บทที่ 341

ตอนที่ 341 ฉันเจ็บใจ

“หลินย่งถิงนายหุบปาก ฉันมองไม่ทางข้างหน้าแล้ว”

ฉันพูดกับเขาด้วยความสะอึกสะอื้น

พอรถมาถึงหน้าประตูโรงพยาบาล ฉันให้เขารออยู่ในรถฉันไปเรียกพยาบาลมา

ตอนออกมา หลินย่งถิงหลับตาแล้ว

มุกปากของเขายังมีรอยยิ้มจางๆอยู่ถ้าไม่ใช่สีหน้าเขาซีดขนาดนี้ แล้วห

บทที่ 342

ตอนที่342 พวกนายยังจำฉันได้ไหม

หาเจอแล้ว？

ฉันลุกขึ้น ความตื่นเต้นในใจก็เต้นไม่หยุด

สองคนนั้นก็เป็นคนรับเงินแล้วทำตามคำสั่ง แค่ออกเงินให้ เป็นไปได้สูงที่พวกเขาจะพูดความจริงออกมา

“โอเค เธอส่งที่อยู่ให้ฉัน เดี่ยวฉันตามไป”

แต่ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเอาเงินมากแค่ไหน เหมือน

บทที่ 343

ตอนที่ 343 ฉันนึกว่าเธอจะไป

ฉันรู้ผลของเงินเริ่มมีประโยชน์ขึ้นมา

ยังไงก็เป็นเงินของหลินย่งถิง ฉันก็ไม่เจ็บใจ เลยเอาออกมาหนึ่งแสน

“ตอนนี้ ใครพูดความจริงกับฉันก่อน เงินก็เป็นใคร！”

“ฉันพูดฉันพูด！”

หนึ่งในนั้นมีปฏิกิริยาเร็วมาก รีบยกมือขึ้นมา

สายตาของเขาจ้องมอ