ตอนที่196ตีหินด้วยไข่

ใจของฉันก็หวาดกลัวทันที

หลินย่งถิงเงียบสงบปานนี้คงจะคิดแล้วว่าต้องชำระกับเจียงหนันอย่างไร

ผู้คนรอบข้างต่รางมองมาทางนี้

เจียงน่านอาจตระหนักว่าพฤติกรรมของตัวเองหุนหันพลันแล่นเกินไปที่ใบหน้าเขาอย่างหนักแล้วพูดกับหลินย่งถิงว่า“พวกเราออกไปข้างนอกและคุยกัน”

ตอนที่197คำขอสุดท้าย

เจียงหนันมองมาที่ฉันด้วยความไม่เชื่อซักพักหนึ่งถึงจะพูดพึมพำว่า“เฉิงเคอคุณพูดว่าอะไร”

ในสายตาของเขาเต็มไปด้วยอาการบาดเจ็บ

ใจฉันอ่อนทันทีคำพูดต่อไปพูดไม่ออกเลย

แต่ฉันรู้ถ้าไม่พูดตอนนี้อาจจะไม่มีโอกาสแล้ว

“เจียงหนันฉันจะบอกคุณอย่างชัดเจนพวกเราเป็นไปไม่ได

ตอนที่198คลุมผ้าห่มแล้วหลับ

เจียงหนันนอนอยู่บนเตียงหลับได้นิ่งมากแม้แต่มุมปากก็เป็นรอยยิ้มเล็กน้อย

ทำให้ฉันตกใจตามธรรมชาติแล้วมันไม่ใช่ภาพของเจียงหนันที่หลับสนิทแต่นั่งตรงข้ามฉันหลินย่งถิงด้วยรอยยิ้มเล็กๆ

“คุณเข้ามาได้อย่างไร”

กลัวที่จะปลุกเจียงหนันฉันลดเสียงพูด

“ประตูไม่ป