ตอนที่ 316 เข้าใจผิด

ฉันไม่มีความกล้าเข้าไปจริงๆ แต่เสี่ยวเสี่ยวก็ได้ลากฉันไปที่ชั้นแปด ฉันก็ไม่มีวิธีอะไรแล้วจริงๆ

ถึงห้องประตู828 พวกเราก็ตกใจที่พบว่า ประตูนั้นไม่ได้ปิด

“ชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้รีบร้อนไปไหน ขนาดประตูก็ไม่ปิด” เสี่ยวเสี่ยวด่าออกไปด้วยความโมโห แล้วก็ผลักประตูเปิดออก

ตอนที่ 317 เขาชอบเด็ก

ถึงว่านานขนาดนี้แล้วยังไม่ตื่น ที่แท้ก็ไม่สบาย

ฉันรีบลงไปชั้นล่างหาแผ่นแปะลดไข้มาแปะบนหัวเด็ก แล้วอุ้มเขาขึ้นมา ป้อนยาลดไข้ให้เขา จากนั้นก็คอยสังเกตท่าทีของเด็กน้อย

ฟ้าได้มืดแล้ว หลินย่งถิงกลับมา ก็ได้ตรงมาที่ห้องของฉัน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้ามาหลังจากที่

ตอนที่318 พวกเรามาเริ่มกันใหม่

พอพูดความจริงออกไป ฉันเริ่มเสียใจกับการกระทำเมื่อกี้

ตอนนี้ฉันพูดมากเกินไปแล้ว จะทำให้หลินย่งถิงโมโหไหม ถ้าเกิดอยู่ๆ เขาก็จะหย่ากับฉันขึ้นมา โอกาสที่ฉันจะเข้าใกล้เขาก็จะไม่มีแล้วใช่ไหม?

อีกอย่างไม่ใช่ฉันไม่อยากไปจากเขา แต่ยังไม่ได้ล้างแค้น ฉันไม่ยอม