บทที่ 125

ตอนที่ 125 เธอสมควรได้รับสิ่งที่ดีจากผู้อื่น

ฉันลืมตาขึ้นและเห็นว่าเรือกำลังแล่นมาถึงที่นี่

ทุกคนต่างยืนขึ้นและเดินไปที่นั่น

ฉันก็อยากยืนแต่ว่าร่างกายไม่มีเรี่ยวแรง

“ผมแบกคุณเอง”

สงเจ๋อพูดจบเขาก้มลงและแบกฉันขึ้นบนหลังของเขา

สายตาของฉันมองไปที่หลินย่งถิงโดย

บทที่ 126

ตอนที่ 126 เขาดูแลเธอยังไง

“ฉันกลับก่อนน่ะ”

ฉันเก็บมือถือเข้ากระเป๋าแล้วรีบเดินออกไป

สงเจ๋อไม่ได้รั้งและพูดกับฉันว่า “เฉิงเคอ แบบที่คุณออกแบบ ผมจะให้คุณคุยกับผู้อำนวยการแบรนด์โดยตรง แบบนี้คุณจะได้ค่าตอบแทนที่สูงขึ้น บางทีคุณจะได้ออกจากหลินย่งถิงได้เร็วขึ้น”

ฉันมองไปยั

บทที่ 127

ตอนที่ 127 ผู้ชายที่ไม่มีเหตุผล

ในอากาศ มันแปลกและเงียบมาก

ฉันมองใบหน้าที่หม่นหมองของหลินย่งถิง ไม่กล้าแม้แต่จะปล่อยเสียงออกมา

เวลาผ่านไปเนิกนาน ฉันพูดอย่างเสียงสั่นว่า

“ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่ได้ตั้งใจทำ คุณจะเชื่อหรือไม่?”

ฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันดูขี้ขลาดตาขาวมาก แต่ว่า