคร

ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นสาธารณรัฐเช็ก

และที่ที่นิ้วฉันชี้อยู่ก็คือเมืองปราก

ราวกับมีมือคู่หนึ่งดึงฉันกลับไปยังที่แห่งนั้นอีกครั้งอย่างคาดไม่ถึง

แต่ฉันรู้สึกไม่กล้าไป

ที่นั่นมีความทรงจำที่แสนเจ็บปวดที่สุดอยู่ ฉันไม่รู้เลยจริงๆว่าตัวเองจะสามารถเผชิญหน้ากับ

บทที่ 380 เธอคือใคร

ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นสาธารณรัฐเช็ก

และที่ที่นิ้วฉันชี้อยู่ก็คือเมืองปราก

ราวกับมีมือคู่หนึ่งดึงฉันกลับไปยังที่แห่งนั้นอีกครั้งอย่างคาดไม่ถึง

แต่ฉันรู้สึกไม่กล้าไป

ที่นั่นมีความทรงจำที่แสนเจ็บปวดที่สุดอยู่ ฉันไม่รู้เลยจริงๆว่าตัวเองจะสามารถเผชิญหน้ากั