ตอน 2
การได้พบเธอคือสิ่งที่สวยงามที่สุด
ตอนที่ 2 ฉันจะไปหาผู้ชาย
เรื่องที่ไป๋เฟิงเป็นสัตว์ร้ายในคราบมนุษย์ฉันรู้แล้ว แต่ฉันคิดไม่ถึงว่าเขาจะบ้าถึงขั้นนี้ ！ทำไมฉันจะต้องยอมเสียครั้งแรกให้กับแตงกวาด้วย ！
เขากดฉันลงบนเตียงอย่างเอาเป็นเอาตาย ถกกางเกงฉันลงแล้วก็หยิบแตงกวายัดเข้าไปในรู
ฉันตกใจจนน้ำตาไหลออกมา เพราะฤทธิ์ของยาก็ทำให้มึนหัวไป แต่ฉันก็รู้ว่า ช่วงเวลานี้ฉันจำเป็นต้องรักษาสติ ฉันหนีบขาของตัวเองเอาไว้อย่างดุเดือด นี่ถึงทำให้มีสติขึ้นมาบ้าง
ถ้าไป๋เฟิงจะผิดปกติขนาดนี้ก็อย่าว่าฉันไม่เกรงใจนะ !
ฉันยกเท้าข้างหนึ่งถีบไปที่จุดยุทธศาสตร์อย่างรุนแรง เขาขมวดคิ้วทรุดตัวลงไป มองฉันอย่างหน้านิ่ว
ฉันใช้โอกาสนี้รีบหยิบกระเป๋าสะพายไหล่ข้างเตียงออกจากประตูไป
ฟางฟางที่ถือจานขนมดูทีวีไปพลางกินขนมไปพลางบนโซฟา คิดไม่ถึงว่าฉันจะออกมาอย่างกะทันหัน สีหน้าแสดงความละอาย
แน่นอนว่าเธอต้องละอาย ขนมเหล่านั้นที่เธอกินก็เป็นฉันที่ซื้อทั้งนั้น ฉันก็พูดว่าของที่ฉันซื้อทำไมหายไปโดยมีเหตุผลตลอดเลย ฉันเคยถามฟางฟางหลายครั้งแล้ว ให้ตายเธอก็ไม่ยอมรับ แต่ก็ไม่คิดว่าตอนนี้เองจะถูกฉันจับได้คาหนังคาเขา
ตอนนี้ฉันคิดแค่จะหนีจากฝ่ามือปีศาจร้ายไป๋เฟิงเท่านั้น ไม่มีกะจิตกะใจจะถกเถียงกับฟางฟางหรอก เดินผ่านเธอไปก็จะถึงหน้าประตูแล้ว
“ เธอจะไปไหนดึกๆดื่นๆ จะออกไปอ่อยผู้ชายเหรอ ? ”
เสียงของฟางฟางดังตามหลังมา ฉันปิดประตูใส่อย่างรุนแรง โบกรถแล้วก็ออกไปเลย
บ้านหลังนี้ฉันคงไม่กล้าจะกลับไปอีกแล้ว แล้วก็ไม่อยากกลับไปด้วย ！
ยาเริ่มออกฤทธิ์ ร่างกายของฉันเริ่มร้อนผ่าว บิดเอียงร่างกายไปมาอยู่ในรถอย่างไม่สะดวกนัก คนขับรถมองฉันจากกระจกมองหลังอยู่บ่อยครั้งจนกระทั่งสายตาจ้องมองมา
ฉันมองตามตัวเองจากกระจกมองหลัง ใบหน้าแดงระเรื่อ แววตางดงามดุจดั่งแพรไหม กลับกันถ้าเป็นผู้ชาย ก็คงทนไม่ไหวแล้ว
“ ไปไหน ? ”
สถานการณ์อย่างนี้จะไปโรงพยาบาลก็ไม่ได้ด้วย ไป๋เฟิงไม่รู้ก็ให้ฉันกินยาไปมากทีเดียว ฉันรู้สึกว่าตัวเองร้อนจนใกล้จะระเบิดแล้ว
พ่อของฉันเป็นหมอ ฉันก็เข้าใจทางการแพทย์อยู่บ้าง ถ้าไม่หาผู้ชายมาช่วยฉัน ฉันรู้สึกว่าเป็นไปได้มากว่าฉันจะตายในทันทีเลย
อีกอย่างไป๋เฟิงทำเรื่องพรรณนี้กับฉัน ถ้าฉันไม่ทำอะไรสักอย่าง จริงๆแล้วนั้นต้องปล่อยให้เขาได้ไตร่ตรองอย่างจริงจัง ！
ถ้าจะต้องหาผู้ชาย อย่างไรฉันก็ต้องหาให้หล่อสิ ！
“ ไป NewFun ”
NewFun เป็นผับที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเฟิงเฉิง ทั้งหมดที่เข้าออกด้านในเป็นลูกคนใหญ่คนโตที่มีหน้ามีตา แน่นอนว่าด้านในก็ไม่มีปัญหาขาดแคลนชายหล่อเลย
ถึงหน้าประตู NewFun ฉันก็เลือกเป้าหมายผู้ชายคนหนึ่ง
เขาเดินออกมาจากด้านใน ไม่นานนัก ผู้คนรอบๆทั้งหมดก็ถูกบดบังรัศมีไป
ชายคนหนึ่งใส่ชุดสูทสีดำทั้งชุด ริมฝีปากบางเล็ก ดวงตาดำสนิทเหมือนสีหมึก เห็นเขาแค่แวบเดียว ฉันก็ถูกดึงดูดซะแล้ว
เขาเดินไปทางรถ Maybach สีดำคันหนึ่ง เมื่อเห็นก็จะเปิดประตูรถ ถ้าฉันขึ้นรถไปในช่วงเวลานี้ ก็จะสร้างโอกาสได้ไม่ดีนัก
ยังไม่ทันได้ก้าวขา เสียงที่ดังขึ้นมาจากด้านหลังอย่างกะทันหันก็ทำให้เลือดทั้งตัวของฉันแทบจะแข็งตัวไปเลยล่ะ
“ นังคนทราม ！แกกล้าหนีเหรอ มาที่แบบนี้จะมาหาผู้ชายหรือไง ? ！”
ไป๋เฟิง ไป๋เฟิงตามมาแล้ว ！
ฉันหันกลับไปมอง ก็เห็นไป๋เฟิงที่โกรธเดือดดาลกับฟางฟางทั้งสองคนจริงๆ มองฉันด้วยสายตาเกลียดจนแทบจะกลืนกินฉันลงไปอย่างนั้น
ในตอนนี้เองในหัวของฉันมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น เป็นอย่างนั้นจะถูกพวกเขาจับตัวกลับไปไม่ได้เด็ดขาด ！
ผู้ชายที่ขึ้นรถไปแล้วแต่รถยังไม่ได้เคลื่อนตัว
อีกทั้ง ฉันอยู่ในภาพลวงตาที่คลุมเครืออย่างหนึ่ง ชายคนนั้นมองฉันผ่านกระจกรถ
ฟางฟางและไป๋เฟิงตามมาแล้ว ฉันรับอะไรมากขนาดนั้นไม่ไหวแล้ว วิ่งไปที่รถคันนั้น
นั่งฝั่งคนขับ ปิดประตูรถขับออกไป
ฉันมองผู้ชายที่อยู่ด้านข้าง เหมือนว่าขมวดคิ้ว
เขาสีหน้านิ่งขรึม โทนเสียงหดหู่ หันมาจากด้านข้าง
“ ลงรถไป ”
ตอน 3
ตอนที่ 3 ผู้หญิงเหี้ย
น้ำเสียงเย็นชาแต่แน่วแน่ นำมาซึ่งการยับยั้งอย่างไม่ต้องสงสัย
ท่าทางของชายคนนี้ แข็งกร้าวทีเดียว ！
แต่ฉันก็รู้ว่าในตอนนี้ฉันต้องลงรถแล้วจริงๆ เป็นอย่างนั้นก็ต้องตายแน่แล้ว ผู้ชายคนนี้ก็น่ากลัว ก็คงไม่ให้ฉันถึงกับตายหรอก
“ ขอร้องนายล่ะนะ ออกรถเถอะ ”
ฉันมองไปนอกหน้าต่างรถด้วยความกังวล ก็พบว่าไปเฟิงกับฟางฟางเข้ามาแล้ว ประตูรถไม่ได้ล็อค ถ้าพวกเขาเปิดประตูรถคงจะลากฉันออกไปได้อย่างสบายๆ
ตอนนี้ ความหวังของฉันทั้งหมดขึ้นอยู่กับชายคนนี้แล้วล่ะ
เขาถึงได้หันกลับมามองฉัน ยิ้มกับฉันเบาๆ ฉันรู้สึกว่าใจของตัวเองหยุดเต้นไปครึ่งหนึ่งแล้ว
“ ทำไมฉันต้องช่วยเธอ ? ”
ฉันใกล้จะตายอยู่แล้ว แต่ท่าทางของเขายังคงบางเบาสบาย
ฟางฟางก็ล้มลงไปที่ข้างรถก่อนแล้ว เริ่มดึงประตูรถ
“ ถ้านายช่วยฉัน คืนนี้ฉันเป็นของนาย ！” ฉันดึงประตูเอาไว้พร้อมกับพูดผู้ชายไปพลาง
ผู้ชายยิ้มเยือกเย็น ไม่พูดอะไรสักคำ แต่ฉันอ่านได้จากท่าทีของเขาที่แสดงความเหยียดหยาม
ใช่สิ ผู้ชายที่หล่อขนาดนี้ขับรถแบบนี้ ผู้หญิงอะไรก็ตามไม่เจอก็จะสนใจฉันได้อย่างไรล่ะ ?
“ เฉิงเคอ แกออกมาหาฉันเดี๋ยวนี้ ！เมื่อไหร่ที่เธอไปมีอะไรกับผู้ชายคนนี้ ? ！รีบไสหัวออกมาหาสามีเธอซะ ！”
ไป๋เฟิงถีบด้านนอกรถอย่างเต็มแรง
เห็นท่าทางของเธอ ถ้าฉันยังไม่ออกไป เป็นไปได้มากว่าฉันจะพังรถคันนี้
ถึงเวลานั้น ชายคนนี้คงจะให้ฉันลงรถไปด้วยความไม่พอใจ ใช้โอกาสตอนก่อนหน้าตอนเขายังไม่โมโห ฉันจำเป็นต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้
“ ฉันรู้ว่านายมีผู้หญิงมากมาย แต่ฉันทักษะดีนะ ดูแลนายได้ดีว่าผู้หญิงคนอื่นๆที่ครอบงำแน่นอน ！”
ไป๋เฟิงที่อารมณ์แปรปรวนอยู่ข้างๆ ทักษะที่ฉันหลับหูหลับตาเล่าคือทักษะที่ฝึกมาโชกโชน
สีหน้าของผู้ชายนิ่งขรึม เป็นเวลานานที่ไม่พูดอะไร มือของฉันเพราะว่าจับประตูรถอยู่นาน กล้ามเนื้อก็ใกล้จะปวดแล้ว อีกทั้งฟางฟางกับไป๋เฟิงแรงเยอะจนน่าตกใจ ประตูรถก็เหมือนจะดึงฉันออกไปด้วยแรงทั้งหมด ประตูยังคงถูกพวกเขาดึงเอาไว้สุดแรง
จบกันจบกัน ฉันต้องตายแน่ๆแล้ว ！
“ แล้วเธออย่ามาเสียใจละกัน ”
ผู้ชายนั่นก็พูดประโยคนี้ออกมาทันที แล้วก็ล็อคประตูรถ ติดเครื่องยนต์
เห็นไป๋เฟิงและฟางฟางถูกเหวี่ยงจากด้านหลัง ฉันถอนหายใจยาว เพียงแค่รักษาสติในช่วงเวลานี้ ร่างกายควบคุมตัวเองไม่ไหวแล้ว
ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า ช่างหล่อจริงๆ อีกทั้งรูปร่างก็ดี ยกครั้งแรกให้ผู้ชายแบบนี้ เหมือนว่าฉันก็ไม่เสียหายหรอก
แต่ทำไม ฉันถึงรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ดุคุ้นตาขนาดนั้นนะ ?
ฤทธิ์ของยาก็เอาชนะสติไปแล้ว ฉันเริ่มเอียงตัวก้มไปที่ร่างของผู้ชาย มือก็เริ่มอยู่ไม่สุกแล้ว โกลาหลอยู่ที่ขาอ่อนของเขา
“ ผู้หญิงเหี้ยนี่ ！”
ผู้ชายสบถคำหยาบ ก็ได้จอดรถใกล้กับโรงแรม แล้วก็ลากฉันลงจากรถ
การรับรู้ของฉันก็ยิ่งเลือนรางไปแล้ว ถูกผู้ชายดึงไปที่เตียงในทันที ฉันสูญเสียการรับรู้โดยสมบูรณ์
ตอนที่ตื่นขึ้นมา รู้สึกแค่ว่าทั้งร่างกายเจ็บปวดไปหมด เหมือนว่าถูกรถบรรทุก 10 คันเหยียบบดอย่างนั้นแหละ ต้นขาก็ปวดเมื่อยจนเดินไม่ได้ ไม่ได้กินเนื้อหมูแต่ก็เคยเห็นหมูวิ่ง ฉันรู้แน่ชัดว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น
เรื่องราวก่อนที่ฉันจะล้มลงบนเตียง ฉันจำได้ทั้งหมด เมื่อคืนฉันมีอะไรกับคนแปลกหน้าเหรอ ?
เอาเถอะยังไงก็ดีกว่ากับแตงกวาฝักหนึ่งละกัน !
หันไปมองด้านข้าง ไม่มีใคร หรือว่าชายคนนั้นไปแล้ว ?
ตอน 4
ตอนที่ 4 ฉันต้องการหย่า
ก็ดี เพื่อจะได้ไม่เจอหน้ากันแล้วก็เขินอายเปล่าๆ
ฉันลากสังขารปวกเปียกของตัวเองลงจากเตียง ก็ไม่กล้าจะกลับบ้าน อาบน้ำแล้วก็ไปบริษัท
หลังจาเหตุการณ์เมื่อคืน ฉันก็จดจ่ออยู่กับความต้องการจะหย่าร้าง ครอบครัวก็ไม่มีแล้ว งานฉันจะเสียไม่ได้
ฉันเป็นพนักงานบริษัทการค