บทที่ 120

ตอนที่ 120 โลกนี่ไม่มีกำแพงไหนที่ลมไม่ทะลุ

หลังฉันได้ติดอยู่ที่กำแพง เจ็บจนไม่สามารถเก็บอาการได้

“ฉันไม่รู้ว่าคุณก็มา”

ฉันพูดไปตรงๆ

แต่หลินย่งถิงไม่ค่อยอยากฟัง

“ถ้าเกิดว่าเธอรู้ล่ะ?” เขาพูดเสียงเข้มใส่ฉัน

“ฉัน......”

“ที่รักคุณอยู่ไหน ฉันก็อยากไปห้อง

บทที่ 121

ตอนที่ 121 ฉันไม่สนับสนุน

เป็นเพราะเขาบอกไม่ให้ฉันเข้าไปในห้องครัว ฉันก็ไม่กล้าเข้าไปทำได้เพียงแค่รออยู่กับพวกสงเจ๋อ

หลังจากประมาณหนึ่งชั่วโมงผ่านไป หลินย่งถิงก็ออกมาพร้อมหม้อข้าวต้ม

ข้าวต้มขาว และก้นหม้อยังไหม้เล็กน้อย

“มันยากมากกว่าที่ผมจะได้ออกมาเที่ยวทะเล คุณจะให้

บทที่ 122

ตอนที่ 122 ฉันไม่สามารถทนได้ทั้งคืน

มันไม่ง่ายเลยที่จะเจอพื้นที่โล่ง และพวกเราก็หยุดเดิน

รอบๆ เป็นเสียงของลมขนาดใหญ่และยังมีเสียงฝนตกหนักกระทบผิวน้ำทะเล ดังก้องผิดปกติ

บนเกาะนี้ไม่มีสัญญาณเลยและมือถือก็ไม่มีแบตแล้ว ทุกคนต่างอยู่ที่นั่นอย่างหมดหนทางและรอให้พายุผ่านพ้นไป