บทที่ 187

ตอนที่ 187 เขาจูบจิ้นเวยหรัน

ฉันกลัว ขอแค่หลินย่งถิงมองมาที่ฉัน ฉันก็ระแวง

จิ้นเวยหรันที่เป็นกรรมการ ก็นั่งถัดจากฉันสามที่นั่งทางขวามือ

พอหลินย่งถิงมองฉันเสร็จ สายตาเธอก็ได้มองมา

ฉันไม่รู้จะทำยังไงเลยก้มหัวลง ลมหายใจก็ได้ติดขัดเหมือนกัน

“เธอตื่นเต้นเหรอ?”

บทที่ 188

ตอนที่ 188 คุณตายหรือยัง

“เป็นเพื่อน เป็นนักออกแบบที่มีพรสวรรค์คนหนึ่ง” Hermanมองบนแล้วเบะปากพูด

“นักออกแบบ งั้นก็เป็นคนที่เข้าร่วมการแข่งขันด้วยนะสิ? เพื่อที่จะไม่เป็นเรื่องใหญ่ ฉันว่าฉันไม่นั่งรถคันเดียวกับแม่หนูดีกว่า”

หญิงแก่พูดจบก็จะลงจากรถ แต่กลับถูก Hermanลากไว้

บทที่ 189

ตอนที่ 189 เธอห้ามแตะต้องเขา

ฉันมองหลินย่งถิงด้วยความรู้สึกผิด ก้มหัวแล้วพูดขอโทษออกมาเบาๆ

“เธอคิดว่าการมาพูดขอโทษในตอนนี้มันมีประโยชน์?” ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างเย็นชา

“ไม่มีประโยชน์ฉันก็ไม่มีทางอื่น ฉันช่วยอะไรคุณไม่ได้” ฉันเบะปากใส่

ช่วงอกของหลินย่งถิง ได้พองแล้วยุบ เ