บทที่ 37

ตอนที่ 37 เรื่องเล่าของซุปหมาล่า

คุณลุงมองอยู่ข้างๆ และแอบยิ้ม ฉันคิดว่าลุงคงจะคิดว่าฉันกับหลินย่งถิงเป็นแฟนกันแน่ๆ

แม้ฉันจะรู้สึกว่าการใช้ช้อนเดียวกันนั้นมันดูสนิทสนมกันเกินไป แต่ฉันก็ไม่กล้าขอช้อนอีกคันจากคุณลุง

หลินย่งถิงคืนช้อนให้ฉัน ฉันมองข้าวที่เหลืออีกครึ่ง จะกินก็ไม่

บทที่ 38

ตอนที่38 ฉันไม่รู้จักเขา

“จะเกิดเรื่องอะไรกับมันได้？มันไม่ออกไปหาเรื่องเดือดร้อนมาให้ฉันก็นับว่าดีแค่ไหนแล้ว”

ฉันพูดอย่างเย็นชา

ฉันคิดว่า นี่ก็คงจะเหมือนเดิมเป็นวิธีเดิมที่พ่อแม่จะใช้เพื่อขอเงินฉัน

ฉันไม่มีเงินให้หรอกนะ แต่ถึงมีฉันก็ไม่ให้พวกเขาอีกแล้ว

“ครั้งนี้อ

บทที่ 39

ตอนที่39 สู้ไม่ได้

คนในบริษัทที่เดินออกมาต่างหันมามองด้วยความอยากรู้ว่า

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

ครั้งที่แล้วก็เพราะไป๋เฟิงกับฟางฟางไปทะเลาะกันที่บริษัท ทำให้ฉันต้องเสียงานไป ครั้งนี้คงไม่ซ้ำเลยเดิมหรอกใช่มั้ย？

แค่คิดๆ ฉันก็รู้สึกกลัวแล้ว